Byłem w długim, szczęśliwym małżeństwie z Pauliną, doczekaliśmy się dwójki dzieci. Kiedy nasi synowie dorośli, przeprowadzili się do innych miast. Byliśmy wtedy już w sile wieku, ale bardzo chcieliśmy mieć dziewczynkę.
Oboje rozmawialiśmy i zdecydowaliśmy, że to dobry pomysł, aby zabrać dziecko z sierocińca. Pewnego dnia pojechaliśmy pod wskazany adres, zobaczyliśmy piękną dziewczynkę w wieku około cztery lata i zdecydowaliśmy się ją zabrać. Jeszcze przed adopcją często odwiedzaliśmy małą Anię, by się do nas przyzwyczaiła i kiedy nadszedł odpowiedni czas, wypełniliśmy wszystkie niezbędne dokumenty i zabraliśmy dziecko do domu.
Moja żona była zachwycona, bardzo lubiła dziewczynkę, była też do nas przyzwyczajona. Ja, szczerze mówiąc, nie mogłem się do niej przyzwyczaić. Myślałem, że minie trochę czasu i wszystko będzie w porządku, ale nie. Od razu powiedziałem o tym Paulinie, nie chciałem nikogo oszukiwać, że akceptowałem dziewczynkę jako moją córkę.
Bardzo się pokłóciliśmy, kobieta nie chciała mnie słuchać. Nalegałem i powiedziałem, że zabiorę ją z powrotem do domu dziecka. Paulina odmówiła pójścia ze mną i zagroziła, że jeśli to zrobię, weźmie rozwód. To było przygnębiające, że nawet moja żona nie potrafiła mnie zrozumieć. Pewnego dnia zawiozłem dziecko, a kiedy Ania zdała sobie sprawę, że zabierałem ją z powrotem do sierocińsa, wysiadła z samochodu i przytuliła mnie.
– Tatusiu, nie zostawiaj mnie – powiedziała dziewczynka.
Moje serce się ścisnęło przez żal do samego siebie i zacząłem płakać. Przytuliłem ją i wsadziłem dziewczynkę z powrotem do samochodu i pojechaliśmy do domu. Zdałem sobie sprawę z tego, że prawie popełniłem okropny błąd. Dobrze, że zatrzymałem się w porę, bo później zacząłem spędzać więcej czasu z córką niż z żoną i nie wyobrażałem sobie, co by się stało, gdybym zostawił ją samą.