Podczas pracy, Wiktor poznał Zofię. Wzięli ślub w tej samej miejscowości, a gdy Zofia zaszła w ciążę, Wiktor zabrał ją do domu swoich rodziców. Niestety, nie przyjęli tej wiadomości z radością.
Zofia jako młoda kobieta miała mnóstwo obowiązków: gotowała dla wszystkich domowników, prała ubrania, sprzątała cały dom, doiła krowę, sprzątała oborę, a zdarzało się nawet, że rąbała drewno. Często wykonywała prace uważane za męskie, ale najtrudniej było jej wtedy, gdy w domu pojawiali się goście rodziców jej męża. Zwykle było ich co najmniej siedmioro i to na niej spoczywał obowiązek obsłużenia i nakarmienia wszystkich.
Przygotowywała więc mnóstwo potraw, lecz po godzinie stół świecił już pustkami. Zmęczona usiadła na brzegu stołu i nałożyła sobie kotlet. Teściowa spojrzała na nią z ukosa i powiedziała:
Zosiu, dziś zjadasz za dużo. Taka drobna jesteś, a pochłaniasz tyle jedzenia po czym wybuchnęła śmiechem.
Reszta gości również zaczęła żartować z Zofii. Dziewczyna milcząco wstała od stołu i poszła do kuchni. Łzy płynęły jej po policzkach przez cały dzień nic nie jadła. Jej mąż tylko siedział cicho, słuchając, jak żona jest wyśmiewana. Z kuchni słyszała jeszcze słowa teściowej:
Wczoraj spotkałam na targu moją pierwszą synową. Boże, jak miło, że do dziś mówi mi mamo! To była naprawdę porządna dziewczyna, nie to, co ta tutaj!
Kiedy goście w końcu wyszli, Zofia zebrała naczynia i poszła do kuchni je umyć. Za nią wszedł teść.
Stała przy zlewie i nic nie mówiła. Po kilku minutach teść odezwał się:
Zosiu, wiesz, że cię nie lubię?
Słowa te były dla niej jak cios w serce, dlatego nie odpowiedziała. Teść ponowił pytanie. Odpowiedziała cicho:
Wiem.
To jest takie dziwne Ty robisz tutaj wszystko, pomagasz każdemu, nie powiedziałaś nigdy złego słowa, a ja i tak cię nie cierpię. Dziwne, prawda?
Prawdopodobnie tak…
Zofia wiedziała, że ta rozmowa niczego nie zmieni. Wszyscy nadal będą się z niej naigrywać. Sama nie rozumiała, dlaczego to wszystko znosi…
Czy potrafiłbyś żyć z mężczyzną, który pozwala, by jego żona była stale poniżana? Z tej historii płynie ważna lekcja: nikt nie powinien akceptować braku szacunku dla samego siebie ani milczeć wobec niesprawiedliwości. Szacunek zaczyna się od odwagi, by się o siebie upomnieć.
