Przeszli razem przez ogień i wodę… Lecz zemsta okazała się zimna i wyrafinowana.
Żyli razem trzydzieści pięć lat. Niemal połowę życia. Jerzy i Zofia. Ich miłość zaczęła się jak z kart poczciwych romansów – od tańca pod deszczem, nocnych szeptów o domu z ogrodem i wspólnych marzeń. Ona – drobna, krucha, o spojrzeniu utkanym z ciszy i stalowej woli. On – ambitny, z ogniem w żyłach, wiecznie łaknący więcej.
Przetrwali wspólnie biedę, długi, przeprowadzki, śmierć bliskich. Gdy Jerzy zakładał firmę, Zofia dźwigała na barkach dom, dzieci, rachunki, choroby. Gdy interesy wreszcie się rozkręciły, a życie zyskało blask luksusu, Jerzy… zakochał się. W młodą asystentkę o długich nogach, która śmiała się z jego żartów i dotykała jego dłoni odrobinę za długo.
Postanowił szybko. Wynajął najlepszych adwokatów, by odebrać dom – ten, który budowali od fundamentów, w którym Zofia sadziła róże i haftowała serwetki. Dom, który był ich wspólnym snem.
Sąd przyznał dom Jerzemu. Zofia miała dwa miesiące na wyprowadzkę. Spakowała się w dwa dni. Bez łez, bez słów. Wezwała firme transportową, a na pożegnanie… rozsypała po kątach garść solonych śledzi – za listwami, pod parapetami, w kratkach wentylacyjnych. Resztki kolacji, którą zjadła sama – ostatni posiłek w opustoszałych murach.
Nowa wybranka Jerzego wprowadziła się do „domu marzeń” po tygodniu. Zachwycała się kominkiem, tarasem, przestronnymi pokojami. Lecz po dobie pojawił się odór – mdlący, uporczywy. Wietrzenie, mycie, wymiana wykładzin, drogie filtry… Nic nie pomagało. Goście przestali przychodzić, uciekali po kwadransie.
Jerzy próbował sprzedać dom. Lecz plotki w małej miejscowości rozniosły się błyskawicznie. Agenci nieruchomości odmawiali współpracy. Dom stał się przeklęty.
Para zaciągnęła wysoki kredyt hipoteczny na nowe mieszkanie. Gdy pieniądze topniały, Jerzy odebrał telefon:
– Jak się wiedzie, Jerzy?
– Źle – wyznał. – Dom nie idzie. Jesteśmy na skraju…
– Dziwne – odparła Zofia spokojnie. – Tęsknię za tamtym miejscem. Może sprzedałbyś mi go? Za… 10% wartości?
Jerzy zgodził się natychmiast. Uwolnić się od koszmaru – cóż za ulga!
Zofia podpisała umowę z prawnikami następnego dnia. Jerzy z nową żoną wynieśli się do nowego lokum. Ona zaś, przekraczając próg opuszczonej willi, uśmiechnęła się po raz pierwszy od miesięcy.
Lecz finał był inny, niż planowała.
Para zabrała ze starego domu wszystko: meble, dywany, zasłony… Nawet listwy przypodłogowe! Jerzy nie chciał, by cokolwiek zostało „tej drugiej”. Sam odkręcał listwy. I zabrał ze sobą… źródło smrodu.
W nowym mieszkaniu woń pojawiła się po nocie.
Zofia przewidziała to. Nie zadzwoniła więcej.
Teraz w swoim domu pielęgnuje róże i ciszę. Jerzy zaś żyje w klątwie, którą sam wybrał. Za zdradę. Za pychę. Za to, że zapomniał, kto stał u jego boku, gdy nie miał nic.