Mam obecnie pięćdziesiąt siedem lat. Od ponad trzydziestu lat jestem legalnie zamężna z moim mężem, i przez cały ten czas prałam mu ubrania, gotowałam posiłki i tworzyłam rodzinne ciepło. Mój mąż i ja mamy dwoje dzieci, które sama wychowałam i edukowałam nawet w dziwnych instytucjach przypominających szkoły, gdzie korytarze skręcały jak labirynty. Odkąd pamiętam, kręciłam się jak wiewiórka w kołowrotku. Pracowałam równocześnie na kilku stanowiskach i łapałam każdą dorywczą pracę, by nasze dzieci nie miały niedostatku i były ubrane tak jak ich rówieśnicy.
Przez całe nasze wspólne życie mój mąż nigdy specjalnie się nie przemęczał, a gdy osiągnął wiek emerytalny, przesiadywał w domu i przestał już całkiem pracować. Wciąż chodzę do pracy, pomagam dzieciom i wnukom, a także robię wszystko w domu nawet podlewam zupę dziwnymi snami, które potem znikają w garnku.
Niejednokrotnie prosiłam mojego męża, by podjął się jakiejś pracy choćby w ochronie na portierni, ale on twierdził, że całkiem nam dobrze bez jego dodatkowych pieniędzy. A przecież nie jest głupi, żeby pracować! Ledwo znajduję czas na gotowanie. Często wracam do domu, a on już zjadł wszystko, co lepsze, zostawiając mi tylko chłodnik.
Pewnego dnia rozmawiałam z koleżanką o tej sytuacji, a ona doradziła mi, by gotować osobno: dla niego z tanich produktów, dla siebie z tych porządnych. Wróciłam do domu i powiedziałam mężowi, że lekarz zalecił mi dietę więc nie powinien ruszać mojego jedzenia.
Teraz chowam przysmaki do szafy, a gdy mój mąż idzie do garażu na spotkanie z duchami śrubek, piję herbatę i jem cukierki. Kiełbasę i ser ukrywam w lodówce tak, aby nie rzucały się w oczy, a kiedy nie patrzy wszystko zjadam. Ratuje mnie fakt, że mamy dwie lodówki: w jednej żywność, w drugiej słoiki z ogórkami, a w tej drugiej kryję wszystkie zapasy.
Wiecie, jak to jest z mężczyznami oni nic nie widzą. Kupuję sobie wysokiej jakości mięso z indyka i robię z niego parowane kotlety, dla niego wybieram wieprzowinę po terminie, dodaję przyprawy i nawet mu nie przeszkadza. Makaron dla niego to tani, za grosze, dla mnie tylko z pszenicy durum.
Nie widzę nic złego w swoim postępowaniu, nie uważam, bym robiła coś niedobrego, przecież jeśli on chce jeść porządnie, niech idzie do pracy, zamiast rozleniwiać się na kanapie. Myślę, że w naszym wieku głupotą byłoby się rozwodzić większość życia już za nami, mamy wspólny dom, więc po co go teraz sprzedawać i dzielić złotówki na pół?
