Po pięciu latach małżeństwa żona mojego brata wciąż jest dla nas kimś obcym, aż do niedawnej wizyty, która zupełnie otworzyła nam oczy. Mój brat, Maciej, po skończeniu studiów przeprowadził się do odległego miasta z zamiarem powrotu do rodzinnego Krakowa po roku, jednak los postanowił inaczej. Poznał tam dziewczynę, zakochali się, pobrali, i został już na stałe. Z powodu różnych okoliczności nie mogłam uczestniczyć w ich ślubie; jedynie moja mama miała okazję spotkać jego nową żonę na krótko.
Lata mijały, a nasze drogi nigdy się nie przecięły, aż w tym roku Maciej opowiedział o ich podróży po Polsce, podczas której mieli wpaść do nas na dwa dni. Pełna optymizmu, przygotowałam się na ich przyjazd zarówno do naszego małego mieszkania, jak i, na wszelki wypadek, do domku mojej cioci, gdzie moglibyśmy ich wygodnie przenocować. Mój entuzjazm zgasł błyskawicznie, odkąd tylko spotkałam szwagierkę, Zofię, na lotnisku. Od początku narzekała na lot, nie mogąc znaleźć w nim ani jednej dobrej strony.
Po dotarciu do domku jej niezadowolenie tylko się wzmogło miała irracjonalny wstręt do prysznica i toalety. Nieustanne narzekania poskutkowały tym, że Maciej zabrał ją do hotelu w centrum, a ja wraz z mężem zostaliśmy zastanawiając się, co jej właściwie przeszkadza. Gdy Zofia wróciła, okazała się bardzo wybredna przy stole, odmawiając niemal wszystkiego, co specjalnie dla nich przygotowaliśmy. Zdawało się, że akceptuje tylko warzywa i to patrząc na nie z ogromną podejrzliwością.
Jakby tego było mało, podczas spaceru po mieście następnego dnia, Zofia zachowywała się niespokojnie i drażliwie niczym rozkapryszona nastolatka. Marzyłam tylko o tym, by już pożegnać ich na lotnisku i wrócić do codzienności. Zupełnie nie mogłam pojąć, jak Maciej wytrzymywał z nią przez te pięć lat, skoro prawdziwe oblicze pokazała nam już po dwóch dniach pobytu.
