– Halo, Kasia, nie mogę długo rozmawiać, Krzysia biją – te słowa uderzyły ją jak grom z jasnego nieba. Katarzyna zdrętwiała, zaciskając telefon w dłoni. Serce waliło jak młot, adrenalina zalewała żyły. Nie zdążyła nawet zapytać, kiedy połączenie się urwało. Mąż wyszedł wieczorem ze znajomym do pubu, na piwo po pracy. Zwykły piątek, zwykłe plany. Ale teraz wszystko się zmieniło.
Katarzyna rzuciła się do drzwi, chwyciła klucze i wypadła na ulicę. Po drodze dzwoniła do męża, ale ten nie odbierał. Niepokój rósł z każdą minutą. W końcu udało jej się dodzwonić do znajomego męża, który był świadkiem zdarzenia.
– Co ty, kurwa, odpierdoliłeś?! – wrzasnęła Katarzyna do słuchawki, ledwo powstrzymując łzy. – Dlaczego mu nie pomogłeś?! Dlaczego do mnie dzwonisz, a nie na policję?!
Znajomy próbował się tłumaczyć, bełkocząc, że się przestraszył i chciał tylko, żeby wiedziała, co się dzieje. Głos mu drżał, ale to tylko spotęgowało wściekłość Katarzyny.
– Ty zdążyłeś się odsunąć, co? A mój mąż został tam sam! Masz pojęcie, co robisz?! – nie dawała mu dojść do słowa.
Pomknęła na miejsce zdarzenia, mając nadzieję, że zdąży. Ale gdy dotarła, nikogo już nie było. Radiowóz zabrał jej męża w nieznanym kierunku. Katarzyna została sama na środku ulicy, czując się kompletnie bezradna.
Następnego ranka udała się na komisariat, gdzie dowiedziała się, że męża zatrzymano za rzekome chuligaństwo. Okazało się, że jakiś przechodzień wezwał policję, zgłaszając bijatykę. Nikt jednak nie widział, że napastnikami byli dresiarze, a nie jej mąż ze znajomym. Wszystko wyglądało, jakby to oni zaczęli.
Katarzyna wściekła się. Próbowała wyjaśnić policjantom, że mąż padł ofiarą napaści, ale ci tylko wzruszyli ramionami. Znajomy, którego rozpaczliwie szukała poprzedniego wieczoru, od dawna był w domu i spał, nie przejmując się sytuacją.
Cały dzień zajęło jej zbieranie dowodów i szukanie świadków. W końcu jeden z przechodniów potwierdził, że widział, jak na Krzysztofa napadło kilku mężczyzn. To stało się decydującym argumentem za jego uwolnieniem.
Wieczorem Katarzyna w końcu spotkała męża przy wyjściu z komisariatu. Wyglądał na zmęczonego i przybitego. Przytuliła go mocno, chcąc przekazać całą swoją miłość i wsparcie. Ale w środku wciąż kipiała złość. Nie mogła wybaczyć znajomemu jego tchórzostwa. Krzysztofowi poszczęściło się – skończyło się bez poważniejszych konsekwencji.
Krzysztof zadzwonił do znajomego:
– Jak mogłeś stać i patrzeć, jak mnie biją?
– Nie wiem, Krzychu – odparł tamten. – Strach mnie sparaliżował. Chciałem pomóc, ale nie potrafiłem. Wiesz, że zawsze byłem tchórzem. Gdy zobaczyłem tych typów, pierwszą myślą było, jak samemu się uratować. Brzmi to okropnie, ale to prawda. Wiem, że to dla ciebie trudne, ale zrobiłem to, co uznałem za słuszne.
– Jasne – Krzysztof przerwał rozmowę, myśląc: *Po co mi taki przyjaciel.*
Później znajomy próbował jeszcze tłumaczyć, że tchórzostwo to nie wybór, lecz cecha charakteru. Nie był z tego dumny, ale nie potrafił się zmienić. Całe życie unikał konfliktów, chował się przed problemami, bał się podejmować decyzje. Ta noc była kolejnym dowodem jego słabości. Był pewien, że jego strach nie powinien wpłynąć na przyjaźń. Wystarczy pójść jeszcze raz na piwo i przepić sprawę.
Żadne tłumaczenia nie pomogły. Krzysztof przestał uważać go za przyjaciela.
