Moja mama ma dom na przedmieściach Warszawy. Każde lato, z jej inicjatywy, jeździmy tam całą rodziną: remontujemy, kopimy grządki, dbamy o ogród. Ostatnio mój mąż postawił tam basen. Jest nawet altana. Od chwili, gdy mój brat się ożenił, przestał tam przyjeżdżać. Jego żona była temu przeciwna. Tak ustaliła Ewa, żona brata od tego czasu najważniejsza jest dla niego jego żona, rodzina i ich wspólne sprawy, wszystko inne jest na dalszym planie. Jeśli mama potrzebuje pomocy, powinna, według Ewy, zatrudnić pracowników.
Mama nie obraża się na nią, stara się ją zrozumieć. W tym roku mama pracowała bardzo ciężko, więc latem nie pojechała do domku. Nie miała siły, ale martwiła się o ogród nikt się nim nie zajmował.
Mama zasugerowała bratu, żeby coś posadził, ale Ewa go przekonała i brat odmówił. Razem z mężem pomyśleliśmy, że fajnie byłoby na trochę odetchnąć świeżym powietrzem. W końcu weekend w domku na wsi to świetny pomysł. Mama byłaby spokojniejsza.
Kupiliśmy sadzonki, nasiona, wysprzątaliśmy ogród przed sadzeniem, odnowiliśmy rabaty z kwiatami, zadbaliśmy o szklarnię. W niedziele odpoczywaliśmy. Wszystko robiliśmy według wskazówek mamy.
W zeszły weekend pojechaliśmy z mężem do jego rodziców, więc nikt nie był w domku. Ale okazało się, że przyjechał tam brat z żoną.
Gdy przyjechaliśmy w kolejny weekend, czekała nas niemiła niespodzianka. Ktoś mieszkał w domku. Zapukaliśmy, ale nikt nie otwierał. Ewa zajrzała przez okno i powiedziała:
Postanowiliśmy wynająć nasze mieszkanie, żeby uzbierać na wakacje i zamieszkać tutaj. Tak że możecie sobie iść, nie zaprosiliśmy was.
Mama wie o tym? zapytałam. Oczywiście! Skąd myślisz, że mamy klucze? powiedziała Ewa.
Zadzwoniłam do mamy. Tak, dałam klucze twojemu bratu, mówił, że przyjedzie wam pomóc. Mamo, oni tu mieszkają, nie pomagają. Ewa nic nie robi i nie wpuszcza nas.
Jak to mieszkają? dziwi się mama. Tak właśnie wynajęli mieszkanie, oszczędzają na urlop i sami przenieśli się do domku. powiedziałam jej prawdę.
No dobrze, jeśli dbają o ogród podlewają, pielą, czyszczą, mogą zostać. Jeśli nie wyprowadź ich, niech nie kombinują. Całe lato nic nie robią, a jesienią przyjadą zebrać plony. Powiedz im, że teraz to ich kolej, żeby dbać o domek. zdecydowała mama. Ponownie zapukałam. Co? Ewa znowu zirytowana. Powiedziałam, co postanowiła mama. Ewa odparła, że nie zamierza nic tu robić. Mam wizytę u manicurzystki! I co, jestem twoją służącą? A jeśli coś wyhoduję, dlaczego miałabym się dzielić? Chcesz, możesz kupić dla siebie. Tutaj wszystko będzie nasze. Oczywiście trzeba będzie ich stamtąd wyrzucić. Nie słuchali mnie, więc mama sama musiała zwrócić się do nich. Kazała im się wynosić.
A gdzie mamy pójść? Przecież ktoś mieszka w naszym mieszkaniu! krzyczał brat. Daj im pieniądze. zaproponowałam.
Nie da rady. Wydałem je na kolczyki dla Ewy powiedział brat. Do lombardu nie ma sensu iść, dostaniemy połowę wartości. I co? To już nie moja sprawa. Przynajmniej uprzedź mamę o swoich planach. W ogóle bez zgody to jest bezczelność. Ewa i brat poszli do jej mamy, rzucając mi na odchodne niemiłe słowa. Nigdy tu już nie przyjdziemy! Radźcie sobie sami!
Ale przeczucie mi mówi, że wrócą jesienią z wielkimi workami po jabłka i ziemniaki…
