Wyszłam za mąż, gdy miałam zaledwie 18 lat. Dawid był starszy ode mnie o 20 lat, dla niektórych było to dziwnie, ale byłam najszczęśliwsza. Dzięki niemu mogłam skończyć szkołę średnią po ślubie, byłam pod wrażeniem tego, jak bardzo był inteligentny, troskliwy i kochany.
Byłam na tyle pewna tego związku, że w krótkim czasie urodziłam dwoje dzieci. Zostałam w domu i zajmowałam się nimi, podczas gdy Dawid pracował. Nigdy nie mieliśmy problemów finansowych, ale wkrótce moje szczęście się skończyło. Mój mąż spakował się i zniknął z naszego życia. Nie wiedziałam, co robić i jak się zachowywać.
Byłam przyzwyczajona do opieki i braku problemów, a tu nagle zostałam sama. W tamtym czasie nie miałam nikogo w pobliżu, ani rodziców, ani żadnych przyjaciół. Przez długi czas moje dzieci i ja ledwo wiązaliśmy koniec z końcem, czasami bywały dni, gdzie głodowaliśmy. Na szczęście jakiś czas później mogłam wysłać moje najmłodsze dziecko do przedszkola. Dzięki temu miałam znacznie więcej czasu i mogłam normalnie pracować, przez co potem nasza sytuacja się poprawiła.
Zaczęliśmy już żyć jak normalni ludzie i niczego nie potrzebowaliśmy. Zdziwiłam się, kiedy Dawid wrócił po wielu latach i poprosił mnie, abym dała mu jeszcze jedną szansę. Zranił mnie tak bardzo, że nie mogłam nawet spojrzeć mu w oczy. Nienawidziłam go. Oczywiście nie przyjęłam go z powrotem. Po jakimś czasie dowiedziałam się, dlaczego nagle znów pojawił się w życiu moim i dzieci.
Ojciec Dawida zostawił testament dla swoich wnuków, a ponieważ mężczyzna nie został przyjęty z otwartymi ramionami, postanowił pozwać mnie o opiekę dzieci. Oczywiście sprawę wygrałam, bo on nigdy wcześniej nie interesował się dziećmi. Potem znowu zniknął i nigdy nie zadzwonił. Minęło wiele czasu i teraz mamy się dobrze, ale ciągle pamiętam te dni, kiedy zostałam pozostawiona sama sobie.
