Kiedy powiedziałem mojej żonie o ciąży, jej reakcja była całkowicie pozbawiona emocji. Spodziewałem się, że wybuchnie radością, jednak niestety tak się nie stało. Marzyliśmy o tym, żeby zostać rodzicami, przechodziliśmy przez różne badania i leczenie, starając się o dziecko. W momencie, gdy okazało się, że będziemy mieli dziecko, ona chyba już się pogodziła z myślą, że rodzicielstwo nie jest nam pisane. Co ciekawe, zanim dowiedziała się o ciąży, wyraziła nawet chęć adopcji. A jednak siedziała ze zgorzkniałą miną.
Uwierzyłem, że po prostu potrzebuje chwili, żeby przyjąć tę wiadomość, i sądziłem, że może przeżywa teraz trudny czas. Moje osobiste szczęście jednak nic nie było w stanie naruszyć.
Unosiłem się nad ziemią z radości. To, na co tak bardzo czekałem i o czym marzyłem, stało się w końcu rzeczywistością. Niestety, ciąża okazała się bardzo trudna. Spędziłem dużo czasu w szpitalu, a ostatecznie musiałem zrezygnować z pracy ze względów zdrowotnych. Mimo to moja żona nie była wsparciem wręcz przeciwnie, stawała się coraz bardziej zirytowana i drażliwa. Bagatelizowała całą sytuację: Ciąża to nie praca, nie dźwigasz czegoś cały dzień. Potrzebuję męża. Mam dość prowadzenia domu samotnie, harowania od rana do nocy.
Tłumaczyłem jej ciągle: Lekarze kazali mi się nie przeciążać, nie dźwigać niczego ciężkiego, nie przemęczać się ze względu na ryzyko dla dziecka. Niestety, żadne rozmowy ani tłumaczenia nie przynosiły zrozumienia.
W końcu trafiłem do szpitala. Żona ani razu nie zadzwoniła, nie spytała co ze mną, nie odwiedziła mnie. Miałem nagłe, nieplanowane cesarskie cięcie, a nasze dziecko urodziło się przedwcześnie, ale dzięki Bogu był całkiem zdrowy. Pełen ulgi i radości zadzwoniłem do żony, by podzielić się tą nowiną. Na to jej odpowiedź: Gratulacje! były to najcieplejsze słowa, jakie wtedy usłyszałem.
Kiedy wróciłem ze szpitala do naszego mieszkania w Krakowie, zastałem tylko pustkę. Żona odeszła. Ogarnął mnie strach i smutek, ale zebrałem w sobie całą siłę dla dobra naszego syna, Janka. Przysiągłem sobie wtedy, że zrobię wszystko, by zapewnić szczęście sobie i swojemu dziecku i tego się będę trzymać.
Od tamtej pory nie oglądam się za siebie. Każdego dnia daję z siebie wszystko, by nasza dwójka miała to, na co zasłużyła: spokój, bezpieczeństwo i prawdziwą miłość, która nie zna warunków.
