Wynoś się natychmiast z mojego domu! Nie zniosę już mojej siostry i jej dzieci! krzyknęłam, czując, jak się duszę.
Kaja, wynoś się z mojego mieszkania, i natychmiast! nie mogłam już znieść mojej siostry i jej trójki rozwrzeszczanych urwisów.
W małym miasteczku pod Poznaniem, gdzie krzyki z porannego targu mieszają się z zapachem świeżych drożdżówek, moje życie w wieku czterdziestu lat zamieniło się w cyrk przez moją siostrę. Nazywam się Krystyna, mieszkam sama w dwupokojowym mieszkaniu, które z trudem spłaciłam po rozwodzie. Ale moja młodsza, Kaja, jej trzech synów i ich beztroska w końcu przekroczyły granice mojej cierpliwości. Wczoraj krzyczałam z progu: Spadaj stąd, natychmiast! a teraz zastanawiam się, czy miałam rację. Ale szczerze? Byłam już u kresu sił.
**Siostra, która była tak bliska**
Kaja jest pięć lat młodsza. Zawsze byłyśmy blisko, choć tak różne. Ja zorganizowana, pracowita, zawsze dźwigająca wszystko na swoich barkach. Ona lekka, wiecznie szukająca lepszego życia. Jej trzej synowie mają trzech różnych ojców: Bartek ma 12 lat, Filip 8, a Jasio 5. Mieszkała w wynajętej kawalerce, żyła z dorywczych prac, a ja zawsze pomagałam złotówkami, zakupami, ubraniami dla dzieci. Kiedy poprosiła, by zamieszkać u mnie tylko na dwa tygodnie, nie umiałam odmówić. Minęły już trzy miesiące.
Moje mieszkanie to moja twierdza. Po rozwodzie włożyłam w nie wszystko: remont, meble, ciszę. Pracuję jako receptionistka w hotelu, a mój świat to porządek i spokój. Ale od kiedy pojawiła się Kaja z bandą, mój dom stał się polem bitwy. Jej diabły biegają po korytarzu, krzyczą, tłuką rzeczy, malują po ścianach. Kaja, zamiast ich wychowywać, wpatruje się w telefon albo wychodzi załatwić sprawy, zostawiając ich na mojej głowie.
**Chaos, który zniszczył mój azyl**
Od pierwszego dnia wiedziałam, że popełniłam błąd. Bartek, najstarszy, odpowiada mi bez szacunku, Filip namalował coś na ścianie, a Jasio rozsmarował zupę po całej podłodze. Nie słuchają ani Kai, ani mnie jakby byli przyzwyczajeni, że matka włóczy ich od faceta do faceta, a moje mieszkanie to tylko kolejny kąt. Kaja nigdy nie sprząta, nie gotuje, nie pomaga. Krystyna, przecież jesteś sama, nic ci to nie przeszkadza mówi. A ja dławię się jej bezczelnością.
Moje mieszkanie wygląda jak po najściu hordy. Brudne talerze w zlewie, zabawki pod nogami, ślady soków na kanapie. Wracam z pracy i zamiast odpocząć, szoruję podłogę, gotuję dla pięciu osób, uspokajam dzieci. Kaja w tym czasie śpi albo gada przez telefon. Kiedy proszę, żeby posprzątała, przewraca oczami: Oj, Krystyna, nie zaczynaj znowu, jestem zmęczona. Zmęczona? Czym? Życiem na mój koszt?
**Ostatnia kropla**
Wczoraj, gdy wróciłam, nie poznałam własnego domu. Jej dzieci biegały jak szalone, jedno o mało mnie nie przewróciło. W kuchni góra naczyń, w salonie sok wylan
