Kiedy babcia dowiedziała się, że jej córka, czyli moja mama, spodziewa się dziecka bez męża, była bardzo wzburzona. Uczyniła życie mojej mamy niezwykle trudnym, ale mama znosiła jej krzywdzące słowa i zachowanie z cichą cierpliwością.
W dzień moich narodzin babcia zamknęła mamę w domu i wyszła, zabierając klucz. Na szczęście była wtedy u nas moja siostra, dawniej ratowniczka medyczna, która szybko znalazła klucz i pośpieszyła z pomocą. Tak przyszłam na świat, a mama mimo tych ciężkich okoliczności kochała mnie z całego serca. Babcia, która była już bardzo wiekowa, nauczyła mnie wielu rzeczy związanych z ogrodnictwem i pracą na roli. Radziłam sobie dobrze, ale kiedy popełniałam błędy, babcia potrafiła mnie zranić ostrymi słowami, których wtedy nie rozumiałam do końca, lecz czułam, że mają mnie zaboleć. Nie pojmowałam, dlaczego nie jestem przez nią kochana ani co zrobiłam źle. Przecież sama wychowywała dziecko samotnie po śmierci męża, więc powinna była wiedzieć, jak to jest trudno. Dorastałam bez męskiego wsparcia bez dziadka, ojca, brata.
Z czasem mama wyszła za mąż i urodziła jeszcze dwoje dzieci, lecz niestety jej mąż nie żył długo. Ku mojemu zdziwieniu, babcia otoczyła te dzieci dużo większą miłością niż mnie. Nie mogłam oprzeć się uczuciu zazdrości.
Babcia dawno już odeszła, a ja nie jestem już dzieckiem, ale od czasu do czasu powracają do mnie wspomnienia o dzieciństwie, które przepełniało mnie poczucie odmienności. Jej bolesne słowa wciąż rezonują w mojej pamięci, wywołując dawny smutek.
Pewnego razu, podczas zakupów z mamą w Krakowie, spotkałyśmy kobietę, która kupowała torbę pełną owoców i słodyczy. Opowiadała z radością, że jej córka zostanie mamą i że niedługo odbędzie się ślub. Wiedział o tym cały wiejski sąsiedztwo córka Wiktorii nie miała jeszcze męża. Jednak szczerość i czułość tej kobiety do własnego dziecka głęboko poruszyły moją mamę, przypominając jej o trudach, jakie musiała przeżyć i o gorzkich słowach, z którymi przyszło jej się mierzyć przez długie lata.
Kocham moją mamę i jestem jej niezmiernie wdzięczna za to, że mnie urodziła i wytrzymała te wszystkie próby dla mnie. Nigdy nie była dla mnie niemiła. Jej matczyna miłość była bezgraniczna i prawdziwa.
Pytając siebie, co zrobiłabym na miejscu babci, trudno mi udzielić jednoznacznej odpowiedzi, nie znając tamtych realiów. Jednak wierzę, że najważniejsza byłaby życzliwość, zrozumienie i wsparcie dla własnej córki, nawet w najtrudniejszych chwilach. Miłość oraz współczucie powinny zawsze być fundamentem więzi rodzinnych, bez względu na przeciwności losu.
