Poznałam mojego męża w dość nietypowy sposób. Podczas gdy pary spotykały swoje bratnie dusze w kawiarni, w parku lub w internecie, ja poznałam Roberta na szkoleniu. Nasza firma postanowiła zorganizować szkolenie z samorozwoju wraz ze swoimi oddziałami. Zjechali się wszyscy pracownicy dużej korporacji.
To właśnie tam poznałam Roberta, który jako pierwszy mnie zauważył. Usiedliśmy razem, poszliśmy na obiad, a potem zaczął się ze mną umawiać. Tak zaczął się nasz biurowy romans. Miesiąc później zdecydowaliśmy się zamieszkać razem. Po co tracić czas, oboje byliśmy po trzydziestce, oboje pochłonięci pracą i nie było nam łatwo znaleźć kogoś o podobnych zainteresowaniach.
Pobraliśmy się po cichu, bez hucznego wesela, bo lepiej było wydać pieniądze na podróż poślubną. Wszystko było dobrze, poza jedną rzeczą, która mnie denerwowała. Dlaczego Robert nie przedstawi mnie swoim rodzicom? Kiedy go o to zapytałam, przyznał, że nie był to jeszcze dobry czas, nie był gotowy na taką ingerencji w swoje życie. Zaczęłam nalegać, by mnie jej przedstawił.
Po wielu namowach mój mąż zgodził się i tydzień później przyjechała moja teściowa. Była nieco otyła z rudymi lokami, zawsze w świetnym nastroju i pełna energii. Przywiozła ze sobą duże garnki, a w środku był smalec. Nie taki smalec, jaki sobie wyobrażałam, ale całkowicie pokryty tłuszczem. Widok był wręcz obrzydliwy, ale teściowa zapewniała mnie, że oboje byliśmy chudzi jak patyki i potrzebowaliśmy nabrać nieco masy. Kazała nam jeść ten tłuszcz każdego wieczoru.
Następnym razem, gdy przyszła w odwiedziny, chciała kupić mi futro. Byłam bardzo zaskoczona, zwykle zimą nosiłam puchową kurtkę, ale teściowa powiedziała, że się przeziębię, a ona chciała mieć zdrowe wnuki. Poszłyśmy więc nie do sklepu z futrami, ale na targ. Kobieta wybrała dla mnie ogromne, nieznośne czarne futro z ubiegłego wieku. Kiedy je założyłam, zdałam sobie sprawę, że tak będę wyglądać na starość. Nie kupiliśmy go, a uratowało mnie tylko to, że futro nie pasowało do moich szczupłych ramion i po prostu trudno było mi się w nim poruszać.
Potem teściowa zaczęła dyktować swoje zasady życia. Zaczynałam mieć jej serdecznie dość, mówiła tak dużo, że kręciło mi się w głowie. Teraz zrozumiałam, dlaczego Robert nie spieszył się z przedstawieniem mnie swojej matce. Na szczęście teściowa mieszkała w innym mieście i wróciła do domu, a my nie zamierzamy jej ponownie zapraszać.
