Kiedy studiowałam prawo na uniwersytecie, miałam romans z Robertem. Byłam wtedy w wieku 20 lat, a on był po 30. Wydawał się taki dojrzały i mądry, w dodatku pracował i miał własne mieszkanie.
Robert przygotowywał się do prawdziwego życia rodzinnego. Oczywiście miał za sobą kilka miłości, ale tak miło było mi słyszeć, jak mówił, że to ze mną odnalazł szczęście i zrozumiał, czym była prawdziwa miłość. Pewnego wieczoru zaprosił mnie do drogiej restauracji. Zdałam sobie sprawę, że może chce mi się oświadczyć, ale bardzo bałam się życia rodzinnego.
Gdybym miała dzieci, musiałabym zrezygnować z kariery. Nie mogłam na to pozwolić, ponieważ naprawdę chciałam otworzyć własną kancelarię. Moje ambicje i rozwój kariery były na pierwszym miejscu, ale Robert był gotowy, by zostać ojcem. Od razu było widać, że się starał i przygotował. Pod koniec kolacji mężczyzna wyjął pudełko i wręczył mi pierścionek, klęcząc na jednym kolanie. Potrząsnąłem głową i wybiegłam z restauracji. Płakałam całą noc.
Nie chciałam stracić Roberta, ale bałam się też wyjść za mąż. Nie marzyłam o rodzinie, ale dla niego było to świętością, więc przestaliśmy się spotykać. Na początku nie poddał się, nadal przychodził do mojego akademika, stał pod oknami i prosił, żebym z nim porozmawiała, ale nie miałam na to odwagi.
Nasz kontakt urwał się na osiem lat. W tym czasie zrobiłam już karierę, wzniosłam się na wysoki poziom i byłam z siebie bardzo dumna, ale moje życie miłosne było porażką. Nigdy nie spotkałam nikogo takiego jak Robert. Jakiś czas później zobaczyłam go osobiście. W ogóle się nie zmienił. Powiedział mi, że się ożenił i miał córkę w drodze, o której marzył. Szczerze przyznał, że długo nie mógł o mnie zapomnieć, ale w końcu dał sobie spokój. Wróciłam do domu, do pustego mieszkania. I to tak bardzo bolało… Po co dążyłam do kariery, skoro w środku wciąż byłam nieszczęśliwa?
