Ukarałem siostrzeńca za kradzież pieniędzy mojej córce. Ale nasza matka stanęła w jego obronie.
Moja siostra przyjechała do mnie z synem, który ma 6 lat. Jest kilka lat starszy od mojej córki, ale zawsze bawią się razem. Kiedy my siedzieliśmy w kuchni, dzieci bawiły się w pokoju. Wieczorem siostra pożegnała się i wyszła. Chwilę po tym przybiegła do mnie córka i zaczęła pokazywać swoją skarbonkę.
– Tu jest mniej pieniążków niż było. To Paweł je zabrał. – powiedziała.
Wiedziałam, ile pieniędzy moja córka ma w skarbonce. Czasami z mężem dajemy jej trochę, żeby nauczyła się oszczędzać na potrzebne jej od dzieciństwa rzeczy. Potem z dumą kupuje sobie czekoladki i wyobraża, że jest bogata.
Policzyłam i rzeczywiście pieniędzy było za mało. Natychmiast zadzwoniłam do mojej siostry i poprosiłam, aby porozmawiała z Pawłem. Okazało się, że chłopak rzeczywiście wziął pieniądze. Bardzo się zawstydził.
Następnego dnia przyszedł do nas po przedszkolu i przekazał córce całą kwotę. Dołożył też coś od siebie i poprosił o przebaczenie. Wkrótce zapomnieliśmy o tej historii, nasze dzieci znów zaczęły się przyjaźnie komunikować.
Babcia jednak nie zapomniała. Uważała, że w ten sposób wzbudziliśmy w Pawle negatywne emocje, a to jest złe.
Nie wzięła pod uwagę, że miało to na celu edukację, aby dziecko już więcej nie kradło. Babcia czekała na Pawła, kiedy przyjdzie z przedszkola. Zabrała go do kawiarni, a następnie dała mu dokładnie taką samą kwotę, jaką wziął od mojej córki.
Chłopiec opowiedział wszystko rodzicom w domu. Wtedy siostra pokłóciła się z matką z powodu tej sytuacji. Jesteśmy dumni, że Paweł postąpił słusznie, i powiedział wszystko mamie i tacie.
