Mam 22 lata, a nasza rodzina musiała przeprowadzić się do innego kraju. Wynajmujemy jednopokojowe mieszkanie i mieszkamy tu we trójkę. Na początku mój tata po prostu poszedł do pracy, ale sprowadził tu również moją mamę i powiedział, że wszystko będzie dobrze i że wkrótce kupimy większe mieszkanie.
Mój starszy brat się ożenił i ma własne życie. My wydajemy dużo pieniędzy na opłacenie czynszu, jedzenia i innych potrzeb. Moja mama podejmuje się każdej pracy.
Mama zatrudnia się do sprzątania, gdzie tylko się da, bo mój ojciec po prostu nie pracuje, chociaż wciąż trzeba płacić za czynsz.
Te wydarzenia trwają już trzy lata. Tata nie ma regularnych dochodów, a moja mama doprowadziła się do takiego stanu, że nie mogę uwierzyć, że to ona.
Wygląda na starszą, niż jest w rzeczywistości, ma skrzywiony kręgosłup i poważne problemy zdrowotne. Bardzo mi jej szkoda i staram się jej pomagać, ile tylko mogę.
Ale ona cierpi z powodu bezrobocia taty. Ciągle go napomina i doszło do tego, że powiedziała mu, żeby jadł tylko to, co kupi za swoje pieniądze.
Tata skoro tak naprawdę nie ma żadnych pieniędzy, po prostu przestał jeść. Śpi w kuchni na małej sofie. Bardzo boli mnie ten widok.
To są moi rodzice i kocham ich. Moja mama nigdy nie była tak okrutna, ona po prostu nerwowo reaguje, musi wszystkich zadowalać, a nie ma ani wsparcia, ani pomocy od ojca.
Tym bardziej że teraz jest tak trudno znaleźć pracę, zwłaszcza dla mężczyzny przed emeryturą. Szczerze mówiąc, winna jest moja mama, bo biegała i zajmowała się wszystkim, a po 30 latach każdy mężczyzna przyzwyczai się do nic nierobienia.
Po prostu nie wiem co dalej robić, bo oni nie mogą być razem. Ale też nie mogą być oddzielnie. On nie poradzi sobie tu sam, więc rozwiązaniem jest powrót razem do domu, ale tam też będą razem, bo mamy tylko jedno mieszkanie.
Jestem zmęczona. Cierpię zarówno za mamę, jak i za tatę. Nie wiem co dalej robić. Nie mogę zostawić żadnego z nich, bo bardzo martwię się o ich zdrowie i życie.