Spotykaliśmy się przez pół roku. To był czas, gdy drobne wady partnera wydawały się uroczymi cechami, a przyszłość rysowała się pełna nadziei i kolorów. Szymon wydawał mi się niemal ideałem: inteligentny, dobrze sytuowany, oczytany, zawsze elegancko ubrany. Spędzaliśmy weekendy w przytulnych kawiarniach, spacerowaliśmy po warszawskich parkach, rozmowy o filmach przychodziły nam z łatwością, a nasze poglądy i zainteresowania zdawały się być zbieżne.
Wkrótce jednak wyszło na jaw, że myślimy o związku zupełnie inaczej. Ja wyobrażałam sobie partnerską relację, a on widział w tym bardziej wygodę zapewnioną niskim kosztem własnym.
Temat wspólnego mieszkania pojawił się podczas zwykłej kolacji. Nalewał herbatę i znienacka powiedział:
Wiesz, oboje mamy już dość jeżdżenia do siebie. Trzymać dwa mieszkania to bez sensu. Może zamieszkamy razem? Znajdziemy fajną dwójkę bliżej centrum.
Uśmiechnęłam się już od dawna delikatnie sugerowałam ten krok. Ale słowa, które padły potem, sprawiły, że odstawiłam filiżankę i zaczęłam uważnie przyglądać się człowiekowi, którego jak mi się wydawało znam naprawdę dobrze.
Tylko ustalmy zasady ciągnął dalej rzeczowym tonem, jakbyśmy omawiali podpisanie umowy, a nie tworzenie wspólnego domu. Jesteśmy nowocześni, więc uważam, że powinniśmy mieć rozdzielne budżety i wspólne wydatki dzielić po połowie. Wynajem, czynsz, rachunki, jedzenie wszystko 50 na 50.
Kiwnęłam głową. Równość to równość.
A jak rozdzielimy obowiązki domowe? dopytałam, oczekując podobnego po równo.
Szymon się zawahał, ale po chwili z rozbrajającym uśmiechem powiedział:
No wiesz, natura to już ustaliła. Ty jesteś kobietą, masz zamiłowanie do domowego ciepła we krwi. Więc gotowanie, sprzątanie, pranie to Twój zakres. Ja pomogę, jak będę miał ochotę wyniosę śmieci czy przykręcę półkę, jeśli się urwie, ale gros roboty zostaje na Tobie. Przecież chcesz być panią w swoim domu?
Zapanowała cisza. Wpatrywałam się w niego, starając się poskładać te słowa w całość.
Po co zatrudniać pomoc domową, skoro jest ukochana kobieta?
Nie zamierzałam się z nim wykłócać, spróbowałam porozmawiać z nim jego własnym językiem.
Szymon, rozumiem Cię powiedziałam spokojnie. Chcesz partnerskiego podejścia w sprawie finansów, to uczciwe. Chcesz mieć dom zadbany: ciepły obiad, wyprasowane koszule, czyste podłogi. Ale ja również pracuję na pełen etat i nie mam siły ani ochoty poświęcać wieczorów na obsługiwanie mieszkania.
Spoważniał, ale słuchał.
Mam więc pewną propozycję kontynuowałam. Skoro dzielimy koszty po połowie, zróbmy tak i z obowiązkami. Zatrudnijmy panią do pomocy dwa razy w tygodniu: sprzątanie, prasowanie, gotowanie na kilka dni. Koszty dzielimy po równo. Wtedy będzie czysto i smacznie, a nikt nie poczuje się przepracowany. A klimat domowy stworzę sama poustawiam świeczki, dopasuję zasłony.
Na jego twarzy zagościło wpierw zaskoczenie, potem irytacja, a na końcu zobojętnienie. Widziałam, jak w jego głowie zaczyna przeliczać złotówki i kwota zupełnie mu nie pasuje.
Po co ktoś obcy w domu? skrzywił się. To tylko niepotrzebny wydatek. Przecież jesteś kobietą, czy naprawdę tak trudno ugotować kolację ukochanemu mężczyźnie? To wyraz troski, a nie praca.
Gdy trzeba było wycenić pracę kobiety, nagle stawała się ona przejawem miłości i powołania. Ugotowanie obiadu to troska. Dorzucić się do zakupów już transakcja.
Szymon powiedziałam cicho. Jeżeli gotuję obiad po ośmiu godzinach pracy, a ty wtedy grasz albo oglądasz serial, to nie jest troska, lecz wykorzystywanie. Skoro mamy osobne budżety, dzielmy się wszystkim. Albo dzielimy obowiązki, albo zatrudniamy kogoś do pomocy i płacimy za to. Nie przyjmuję wersji, w której płacę tak samo, a pracuję dwa razy więcej.
Potem już nic nie mówił. Kolację zjedliśmy w napięciu i usłyszałam tylko: Muszę się nad tym zastanowić.
Następnego dnia nie dostałam standardowego Dzień dobry. Wieczorem przysłał lakoniczną wiadomość, że został dłużej w pracy. Po trzech dniach kontakt się urwał całkiem. Przestał odpowiadać na telefony.
Po tygodniu usłyszałam od wspólnych znajomych: Szymon powiedział, że się rozstaliście, bo jesteś wyrachowana i nieumiejętna w prowadzeniu domu. Że tylko pieniądze Cię interesują i nie nadajesz się do małżeństwa.
Na początku zabolało. Pół roku związku, plany, złudzenia. Ale później poczułam ulgę.
Jego zniknięcie to najlepsza odpowiedź na wszystkie pytania. Nie zależało mu na mnie, chciał wygodnego ciepłego kącika, bez konieczności angażowania się.
Szymon zniknął i chwała mu za to. Zatrudniłam pomoc domową dla siebie. Wracam do czystego mieszkania, zaparzam herbatę i myślę sobie: co za szczęście nie obsługiwać kogoś, kto mnie nie szanuje.
