W czasie naszego ślubu w urzędzie stanu cywilnego zgasły światła. Zwróciłam uwagę na ten znak. Wszechświat ostrzegał mnie, że z tego ślubu nie wyniknie nic dobrego. Nigdy nie kochałam Adama, ale chciałam być po prostu szczęśliwa.
Adam przysięgał mi wieczną miłość, pomagał mi we wszystkim, rozwiązywał moje problemy. Jego rodzina mnie wspierała, ale to wszystko był podstęp. Nie zdawałam sobie sprawy, że tak szybko zwróci się przeciwko mnie. Adam został zwolniony z pracy dokładnie miesiąc po ślubie. Na szczęście udało mi się znaleźć miejsce dla niego w firmie przyjaciela. Trudno mu było ją zaakceptować, ale nie miał wyboru.
Kiedy przestudiowałam historię zatrudnienia Adama, dowiedziałam się, że nie utrzymał pracy dłużej niż miesiąc lub dwa. Nie spodziewał się też, że mój znajomy powie mi, ile zarabiał. Okazało się, że połowę swojej pensji oddawał matce.
Wściekła wysłałam go do matki na nocleg i sama spakowałam walizkę z jego ubraniami. Teściowa odesłała go z powrotem, bo nie chciała, żeby „złota rybka” w postaci mnie odpłynęła.
Adam jakiś czas później błagał mnie na kolanach, żebym się z nim nie rozstawała, ale moja cierpliwość się skończyła. Wyrzuciłam go z mieszkania i powiedziałam, żeby nie zawracał mi więcej głowy. Teściowa próbowała nakłonić mnie do zmiany zdania, dzwoniła, nawet groziła, ale odmówiłam.
Mąż stał się bardzo natrętny i wysyłał mi miłosne wiadomości. Stało się to na tyle obsesyjne, że czasem musiałam wezwać policję, bo dobijał się do domu po rozwodzie. Na szczęście, moja była teściowa jakiś czas później prawdopodobnie znalazła mu lepszą kandydatkę, bo przestałam go widywać. Cieszyłam się, że nie był już moim problemem. I uwierzyłam, że wszechświat daje nam znaki i powinniśmy zwracać na nie uwagę.
