Dawno temu, w czasach, kiedy życie toczyło się nieco wolniej, opowieść o Renacie wciąż była wspominana w mojej rodzinie. Renata od pięciu lat spotykała się z Franciszkiem. Wszyscy dokoła byli przekonani, że dostatecznie długo byli razem i czas najwyższy, by przeszli na kolejny etap. Franciszek, pełen cierpliwości, wciąż wierzył, że Renata zgodzi się zostać jego żoną przecież oświadczył się jej pół roku wcześniej. Jednak Renata zwlekała z odpowiedzią, jakby w niej toczyła się cicha walka, której nikt z zewnątrz nie potrafił dostrzec.
Rodzice Renaty, ludzie o tradycyjnych wartościach, nie ukrywali swojego zdania. Niejednokrotnie powtarzali jej, że mając już dwadzieścia pięć lat, powinna być mężatką, dbać o dom i rodzinę, jak to było przyjęte w polskich rodzinach od pokoleń. A Renata? Chociaż jej związek z Franciszkiem układał się spokojnie, nie mogła pozbyć się uporu w sercu, że to nie jej droga. Wśród ciepłych wieczorów w Krakowie i rozmów na starych ławeczkach przy rynku stale powracała do niej myśl, że być może to nie Franciszek jest tym właściwym.
Czasem, wśród zgiełku pracy, Renata łapała się na coraz cieplejszych uczuciach do swojego kolegi z firmy, Wiktora. Niestety, Wiktor miał już swoją ukochaną i nie myślał o małżeństwie. Mimo to, ta delikatna nić niepewności i podobnych rozterek zbliżała ich do siebie. Renata zadawała sobie pytanie, czy Wiktor mógłby być tym, kogo szuka od zawsze, lecz odpowiedzi nie znajdowała.
Z dnia na dzień nacisk ze strony Franciszka stawał się coraz większy. W końcu postawił sprawę jasno: pobiorą się tej zimy albo jesienią. Renata z ciężkim sercem zgodziła się na zimowy termin, jednak gdy przyszło co do czego, nie wytrzymała presji. Odeszła od Franciszka i wróciła do rodzinnego domu w Nowym Sączu, szukając oparcia u rodziców i własnych myśli.
W tym czasie kolega z pracy, nad którym się zastanawiała, ożenił się ze swoją dziewczyną. Renatę opuściło więc i ostatnie złudzenie, a ona sama poczuła się zawieszona pomiędzy światami ani z jednym, ani z drugim. Czekała i wypatrywała tej jedynej miłości, nie wiedząc już, czy potrafi docenić dobry związek, który miała, czy może po prostu intuicja podpowiadała jej, by nie wiązać się z Franciszkiem.
Lata mijały, a Renata wciąż miała nadzieję, że znajdzie kogoś, z kim naprawdę będzie chciała się zestarzeć. Często rozmyślała, czy ktoś taki w ogóle na nią czeka, czy jej miejsce jest gdzie indziej, nieznane. Do dziś, wspominając jej losy, wszyscy zastanawiają się, co stało się z Renatą i czy wybrała słusznie, kierując się sercem, a nie głosem ludzi wokół.
