Aleksander i ja poznaliśmy się 17 lat temu. Spotykaliśmy się przez 2 lata, po czym zdecydowaliśmy się na ślub. Nie zwlekaliśmy z dzieckiem, więc jakiś czas później urodziła nam się córka. Byliśmy młodą rodziną, jedno dziecko nam wystarczało i nie planowaliśmy kolejnego, aż do pewnego czasu.
W naszym związku zawsze panowała harmonia, więc uważałam się za szczęśliwą żonę i dobrą matkę. Kiedy Iza skończyła 3 lata, zaczęliśmy myśleć o drugim dziecku. Zaszłam w kolejną ciążę i mieliśmy nadzieję, że tym razem będzie to syn. Kiedy nasze nadzieje się spełniły, byliśmy szczęśliwi. Aleksander nie pozwalał mi na nic, tak, jak przy pierwszej ciąży. Ja tylko gotowałam i dbałam o siebie, a mąż robił wszystko inne.
Kiedy zbliżał się termin porodu, mój mąż zabrał mnie do szpitala. To był trudny poród, skurcze trwały długo, ale najważniejsze, że urodziłam zdrowego syna. Kiedy zobaczyłam go po raz pierwszy, moje emocje były mieszane. Byłam szczęśliwa, ale jednocześnie zaniepokojona, ponieważ chłopiec miał rude włosy, podczas gdy Aleksander miał blond, a ja brązowe. Myślałam, że Alek zacznie podejrzewać mnie o zdradę i zażąda testu na ojcostwo. Krótko mówiąc, bardzo bałam się spotkania ojca z synem.
Byłam gotowa, aby wyjaśnić małżonkowi, że to było jakieś nieporozumienie i to z pewnością było jego dziecko. Aleksander jedynie zaśmiał się i wyjaśnił, że w jego rodzinie już wcześniej zdarzały się takie przypadki i nie było powodu do niepokoju. Uwielbiał to, jak unikalny był nasz syn. Odetchnęłam z ulgą i uspokoiłam się. Po raz kolejny zdałam sobie sprawę, że nie pomyliłam się w wyborze męża.
