Kiedy spotykałam się z Arkiem, zawsze marzyliśmy o dzieciach. Nasze pierwsze zaplanowaliśmy niemal natychmiast po ślubie. Mieliśmy skromne wesele, tylko w gronie najbliższych, bo najważniejsze było dla nas nasze szczęście, a nie liczba gości.
Ale nasze szczęście nie trwało długo. Po tym, jak zaszłam w ciążę, Arek wielokrotnie powtarzał, że chciał mieć syna. Na początku mnie to nie niepokoiło, ale potem zdałam sobie sprawę, że powinnam od niego uciekać, kiedy tylko mogłam. O płci dziecka mogliśmy dowiedzieć się dopiero miesiąc przed terminem porodu. Dziecko wcześniej znajdowało się w takiej pozycji, że ciężko było określić, czy był to chłopiec, czy dziewczynka.
Arek postanowił wybrać się ze mną do ginekologa. Był bardzo spięty, kiedy czekał na wiadomość, że będzie miał syna, nawet wymyślił dla niego już imię. Lekarz powiedział nam, że to dziewczynka. Byłam szczęśliwa, ponieważ dziecko było zdrowe i nie obchodziła mnie jego płeć, ale mój mąż nie wyglądał na zadowolonego.
Mąż zagroził, że jeśli nie urodzę chłopca, to wyrzuci mnie z domu. Nie wzięłam tego na poważnie, uważałam to za żart. Po badaniu zostałam z mamą, a następnego dnia pojechałam do naszego domu. Moje rzeczy leżały w walizkach przed wejściem. Z okna mój mąż powiedział, że wpuści mnie, jeśli wrócę do niego z synem.
Wtedy zaczęłam się źle czuć, ale na szczęście nasz sąsiad był na miejscu i pomógł mi. Z powodu stresu przedwcześnie urodziłam i zabrano mnie karetką do szpitala. Okazało się, że lekarze się mylili i urodziłam chłopca. To było dla mnie bez różnicy, bo kochałabym swoje dziecko bez względu na płeć. Kiedy Arek się o tym dowiedział, odwiedził mnie w szpitalu i prosił, bym wróciła do domu. Odmówiłam, nie chcąc go więcej w swoim życiu i jakiś czas później złożyłam papiery rozwodowe.
