Miałam własne mieszkanie. W moich osobistych związkach stało się to ogromnym problemem. Wszyscy faceci, z którymi się umawiałam, próbowali mnie zdradzać, gdy tylko dowiedzieli się o mieszkaniu.
Z ich powodu mój przyszły mąż musiał przejść poważny test. Dorastałam samotnie, bez miłości i wychowania rodziców. Ojciec porzucił mnie i matkę, która pracowała całymi dniami. Od najmłodszych lat stałam się niezależna. Udałam się na uniwersytet i znalazłam dobrze płatną pracę. W wieku 25 lat miałam już mieszkanie i samochód.
Przez te wszystkie lata byłam aktywnie zaangażowana w swoją karierę i zaniedbywałam życie osobiste. W pewnym momencie zdałam sobie sprawę, że lata leciały, a ja wciąż byłam sama. W ciągu roku poznałam różnych mężczyzn. Byli przystojni, interesujący i troszczyli się o mnie, ale gdy tylko powiedziałam im, że miałam własne mieszkanie, wszystkie nasze romanse zamieniły się w związek dla zysku.
Aż pewnego dnia spotkałam tego jedynego. Rafał był moim ideałem. Po kilku miesiącach związku zakochałam się w nim po uszy, ale tak bardzo bałam się, że okaże się kolejnym oszustem i jawnym kłamcą, że postanowiłam ukryć przed nim fakt, że miałam własne mieszkanie.
Postanowiliśmy wspólnie w nim zamieszkać i przez te wszystkie miesiące facet myślał, że było ono wynajmowane. Nawet sam płacił czynsz. Nie wydawałam jego pieniędzy, oszczędzałam je na przyszłość. Aby było to wiarygodne, czasami narzekałam mu, że to takie smutne, że nie mieliśmy własnego domu.
– Po ślubie kupimy ci wymarzone mieszkanie – powiedział mi kiedyś, gdy jedliśmy śniadanie w moim wynajętym mieszkaniu.
I ten dzień nadszedł. Rafał mi się oświadczył. Potem było już za późno, żebym go oszukała. Zwróciłam pieniądze za wynajem i wyjaśniłam, dlaczego go okłamałam.
– Wow, za te pieniądze możemy zorganizować wesele. Rozumiem cię, nie musisz przepraszać – powiedział, przytulając mnie mocno.
Wtedy byłam już pewna, że trafiłam na tego jedynego.