Samotnie wychowałam dwie córki. Ich ojciec zmarł, gdy były jeszcze małe, a ja nigdy nie wyszłam ponownie za mąż. Ciągle martwiłam się, że nowy mąż mógłby zaszkodzić moim dziewczynkom. Gdybym miała wybierać między małżeństwem a dziećmi, bez wahania wybrałabym dzieci.
Moja starsza córka to Dobrosława, a młodsza Jagna. Dobrosława wyszła za mąż wcześnie urodziła córkę, którą nazwała Ilona. Zamieszkała potem w mieszkaniu męża, ale ten związek nie przetrwał długo. Kilka lat później wróciła do mojego mieszkania, z dzieckiem na ręku.
Jagna była bardzo rozczarowana i zła na Dobrosławę. Myślała, że jej siostra celowo wróciła do naszego domu, żeby ją zmusić do wyprowadzki z rodzinnego mieszkania. Jednak to była pomyłka Dobrosława miała poważne problemy zdrowotne, zdiagnozowano u niej nowotwór. Ilona została pod moją opieką.
Jagna w tamtym czasie również była już zamężna i miała dwójkę dzieci. Stara ciotka z rodziny, moja daleka krewna, zdecydowała się przekazać jej swoje mieszkanie. Jagna nie zastanawiała się długo przyjęła i od razu przepisała je na siebie, zapewniając mnie, że jeśli coś się stanie, nie będzie rościła żadnych praw do mojego mieszkania.
Dobrosława odeszła, gdy Ilona miała siedemnaście lat. Po jakimś czasie zachorowałam także i ja. Pewnego dnia Jagna przyszła do mnie i zapytała: Mamo, kto dostanie mieszkanie po twojej śmierci?
Jak to kto? Ilona je dostanie. Jest sama, matka odeszła, ojciec nie ma z nią już żadnego kontaktu. Nie może żyć na ulicy.
Ale mamo, ona jest tylko twoją wnuczką, a ja jestem twoją córką. Mam dwójkę dzieci. Ilona będzie dorosła i sama sobie kupi mieszkanie. Oddaj mi moje mieszkanie! krzyczała Jagna coraz głośniej.
Nie odpowiedziałam stanowczo Ustaliłyśmy inaczej.
W takim razie już więcej tu nie przyjdę wykrzyknęła i wyszła.
Jagnie nie zależało, czy nastolatka miała czas na naukę czy na pomoc chorej babci. Odkąd nie dostała mieszkania, zerwała ze mną kontakt.
