Po co tu przyjechałaś? Mama stała w drzwiach, ledwo je uchyliwszy. Jak ja teraz ludziom w oczy spojrzę? Nie jesteś mi córką. Ledwo plotki ucichły, z ojcem z pół roku do sklepu wejść nie mogliśmy. Po co tu przyjechałaś? No po co?
Kto tam, Halino?
Twoja starsza córka przyjechała.
Danusia?
Ojciec otworzył solidne, stare drzwi tak szeroko, że zawiasy zabrzęczały.
Patrzył na Danutę od głowy do stóp. Danucie zrobiło się głupio.
Idź gdzie chcesz, nie chcę cię widzieć. I jeszcze z brzuchem
Danuta milczała, patrzyła spod ciężkiej, ciemnej grzywki z nadzieją. Myślała, że rodzice zlitują się i wpuszczą. Nie miała już dokąd pójść. Była w ciąży, wyrzucili ją z pracy. Za wynajmowany pokój nie było z czego zapłacić. Nie ma pieniędzy nie ma dach nad głową. Nikt nie chciał rozumieć jej sytuacji. Przestraszyła się.
Zeszła z ganku, trzymając się za brzuch.
Nie zmiękniesz, odwróciła się matka.
Ojciec zamknął drzwi do domu.
Danuta zacisnęła się w sobie, by nie zapłakać. Wytrzymała. Maluch w brzuchu wiercił się, wyczuwając jej niepokój. Oto wróciła do domu rodzinnego
Śnieg skrzypiał pod butami, jakby ze współczuciem. Danuta zamknęła za sobą furtkę i zerknęła na kuchenne okno, gdzie było światło. Firanki były zasunięte.
W małym wiejskim sklepiku panowało ciepło. Danuta weszła i się rozejrzała. Nic się tu nie zmieniło. Na prawo lada z towarem i ekspedientka pani Zosia, na lewo dwie witrynki ze szkłem i niebieska szafa na klucz.
Poproszę chleb, Danuta odliczyła monety.
O, zjawiła się wreszcie!
Danuta nie podniosła głowy, tylko powtórzyła:
Poproszę chleb.
Proszę. Choć w sumie to nie powinnam, taka prawda ludzka Ale moim zadaniem jest sprzedawać
Ekspedientka podała jej bochenek, już miała coś jeszcze powiedzieć, gdy nagle do sklepu weszła młoda para.
Wyjeżdżała Danuta z wioski pośpiesznie, zabierając dokumenty i małą torbę. Z tą samą wróciła.
Próbowała schować chleb, ale bochen był duży, świeży, jakby chciał, by zjeść go natychmiast.
Pani Zosia zaczęła szeptać o ostatnim kliencie z młodą parą, pokazując głową Danutę, ale ta już nic nie słyszała, próbując jak najszybciej wyjść na zewnątrz.
Sypał śnieg. Wiatr ucichł. Danuta oderwała kawałek chleba i zamknęła oczy. Przynajmniej o jeden problem mniej.
Weszła za sklep i oparła się o ścianę. Stała tam, urywając kawałki świeżego chleba, z zamkniętymi oczami. Pachniał domem, wspomnieniami, szczęściem
Danuta? usłyszała nagle przed sobą głos.
Otworzyła oczy i znieruchomiała z zaskoczenia.
Witaj, Danuta opuściła rękę z chlebem, rozpoznając w kobiecie babcię Tadeusza.
Dlaczego tu się chowasz?
Spojrzenie starszej pani w grubej kurtce i wełnianej chuście powędrowało w dół.
Nie mam gdzie pójść, rodzice mnie wyrzucili.
A tam, gdzie byłaś nie przyjęli cię? kobieta skinęła głową w bok.
Danuta wzruszyła ramionami.
Chodź ze mną, więcej nie pytała.
Ruszyła swoją drogą podpierając się laską.
Danuta chwilę postała, westchnęła i poszła za nią. Myśli w głowie nie było wiele. Chciała spać, była dziś wykończona.
Domek na skraju wsi Danuta pamiętała. Z Tadeuszem biegali obok niego na pole, do swojego sekretnego miejsca. Kiedyś Tadeusz zatrzymał się przy furtce i zawołał:
Babciu, przywitam się jutro rano!
Witam, skinęła Danuta, by nie wydać się niegrzeczna.
Babcia Tadeusza widziała ją zaledwie kilka razy, ale zapamiętała. Bo jak nie zapamiętać po tym, co się stało? Danuta bardzo chciała wrócić do przeszłości, zdjąć z siebie ten wstyd, jeszcze raz poczuć na ustach jego pocałunek. Wrócić do młodości, beztroski
Dlaczego kolega Marcin w dziewiątej klasie zwrócił uwagę na Danutę nie wiedziała, ile by nie myślała, on tylko wzruszał ramionami: nie była ani najpiękniejsza, ani najbystrzejsza, ani wybitna.
Ale zaloty przyjęła. Jak tu odmówić, przecież miło, gdy się podobasz. Marcin chętnie pomagał jej nieść tornister, odprowadzał do domu. Tak zaczęli się spotykać z przyjaźni wyrosło poważne uczucie. Nawet o weselu zaczęli mówić.
Rodzice młodych uśmiechali się, ale zgodzili się.
Jak Marcin wróci ze służby, pogadamy.
Ale już robili zapasy.
Z Tadeuszem Danuta spotkała się przypadkiem. I winna była temu burza z jasnego nieba.
Maj był upalny. Danuta wracała z miasta, gdzie załatwiała egzaminy. Marcin nie pojechał, pomagał ojcu, więc nie spotkał jej po drodze. Od przystanku do wioski było jeszcze dwa kilometry, całkiem na wprost.
Danuta wysiadła z autobusu i szła powoli. W środku było duszno.
Za jej plecami kłębiły się chmury, przed nią tylko zielone pole.
Grzmotnęło, aż przykucnęła ze strachu, zakrywając głowę dłońmi.
Odwróciła się. Chmura szła szybko, dzieląc pole na przed i po.
Ściana deszczu błyskawicznie się zbliżała. Do najbliższych zabudowań było daleko. Danuta rozglądała się nerwowo. Nic, wszędzie pole. Duże krople już zaczęły bębnić o suchą drogę. Danuta wyjęła z torby reklamówkę, włożyła do niej sandały i rozłożyła nad głową.
Deszcz już nadciągał ze wszystkich stron. Słyszała już jego zbliżanie się za plecami. Nie chciała się odwracać. Przyspieszyła, potem zaczęła biec. Ściana wody natychmiast ją dogoniła. Razem z nią poczuła na ramieniu czyjąś dłoń.
Odwróciła się. Na drodze stał samochód, a młody mężczyzna wciągnął ją do środka.
Trąbię na ciebie, trąbię, a ty nic przekrzykiwał deszcz młodzieniec. Ale leje, przestraszyłaś się?
Danuta cała się trzęsła.
Chłopak ściągnął z siebie koszulkę, rzucił na tył i wyjął z tylnego siedzenia sweter.
Masz, okryj się, nie bój się. Też jestem z tej wsi, nie pamiętasz mnie? Syn Kowalczyka. Tadeusz objął ją swoim swetrem i usiadł tak blisko, że Danuta poczerwieniała.
Zaraz się rozgrzejesz. Kurtkę mam gdzieś, ale brudna Z autobusu?
Tak.
Akurat byłem w mieście po części do ciągnika, no czemu się trzęsiesz? Znów dotknął jej ramienia, już delikatniej, troskliwie.
Jak masz na imię?
Danuta.
Danutka, no dobrze
A czemu nie jedziesz dalej?
Chmura idzie prosto na wieś. Całą drogę będziemy jechać w deszczu. Zaraz przestanie.
Danuta skinęła głową miał rację.
Rozgadali się. Okazało się, że Tadeusz pracuje z ojcem w gospodarstwie. Matka zmarła, jak chodził do siódmej klasy. Tak żyją we dwójkę. Po szkole już nie poszedł, zeszłego roku nie zdał, teraz nie wie. Praca jest, to co więcej trzeba?
Pod domem Danuty zatrzymał się i uśmiechnął na pożegnanie.
A ona się do niego uśmiechnęła.
Rozmawiali, jakby znali się od zawsze i właśnie spotkali po latach.
Z Marcinem Danuta nie czuła takiej więzi. Tego ciepła. Gdy ją obejmował czy całował Marcin, nie czuła nic.
Cały wieczór Danuta chodziła zamyślona, czasem się uśmiechała.
Mama zauważyła jej uśmiech, ale nie rozumiała. Pytała, lecz kto by jej mówił? Od tamtej pory Danuta wypatrywała każdej przejeżdżającej wioską maszyny. Czy nie jedzie czasem on?
Bardzo chciała go znów zobaczyć Chciała znów poczuć to samo.
Marcin wieczorem przyszedł, a Danuta nie mogła na niego patrzeć. Zebrała się na odwagę i powiedziała, że czas się rozstać
Jak to? Marcin na początku nie zrozumiał.
Ty idziesz do wojska, ja do szkoły. Rozstańmy się jako przyjaciele, jak wrócisz, jeśli los tak zechce, może się pobierzemy wytłumaczyła.
Nie, tak nie może być. A kto na mnie poczeka?
A po co ci to?
Ja od dziewiątej klasy za tobą biegam A ty!
Danuta nie chciała już rozmawiać z Marcinem, poszła do domu. Pierwszy raz widziała go tak złego. Te oczy. Przeraził ją.
Nazajutrz do domu Danuty przyjechali rodzice Marcina. Awantura była nie z tej ziemi. Matka Marcina wrzeszczała długo, oskarżając wszystkich o wszystko. Danuta wyszła na podwórko, potem przez ogródki poszła aż do lasu.
Chodziła, aż znalazła się na drodze prowadzącej do wsi.
Danusia, Danusiu! usłyszała znajomy głos.
Tadeusz machał jej ręką.
Zastygła na sekundę. Potem poczuła, że nie wytrzyma ani chwili dłużej. Najpierw poszła do niego, potem biegła. Zatrzymała się obok. Stał. Patrzył na nią.
Wydawało mi się, że cię widzę Odwieźć cię?
Nie, w domu awantura, wyszłam
O co się kłócicie?
Rozstałam się z Marcinem Cały czas o tobie myślę, rozumiesz
Rozumiem. Też myślę, odkąd cię zobaczyłem. Nie przychodziłem, bo słyszałem, że z Marcinem masz się żenić.
Już nie będzie żadnego ślubu.
Pochylił się lekko i dotknął jej ust. Delikatnie, troskliwie. Objął ją.
Stali tak długo i byli pewni, że wszystko się ułoży. Danuta wróciła do domu późno w nocy, gdy w kuchni mama zgasiła światło.
Coś ty nawywijała, córko? Trzy lata się spotykaliście, a ty chłopaka odtrąciłaś. Tak można?
Kocham innego. Naprawdę powiedziała głośno.
Co? i ojciec wyszedł z pokoju. Zaraz ci to kochanie wyleczę. Teraz do matury siedzisz w domu.
Nie udało się zatrzymać Danuty w domu.
Spotykała się z Tadeuszem jak tylko mogła, każdą okazję wykorzystując.
Umawiali się z wyprzedzeniem. Było jedno miejsce za wsią, gdzie nie widać ich z drogi.
Ale pewnego dnia wszystko się zmieniło ktoś ich zobaczył idących razem i wygadał Marcinowi.
Z Tadeuszem bardzo się pokłócili. Widzieli to ludzie. Dwie starsze kobiety tylko cmokały, reszta patrzyła jak kłócą się na wzgórzu przy rzece.
Tadeusz zszedł sam, wszyscy to widzieli. Potknął się, cofnął, by nie stracić równowagi, a tam przepaść.
Ojciec Tadeusza dopadł dopiero na brzegu, ściągnął buty i wskoczył do wody.
Danusiu, chodźmy nad rzekę, Marcin z Tadeuszem się pobili, a Tadeusz wylądował w wodzie. Mówią, koniec zawołała zdyszana Ola, koleżanka z klasy.
Danuta rzuciła konewkę, którą podlewała kwiatki przed domem i pobiegła za Olą. Nad brzegiem zebrał się tłum.
Pogotowie już wezwali, dobiegało z daleka.
Tu już nic nie pomoże Trzeba posterunkowego. Marcin będzie miał kłopoty
Gdy Danuta była prawie na miejscu, samochód pogotowia już odjeżdżał. Ojciec zawiózł go do szpitala
Nogi Danucie zmiękły, nie mogła zrobić kroku. Zrobiło się ciemno przed oczami. Usiadła tam, gdzie była, wprost na trawie.
Co?! Zachciało ci się miłości?! Jednego zabrakło, a mojego teraz zabiorą! matka Marcina stała nad Danutą i ocierała łzy.
Nie, nie, tylko tyle zdołała szepnąć Danuta.
Wróciła do domu i rzuciła się na łóżko.
Coś ty narobiła?! matka weszła do pokoju i stanęła przy córce. Jak mogłaś?! Co teraz będzie?!
Wybiegła i gdzieś zniknęła.
Danuta długo nie myślała. Spakowała torbę, zebrała dokumenty, trochę pieniędzy i wyszła przez ogród. Po godzinie już siedziała w autobusie do miasta
Do niewielkiego drewnianego domku na skraju wsi Danuta z babcią weszły, gdy zaczynało zmierzchać. Śnieg spadł przed chwilą.
Nogi mi już dają znać do zmiany pogody, starsza pani usiadła na ławce przy drzwiach i zaczęła zdejmować buty.
Pomogę, zaproponowała Danuta i spróbowała się pochylić.
Nie trzeba. Rozleniwię się i się położę, a muszę się ruszać. Kiedy masz termin?
W lutym rodzę.
Już niedługo Tadeuszka? spytała babcia i spojrzała jej w oczy.
Danuta nie uciekła wzrokiem, odpowiedziała:
Tak.
Na pewno?
Nie mam wątpliwości.
No to dobrze. Zaraz ci posłanie przygotuję, a jutro się zobaczy.
Domek był mały, dwa pokoje. Zapach tego domu Danuta pamiętała. Tadeusz kiedyś przynosił jej tu babcine pierogi.
Danuta długo się wierciła, aż na łóżko wskoczył kot. Położył się przy brzuchu, wyciągnął. Chciała go odsunąć, ale nie chciał odejść. Zamknęła oczy i zasnęła.
Obudził ją zapach drożdżowego ciasta.
Z dżemem czy z kapustą chcesz pierogi?
Z dżemem, powiedziała, trzymając się za brzuch.
Tadeusz nie mówił, jak się nazywasz Babcię wszyscy mówią, a ja Maria. Babcia Maria roześmiała się z kuchni. No, widzę, niedługo będziesz rodzić, tydzień został.
Dlaczego? Cztery.
Nie, wcześniej twoja dziewczynka będzie chciała przyjść na świat, nie wysiedzi.
Dlaczego dziewczynka? spytała jeszcze Danuta.
Serce mi tak mówi
Tydzień później, jak mówiła babcia Maria, zaczęła rodzić. Nad ranem pojechały do szpitala, w południe urodziła się dziewczynka.
Dziękuję, Danusiu powiedziała babcia, trzymając noworodka.
Za co? spytała młoda mama.
Za prawdę. To Tadeuszka córeczka. Pamiętam, jak go trzymałam po porodzie. I ten palec u lewej stópki zawsze bym poznała. On się ucieszy.
Kto on?
No kto? Tadeusz.
Jak to? Danuta niemal usiadła na łóżku.
Normalnie. Jutro mu powiem.
Żyje? On żyje?! łzy same popłynęły po policzkach.
Danuta nie mogła ich zatrzymać.
Nie wiedziałaś? Dziewczyno moja Żyje, słaby, ale żyje przytuliła ją babcia.
Muszę go zobaczyć, babciu Mario. Nie wytrzymam, wiedząc, że jest tak blisko. W wiosce jest?
W wiosce, w domu. Ale ty dbaj teraz o córkę, potrzebuje spokoju. Mleko ci zniknie, co wtedy? Teraz już wiesz, że żyje, nie ucieknie babcia się roześmiała.
Danuta nie mogła przestać płakać.
Wkrótce Danuta wróciła z córeczką do wsi. Babcia zniknęła na chwilę, wróciła z ojcem Tadeusza.
Popatrz. Kasia Tadeuszówna! Brzmi?
Ojciec nie spojrzał na Danutę, spojrzał na wnuczkę i uśmiechnął się.
Na Tadeusza zapisaliście? spytał.
Oczywiście. Zobacz na palec, babcia z dumą rozwija pieluszkę i pokazuje mały palec w lewej stopie.
Dziękuję Danuto. Za wnusię dziękuję. Tadeuszowi jeszcze nie mówiłem. Jedziemy?
Tak, jestem gotowa.
Danuto, twoi rodzice już wiedzą, że urodziłaś i mieszkasz u mnie, pytali, kiedy mogą przyjść powiedziała babcia Maria.
Później, nie teraz.
Przed gankiem Danuta jeszcze kilka razy się zatrzymywała.
Ojciec Tadeusza wszedł pierwszy, zdjął buty, wziął wnuczkę na ręce i kiwnął w stronę pokoju.
Danuta szła powoli, nogi miała jak z waty. Zobaczyła go. Leżał na łóżku pod oknem i przeglądał coś w telefonie.
Tadeuszku, wyciągnęła do niego ręce.
I on do niej. Zaskoczony, uśmiechnął się. Danuta przytuliła się do ukochanego i się rozpłakała.
No chodź tatusiu, bierz córeczkę.
Co?! Jaką córeczkę?!
Twoją powiedział dumnie ojciec. Kasia, podoba ci się? Katarzyna Tadeuszówna?
Babcia Maria z ojcem i wnuczką wyszli do kuchni. Danuta usiadła przy Tadeuszu i odetchnęła ze spokojem.
Nie wiedziałam, Tadeuszu, że żyjesz Nikt mi nie powiedział. Ale teraz nie odejdę stąd nigdy.
Nie odchodź. Jestem bardzo szczęśliwy. Są obok: ukochana i córka
Tak to było, dawno temu, w jednej z polskich wsi życie sprawiło wiele trudności, ale szczęście przyszło wtedy, kiedy najmniej się go spodziewano.
