Mój mąż robił mi awantury o drobiazgi, zawsze znalazł coś, co było warte jego uwagi. Nie zawsze taki był, na początku naszego małżeństwa był troskliwy i kochany, jednak z czasem coś się zmieniło.
Często kiedy mój mąż wracał z pracy zły i zmęczony, nie odzywałam się, nie chciałam go jeszcze bardziej złościć. W lodówce został obiad z poprzedniego dnia, ale postanowiłam zrobić mężczyźnie coś świeżego, żeby przynajmniej poczuł, że się o niego troszczyłam. Mąż przyszedł po mnie, zaczął na mnie krzyczeć, że nie nakryłam do stołu wcześniej, zanim przyszedł.
Powiedziałam tylko cicho, że obiad się podgrzewał i niedługo będzie gotowy, ale kiedy otworzył pokrywkę i zobaczył, że na obiad będzie barszcz, zaczął krzyczeć jeszcze głośniej. Nie rozumiałam, dlaczego był niezadowolony? Dom był czysty, obiad gotowy, dzieci też najedzone i spokojne. Po tym, jak to powiedział, wyszedł z kuchni i poszedł oglądać telewizję, jakby nic się nie stało.
Zaczęłam płakać ze zmieszania, jednak kiedy się uspokoiłam, poszłam i przeprosiłam go. Zaproponowałam, że mogę mu ugotować coś innego, a on w odpowiedzi na to wszystko powiedział, że nic nie potrzebował i powinnam była pomyśleć o tym wcześniej, a nie kiedy już powrócił do domu.
Takich sytuacji było mnóstwo. Zdarzało się również, że bez powodu krzyczał na nasze dzieci, kiedy na przykład dostały jedynkę w szkole, albo przyszły się o coś zapytać, gdy mężczyzna był zmęczony po pracy. W ogóle go nie poznawałam, czasem nawet bałam się, że podniesie na nas rękę. Kto wie, co mogło mu wpaść do głowy?
Opowiedziałam wszystko mojej przyjaciółce, która radziła mi, bym go zostawiła, ale jak tak mogłam? Nie byłam w stanie wychować dzieci sama, nie chciałam być samotną matką. Jej zdaniem, w ogóle siebie nie szanowałam i wyglądałam jak wrak człowieka, ciągle zmęczona, w złym humorze, zmartwiona.
Chociaż im dłużej się nad tym zastanawiałam, może powinnam zaryzykować? W końcu widać było, jak bardzo byłam nieszczęśliwa z moim mężem. Zasługiwałam na coś więcej od życia, tak samo moje dzieci.
