Małżeństwo żyło sobie spokojnie i dostatnio. Pobrali się, gdy mieli po trzydzieści lat. Na świat przyszedł ich syn. Rodzina była ładna jak z katalogu, a pieniędzy im nie brakowało. Kupili mieszkanie w Warszawie, a swoje wiejskie gospodarstwo w okolicach Kazimierza Dolnego przerobili na prawdziwie luksusową rezydencję, z podgrzewaną podłogą, grillem i ogrodem z altanką. Wakacje? U nich to był standard: raz Mazury, innym razem Chorwacja czy Grecja. Mąż wierny jak pies, żony cudze interesowały równie mocno jak chińska kaligrafia.
Czas płynął. Syn dorósł, zakochał się w Zosi dziewczynie tak polskiej, że pierogi i kiszonki były jej podstawą diety od zawsze. Po dwudziestce wzięli ślub. To tak jak my, tylko oni zaczynają dziesięć lat wcześniej cieszyła się matka. Rodzice, wiadomo dorzucili się młodym na mieszkanie, bo przecież z teściami to potem tylko kłopoty.
Kobieta promieniała szczęściem. Ale z wiekiem albo przez te polskie przesądy (gdy umrze kot, coś się stanie!), zaczęła się nieco niepokoić: czy to aby nie za piękne, by było prawdziwe?
No i, niestety, los postanowił, że coś się stanie.
Mąż umarł.
Kobieta długo nie mogła dojść do siebie. Ale z czasem zaczęła znowu żyć. Ponownie podjęła pracę, bo wcześniej była żoną-domatorką pierogi, rosół i seriale.
Wszyscy mówili sprawy spadkowe trzeba uregulować. Ciężko było to wszystko ogarnąć, bo przecież połowa wszystkiego to jej, połowa męża, chyba… Rodzice męża już dawno odpalili w nieznane, innych spadkobierców być nie powinno.
W kancelarii notarialnej czekała na nią niespodzianka. Oprócz niej i syna była tam obca kobieta szara myszka, może pięćdziesiątka na karku. Czyli musiała być starsza, więc coś ją z mężem musiało łączyć.
Notariusz wyjaśnił, że istnieje testament. Mąż zapisał wszystko owej pani DWADZIEŚCIA SIEDEM lat temu. I choć późniejszego aktu nie było, więc papier pozostał ważny.
Obca kobieta…
Oni zakochali się w sobie niczym bohaterowie Zakochanego kundla. Świeżo po studiach, cały świat przed nimi, serca pełne nadziei.
Była jego pierwszą dziewczyną, on cenił tę niewinność i mawiał żartobliwie jesteś moim dzieckiem, choć byli równolatkami. Ona śmiała się z tego serdecznie.
Pewnego razu oglądali film, gdzie parka zakochanych spisuje na siebie testamenty. Rozbawieni postanowili zrobić to samo: Wszystko jedno co moje, to twoje, na wieki…. Zosia uznała, że taki testament to trochę słaby żart, więc poszli do notariusza, żeby było oficjalnie. Potem świętowali szampanem i wiadomą konsumpcją aktu.
A życie, jak to życie nie gra według scenariuszy z komedii romantycznych. Ojciec chłopaka zachorował, więc razem z matką zabrali go na leczenie do Niemiec.
Dziewczyna natomiast spotykała się z kolegą, potem jak to bywa pojawił się brzuszek. Oświadczyny, ślub, bo mama mówiła: Przyjaciel nie pisze, a tutaj masz spokojnego i porządnego chłopa. Listy do pierwszego ukochanego pozostały bez odpowiedzi.
Młodzi wyjechali do Wrocławia, bo mąż dostał tam świetną pracę. Urodziła im się córka, ale sielanka nie trwała długo rozwiedli się w atmosferze, powiedzmy, polskiej powściągliwości.
Zosia dobrze pamiętała o testamencie, nawet napisała potem nowy oczywiście na rzecz córki.
Minęło wiele lat. Nagle dostaje polecony z kancelarii. Już zapomniała o tamtej miłości. Zobaczyła nazwisko i wszystko wróciło Boże, jak ona go wtedy kochała!
On także testamencie nie pamiętał. Najpierw śmierć ojca, potem choroba matki codzienność mu cięgiem płatała figle. Dowiedział się, że pierwsza miłość założyła rodzinę i wyjechała cóż, dał sobie spokój. Poznał swoją żonę nie była może miłością życia, ale cenił jej rozsądek. Żyli sobie normalnie.
Co robić? Zapytała kobieta.
Coś z tym można zrobić? Zapytała z lekkim niedowierzaniem.
To dziwne, że zostawił taki testament znaczy, naprawdę musiał ją kochać. No dobrze pomyślała potraktuję to jako pamiątkę po nim.
Teraz połowa całego majątku jest moja powiedziała do wdowy tamta kobieta.
I to nie byle jaka połowa! Mieszkanie w Warszawie, dom pod Kazimierzem, samochód, pieniądze na koncie wszystko podzielić!
Wdowie zamarło serce. Najpierw śmierć męża, teraz to jak zdrada zza grobu.
I tyle wspólnych lat a on o tej pierwszej nigdy nawet nie wspomniał!
A teraz dać jej taki kawał życia…
Nic nie pomogło. Sąd, apelacje tylko nerwy. Decyzja połowa dla tamtej.
Kupiła sobie nowe mieszkanie i poleciała z córką na wczasy nad Bałtyk.
Dziękuję powtarzała codziennie do swojego losu. No cóż, życie bywa przewrotne nawet w Polsce.
