Sztuczne światło w fabryce śniło mi się przez wiele lat, bo tam zaczęła się moja historia z Bartoszem. Przebiegaliśmy razem przez rzęsisty deszcz do pracy, mijając ślady butów, które zawsze wydawały mi się kluczami do innych światów. Przez piętnaście lat zanurzałam się w codzienność naszego małżeństwa, które zaczęło się pod jednym dachem z teściową panią Danutą, jej kotem Feliksem i zapachem zupy ogórkowej unoszącym się od świtu. Gdy dostaliśmy pokój w akademiku pracowniczym, wyprowadziliśmy się jakby przez mgłę, bez słowa, jakby wszystko było snem.
Wszystko szło pomyślnie aż pewnej nocy zdałam sobie sprawę, że Bartosz musi zdobyć dyplom, by móc wspinać się po drabinie kariery, której szczeble wyobrażałam sobie jako wstążki z kolorowej bibuły. Zapisałam go na studia, a potem pisałam za niego raporty, eseje, prace zaliczeniowe, które były jak listy do siebie z przyszłości. Gdy Bartosz dumnie przyniósł dyplom do fabryki i awansował, cieszyłam się dla niego, choć w mojej własnej karierze stałam się wiecznym cieniem na urlopie macierzyńskim, najpierw z synem Wojciechem, potem nagle brzemienna z córką Jagodą. Wróciłam do pracy, lecz Wojciech i Jagoda co chwila łapali przeziębienia zwolnienia lekarskie sypały się jak wiosenne płatki.
Nie byłam rozczarowana. Szczęście rodzinne częściowo mnie dopełniało, jakby moje życie było misą pełną maku na Wigilię. Bartosz pracował coraz dłużej, wracał późno, a po kilku miesiącach kupiliśmy duże mieszkanie za oszczędności w złotówkach, które liczyłam jakby miały tajemną wartość. Dzieci radosne, każdy mógł zamykać drzwi do swojego pokoju, choć w snach wydawało mi się, że te drzwi prowadzą donikąd. Męża widywałam coraz rzadziej. Pewnego dnia spotkałam moją dawną koleżankę panią Sabinę która jakby zobaczyła mnie przez lustro. Szepnęła mi o zdradzie swego męża: „Tamci nie wstydzą się niczego. W środku dnia zamykają się w gabinecie, obdarowuje ją prezentami, raz nawet ją przytulił. Powinnaś go zostawić, bezwstydnika!” Jej słowa brzmiały jak echo moich własnych lęków.
Postanowiłam odwiedzić miejsce pracy Bartosza, spotkać się z jego kochanką Małgorzatą, pytać ją jakby była postacią z mojego snu: „Zostaw Bartosza, on ma rodzinę, dzieci…” Małgorzata wyśmiała mnie przy wszystkich, a jej włosy wydawały się płonąć w świetle jarzeniowym. Bartosz wyszedł z gabinetu jego twarz była jak maska. „Co tu robisz? Wiedziałaś już, prawda? To lepiej, bo mam dość życia w dwóch światach. Jutro składam papiery rozwodowe.” Zatrudnił najlepszych adwokatów i wyciągnął z mojego snu wszystko: mieszkanie, przyjaciele, spokój. Wyrzucił mnie i dzieci na ulicę, nie troszcząc się, czym możemy się ogrzać.
Wtedy rodzice pan Stanisław i pani Krystyna podarowali mi fragment swego snu: wsparcie, parę złotych, małe mieszkanie w starych blokach, gdzie okna były jak oczy. Znalazłam pracę, Wojciech i Jagoda biegali pod balkonem, a ja zaczęłam znów śnić spokojniej. Rok później zadzwonił Bartosz. Jego głos jak dźwięk zapomnianego budzika żądał pomocy. Ani jednej przeprosin, tylko zuchwałość. Stracił pracę, Małgorzata zostawiła go, miał wypadek i leżał w szpitalu, jakby to wszystko było wyrokiem losu.
Odmówiłam. W moim śnie byłam silniejsza niż kiedykolwiek, bo on wybrał swój własny świat i nigdy nie spojrzał przez okno naszego mieszkania, nie zadzwonił. Zostawił mnie i dzieci w zimnym deszczu, teraz przyszła moja kolej.
