Przypadkowe spotkanie
Kurtka puchowa Marii grzała ją jedynie w dolnej części. Puch opadł na dno, a u góry została tylko cienka powłoczka, przez którą hulał wiatr. Na dole ratowały ją grube, wełniane spodnie i ciepłe filcaki, a na ramiona narzucała wełniany szal, który co chwilę dociągała pod sam podbródek, by nie zmarznąć.
Auto, które miała załatwić jej koleżanka z handlu, Grażyna, nie przyjechało. Teraz więc, otoczone wielkimi torbami, łapały okazję na poboczu. Ich bagaże ledwo mieściłyby się do jednego samochodu, więc każda poszła łapać osobno, na własną rękę.
Kiedy Maria pracowała jeszcze u właściciela sklepu, nie miała takich problemów. Jednak pieniędzy zaczęło brakować ciągnęła sama dwóch dzieci i ostatnio wybrała się z Grażyną do Berlina po towar.
Więcej pieniędzy nie zarobiła, bo wszystko jeszcze leżało nierozprzedane po domu, a problemów się tylko przybyło.
Rano trzeba było zawieźć towar na targowisko na Stadionie Dziesięciolecia, wieczorem zebrać i targać na czwarte piętro swojej kamienicy bez windy, a jeśli syna nie było w domu sama dźwigała wszystko po kolei.
Nie tak dawno śpiewała jeszcze głośno Chcemy być sobą!, teraz zmiana przyszła nieproszona i nieprzyjemnie wtargnęła w jej życie likwidacja państwowej firmy, zwolnienia grupowe. Męża już dawno nie było w domu i Maria nie miała wyjścia zaczęła jeździć na handel. Przez całe życie uważała, że do handlu się nie nadaje.
Stała więc dziś w kałuży pośniegowej, ogólnie wciąż młoda kobieta, ale z wysuszonymi wiatrem ustami, twarz jej czerwieniała od nieustannego wystawiania się na przeciągi targowiska, a oczy łzawiły.
Samochody mijały ją, ochlapując szarym błotem. Maria patrzy na dachy i gałęzie, gdzie śnieg jest jeszcze biały i czysty. W jej życiu też jest za dużo tego miejskiego błota, więc lepiej nie patrzeć na nie wcale.
Znów machnęła ręką. Wreszcie stanęło koło niej brudne, jak wszystko wokół, niemieckie auto.
Na Kościelną, za rozsądną cenę podrzucicie? zapytała przez uchylone drzwi i nagle zamilkła.
Poznała go od razu. Jakby te lata w ogóle nie minęły. Niewiele się zmienił, a nawet, jakby wypiękniał. Ten sam poważny, lekko tajemniczy wzrok, uniesione brwi i lekki uśmiech w kąciku ust.
Zanim zdążyła się opanować, on już wysiadł, szybko powkładał jej siaty do bagażnika.
Wsiadła ciężko na fotel, poprawiła szal i zaczęła szukać w głowie, czym mogłaby się usprawiedliwić przygotowywała się do wyjaśnienia, czemu tak dziś wygląda, czemu tak źle. Przecież on też powinien ją poznać, z pewnością…
Albo i nie?
Tyle lat minęło. Ile?
***
Miała wtedy dwadzieścia dwa lata. Skierowano ją na praktyki dyplomowe do starego nadleśnictwa. W Warszawie czekał już na nią narzeczony, Paweł. Wszystko zmierzało zgodnie z planem: praktykiobronaślub.
Co mogło zmienić trzy miesiące praktyk? Nic…
Zakwaterowano Marię na wsi w Białobrzegach, u starszej pani Jadwigi. Jadwiga też pracowała w nadleśnictwie, mieszkała ze swoim głuchawym teściem. Maria miała lekki charakter, łatwo nawiązywała rozmowy, szybko się z Jadwigą zaprzyjaźniły, a na dziadka patrzyły wspólnie.
I właśnie przy Marii dziadek miał atak. Przewrócił się. Pobiegła do sąsiadów po pomoc, ale nikogo nie było. Na drodze pojawił się traktor. Zamachała ręką. Z traktora wyskoczył chłopak: przystojny, wysoki, z poważnym, nieco zagadkowym spojrzeniem.
Pobiegli do domu, on silny, podniósł dziadka na ręce, zawiózł na przednie siedzenie traktora. Maria też wsiadła. Martwiła się tylko, czy dowiozą.
Dowożą do miejscowej przychodni, tam już czeka karetka. Chłopak też wskakuje do ambulansu, jedzie dalej razem z Marią.
Dopiero gdy dziadek był już pod opieką lekarzy, zaczęli rozmawiać.
Okazało się, że pracują w tej samej organizacji, mieszkają po sąsiedzku. Chłopak miał na imię Wojtek.
Ale był już wieczór. Dziadka zostawili w szpitalu, na szczęście w porę przyjechali. Jak wrócić do domu pośrodku lasu karetką się już nie dało.
Chodź, mama mojego kumpla mieszka nieopodal. Przenocujesz, rano wrócimy z chłopakami do pracy, a ty z nami.
Maria zrozumiała, że Wojtek jest w porządku, nie będzie się narzucał, ale i tak czuła się niezręcznie.
Nie, zostanę w szpitalu. Rano mnie zabierzecie. Dobrze?
Gdzie, na tych twardych krzesłach? Nie żartuj, Cioci Lidia to świetna kobieta. Duży dom. Ja na sianie z Henkiem się położę.
Maria się zgodziła. I miała rację. Spała jak zabita na wielkiej, puchowej pościeli, dopóki ciocia Lidia jej nie obudziła. Gościnna kobieta.
Karmiąc ją śniadaniem, ciocia Lidia opowiadała, że Wojtek miał kiedyś żonę, przywiózł ją nie-wiadomo-skąd, ale nic z tego nie wyszło. Uciekła, zostawiając mu synka. Wojtek dzielny chłopak, pracuje, świnie hoduje, handlarz, dom buduje. Chwaliła go, uznając chyba, że Maria mogłaby na niego spojrzeć.
Maria tylko się uśmiechała. Przecież miała już narzeczonego młodego, wykształconego inżyniera. Ona sama była ambitna, a rozwiedzeni mężczyźni z dziećmi wcale jej nie interesowali.
A jednak od tej pory zaczęła spotykać Wojtka coraz częściej. To przy pracach w lesie, to w stołówce, to przypadkowo na ulicy obok. Jadwiga też go dobrze znała, przywiozła z nim dziadka ze szpitala.
Podobasz się Wojtkowi śmiała się Jadwiga. Pytał o ciebie, zaraz się zmieszał jak dzieciak. A jacy byście byli zgrani…
Daj spokój. Przecież mam Pawła.
Narzeczonego. To jeszcze nie mąż. A Wojtek solidny. Całą chlewnię prowadzi, sprzęt kupuje. I synka fajnego ma, matki mu tylko brak.
Serce Marii drżało. Bo i ona gdzieś wciąż szukała Wojtka wzrokiem. Wysoki, zdecydowany, cieple pełen siły. Z nim czuć było spokój i porządek. Wszyscy odnosili się do niego z szacunkiem.
To z Pruśniewskim pogadaj mówili jej mężczyźni.
A ona tam, w nadleśnictwie, była kimś szczególnym przypadkową warszawianką. Wysoka, szczupła wojowniczka, w eleganckim płaszczu kawowym, nienagannie jasnym jak na marcowe błota. Nie szła, tylko płynęła ponad tą całą szarugą. Mężczyźni przy niej kasłali, przerywali przekleństwa, stawali się trochę bardziej poważni.
Pani, Wasza Wysokość… Jak się Pani tu znalazła?
Maria, zaczekaj, podwiozę cię.
Z nadleśnictwa do centrum wsi było niedaleko, ale lał deszcz. Maria podeszła do traktora Wojtka.
A z kim synek? pytała, bo dla niej mężczyzna z dzieckiem był już dorosłym, choć był starszy zaledwie o dwa lata.
Przestań paniować, przejdźmy na ty. Synek z mamą. Pomaga przy nim jeszcze sąsiadka. Wozimy go do przedszkola. Rośnie…
A jak ma na imię?
Staś, w oczach błysk ojcowskiej dumy, Ruchliwy, żywe srebro. Musisz mieć z nim oko. Babka się denerwuje. spojrzał na Marię Nie podoba ci się tu u nas?
Czemu? Dobrze…
Zaczekaj trochę. Wiosna przyjdzie, zielono się zrobi, piękne miejsca mamy. Rzeka, lasy. Ale latarni nie świecą to tymczasowo. Naprawimy.
Jechali ciemną ulicą. Wieś odcięła się od światła, nie było za co płacić za prąd. I tym naprawimy Wojtek jakby brał na siebie całą odpowiedzialność za wieś.
Kto by wtedy pomyślał, że to właśnie odpowiedzialność w mężczyźnie jest najważniejsza.
Jego zainteresowanie stało się wyraźne. Pomagał Jadwidze, woził jej leki dla dziadka, zwiózł drewno. Maria zaś się wzbraniała własnym uczuciom.
Nie wyobrażała sobie siebie w roli wiejskiej żony. W mieście też niewiele ją trzymało poza Pawłem i weselnymi planami rodziny. Wyobrażała sobie jak bardzo Paweł się zdziwi, gdyby dowiedział się, że na praktykach znalazła nową miłość, jak rozczarowana byłaby matka.
Zamierzasz wtedy żyć na wsi? zapytałby ze zdziwioną miną.
A do tego dowiedziałby się, że kandydat na męża to rozwodnik ze świnkami i dzieckiem. Jej córka ukończone studia, nadzieja rodziny…
Wieczorami, gdy słychać było tylko szczekanie psów i szum wiatru, wyobrażała sobie wspólną przyszłość. Będzie ją kochał, szanował, wdzięczny będzie, jeśli zostanie matką dla jego synka. To pewne. Można mieć później własne dzieci, będą do niego podobne.
Jednak czuła, że decyzja taka to odwaga, na którą być może się nie zdecyduje. Przecież jest Paweł, już kupił obrączki, jego mama odkłada na wesele, są jej rodzice. Trudno tak zawieść ludzi.
Ale serce drżało w przedziwnym, słodkim przeczuciu rodzącej się miłości. Wiosna i uczucie mieszały jej w głowie.
Teraz wydawało jej się, że Pawła nigdy naprawdę nie kochała, a Wojtka tak. To, że w domu czekał narzeczony, dodawało dramatyzmu, a ten podsycał romantyzm.
W końcu, w chwili szczególnej emocji, praktycznie sama sprowokowała zbliżenie. Nie była pewna, czemu to zrobiła czy żegnała się z przeszłością, czy z nową miłością. On próbował odwieść ją od decyzji, ale kiedy zobaczył, że dla niej będzie to koniec relacji, zgodził się.
Było to dla niej pierwsze doświadczenie piękne, nie było czego żałować.
Jednak nie podjęła ostatecznej decyzji. Głupota, naiwność, brak życiowego doświadczenia.
Aż pewnego razu przy studni miało miejsce kluczowe spotkanie. Szła po wodę i zobaczyła jasnowłosego chłopczyka.
Wspinał się na krawędź studni. Sytuacja była niebezpieczna. Mogło się skończyć tragedią. Maria przyspieszyła kroku.
Hej, co robisz, nie wspinaj się tu, możesz spaść. A gdzie twoja mama?
Wzrokiem szukała dorosłej, po drodze prawie biegła dziewczyna niepozorna, szara jak wróbelek. Chłopczyk rzucił Marii złe spojrzenie, wyszarpnął się z jej rąk i rzucił w ramiona dziewczyny z płaczem.
On prawie wlazł na studnię, ja tylko…
Staś, nie płacz, nie wolno, wiesz…
Dziewczyna spojrzała na Marię smutno, raczej nieprzyjaźnie, skinęła głową.
Uciekł mi. Dzięki pani.
Chwyciła Stasia za rękę i oddalili się.
Staś? Czyżby syn Wojtka? przemknęła myśl. Przeraziła się. Zupełnie obce dziecko, musiałaby się do niego przyzwyczaić zobacz, jak natychmiast uciekł jej z rąk.
Potem przyszła do niej matka Wojtka Stefania. Płakała, mówiła, że Staś przyzwyczaił się do Kingi, sąsiadki, sieroty. Kinga kocha Wojtka, niby wszystko dobrze się układało, póki nie przyjechała Maria ta przeszkadzająca.
Maria nie mogła uwierzyć, że to ona jest tą przeszkadzającą. Przecież to Wojtek prawie zabrał ją narzeczonemu! Czuła się pokrzywdzona, a tu nagle okazuje się, że to ona burzy czyjeś losy.
Wojtek błagał ją, by została. By nie wyjeżdżała. Odprowadził na dworzec, powtarzał, że Stefania z Kingą sobie wymyśliły, naplotkowały, że Kinga wcale mu nie pasuje. I tak było. Cicha, niewidoczna, przy Wojtku znikała, jakby topiła się w jego cieniu.
Jest niema, jakby na zawsze skrępowana podsumowała ją Jadwiga Wcale do siebie nie pasują. Ale wy…
Ale Maria była zraniona. Już nie chciała słuchać o tym, że miesza w cudzych sprawach. Zdecydowała, że wraca do swojego miasta, do swojego życia.
Stał na peronie: w kraciastej koszuli, przedramię na kolanie, szerokie ramiona smutno spuszczone. Taki zachował się jej w pamięci na długie lata.
Płakała, gdy pociąg dudnił po torach.
Tak właśnie minęły jej trzy miesiące praktyk przed dyplomem.
Ale młodość leczy rany. Szła dalej, nie oglądając się za siebie. Wyszła za Pawła, zaczęło się życie domowe.
**
Wsiadła ciężko na fotel, poprawiła szal i zaczęła szukać w głowie, co by powiedzieć na swoje usprawiedliwienie, dlaczego właśnie dziś wygląda na taką zmęczoną. Przecież on rozpozna ją z pewnością…
A może jednak… Bardzo się zmieniła. Przytyła, usta popękane, niekształtna kurtka, szal…
Tyle lat minęło. Ile?
Szesnaście. Szesnaście lat.
Długo jechali w milczeniu.
Ale dzisiaj pogoda! rzuciła, gdy inny samochód ochlapał ich z kałuży.
Tu, w mieście, brudno. Poza miastem czysto, śnieżnie. Nawet drogi dobrze odśnieżone.
Jeździ pan na wieś?
W tę i z powrotem, interesy…
Dziękuję za podwiezienie, dzisiaj auto nas zawiodło, zazwyczaj jesteśmy zmotoryzowane… Zapłacę za kurs…
Wojtek spojrzał na nią, w jego oczach pojawił się dawny, poważny błysk i już wiedziała poznał ją.
Cześć, powiedziała cicho, przez gardło.
Witaj, Mario!
Poznałeś mnie? Myślałam, że już zapomniałeś.
Nie zapomniałem, poważnie spojrzał na drogę.
Coś ścisnęło ją pod żebrami. Jego głos, jego ręce, spojrzenie. Zrobiło jej się gorąco, zdjęła szal z głowy.
Co słychać, Wojtek? zapytała.
Zrobił pauzę, jakby też musiał ochłonąć z nagłego przypływu emocji.
Wiesz, nie najgorzej. Kręcę się. Takie czasy. Ty też.
Dalej w nadleśnictwie? próbowała przerzucić rozmowę na wspólne znajomości.
E, już nie. Nadleśnictwa tego już nie ma, rozpadło się po transformacji. Ja od dawna na swoim jestem.
Tak teraz najlepiej. Ja też… Nadal prowadzisz fermę?
I fermę, i firmę. Handlujemy. Wyroby mięsne.
Teraz wszyscy handlują.
I wtedy Maria przypomniała sobie, jak na etykiecie wędlin w sklepie zobaczyła znajome nazwisko Pruśniewski. Uśmiechnęła się wtedy, uznając, że to przypadek.
Poczekaj. Wędliny Pruśniewski są twoje?
Można powiedzieć. Nie smakują?
Ależ skąd! odpowiedziała zaskoczona. Moja mama specjalnie po nie jeździ! Nie spodziewałam się…
Wojtek zaczął tłumaczyć, jakby samemu nie dowierzał, że tak dobrze mu poszło.
Na początku chałupniczo. Rozkręciłem fermę, świnie się mnożyły, ludzie bez roboty. Zaczęliśmy po trochu. Potem fabryka, sklepy…
Działacie w zespole?
Ekipa jest, ale ja jestem szefem. Samemu się nie da. Sporo ludzi z Białobrzegów pracuje ze mną. Już na całą Polskę idzie.
Maria poczuła kontrast. Ona w zniszczonej kurtce, walonkach, kiedyś pani w jasnym płaszczu, a on chłopak z traktora, dziś biznesmen. Jakby zamienili się miejscami.
A syn?
Wojtek uśmiechnął się szeroko.
Trzech mam.
Trzech synów?
Tak, trzech. A ty?
Syn i córka. Maria otarła pot z czoła.
Staś w wojsku, był na misji. Z Martą wyłysieliśmy ze strachu, ale na wiosnę wraca, dziękować Bogu. Średni do technikum chodzi, najmłodszy, Kuba jeszcze piąta klasa.
Marta… Czyli jednak poślubił tę szarą myszkę.
Maria chciała powiedzieć, jak żałuje, że kiedyś uciekła. Ile razy już żałowała! Zwłaszcza dziś, widząc go…
A Paweł okazał się marnym mężem. Na początku pracował, nawet wyjechali w Kujawsko-Pomorskie, dostali mieszkanie służbowe. Dzieci były małe, trudności mnóstwo, ale dawała radę.
Potem zaczął mieć kłopoty w pracy, zmieniał zawody, sięgał po alkohol. Stracili mieszkanie, wrócili do teściowej. W końcu Paweł poszedł swoją drogą. Z teściową też się nie układało.
Maria nie wytrzymała, złożyła pozew o rozwód, wróciła z dziećmi do matki. Taty już nie było jej ochrony i wsparcia.
Chciała Wojtkowi opowiedzieć całą prawdę, ale powiedziała tylko:
Mój starszy do matury się szykuje, córka w ósmej klasie. Czas ucieka.
Tak, ucieka.
Mieli tyle do powiedzenia sobie, lecz każde myślało, że dla tamtego to nieważne.
Maria poczuła wyrzuty sumienia wobec Wojtka. Ale zaraz przypomniała sobie jego płaczącą matkę i Martę. W końcu ustąpiła. Wówczas chodziło tylko o ambicję i dumę: Nie potrzebuję nikogo.
A u ciebie? zapytał Wojtek.
A u mnie? Tak jak widzisz. Stracona praca, zaczęłam sama handlować odsunęła włosy, Trudno samej.
A mąż? Paweł, tak?
Pamiętasz? To niesamowite.
Widzisz, Mario, widziałem cię nawet jako pannę młodą. Jechałem za waszym samochodem aż pod restaurację.
Co?
Tak. Jadwiga powiedziała mi dzień przed twoim ślubem. Daj spokój, przestań tęsknić, jej jutro ślub. Wsiadłem w samochód i pojechałem. Wyglądałaś na bardzo szczęśliwą, nawet się nie pokazałem. Wróciłem i oświadczyłem się Marcie.
O Boże… Gdybym ja wiedziała… była bezradna.
Wtedy tylko bym wszystko popsuł. Wyglądałaś szczęśliwie, byłaś prześliczna.
Pewnie. Wesele dla dziewczyny to wydarzenie. Ale szczęście trwało krótko. Po pięciu latach się rozeszliśmy, wróciłam do mamy z dziećmi.
Szkoda…
Jakoś sobie radzę. Silna ze mnie kobietka. Dzieci ubrane, uczą się dobrze, starszy może na medycynę pójdzie. Da się żyć. Tylko handlować w tych filcakach i na targu przez cały rok… Warunki są ciężkie, mój boks na skraju, wieje z każdej strony, ale dobrze się sprzedaje. Nie jest źle.
Chciała, by zobaczył, że nie jest aż tak źle.
Wojtek słuchał w milczeniu ze zmarszczonym czołem.
A twoja rodzina? Jak Marta?
Wzruszył ramionami, jakby myślami był gdzie indziej.
Marta? Dobrze. Piecze chleb.
Sama? W domu?
Na początku tak. Ale teraz… Znasz piekarnię Polska Chlebownia? Sklep i pracownia.
Znam, zdarzyło mi się być, koleżanka polecała, a to ona…
Tak. Jest tam szefową. Dla niej wybudowałem. Dobrze piekła, więc otworzyliśmy biznes.
Maria sobie przypomniała. Kiedyś koleżanka z targowiska wciągnęła ją do Polskiej Chlebowni, chwaliła znakomite pieczywo. Stojąc w kolejce, pokazała właścicielkę: drobna, energiczna, krótko ostrzyżona kobieta w białym płaszczu z różowym szalem. Wydawało jej się znajoma. Zastanawiała się, skąd młoda kobieta ma tyle możliwości.
Teraz wszystko się zgadzało.
To już tu niedaleko? zapytał Wojtek, patrząc na adres. Maria ocknęła się.
Jeszcze jeden kwartał.
Ale Wojtek zaparkował, wyskoczył z auta.
Jak przez mgłę oglądała, jak podbiega do zielonego kiosku z napisem Kwiaty, po chwili wraca z bukietem białych chryzantem. Otwiera jej drzwi, układa kwiaty na kolanach w szarych spodniach.
Maria patrzy na kwiaty, na białe główki zamazane łzami. Szybko wyciera oczy. Dopiero co mówiła, że jest silną kobietą.
Wojtek pomógł jej z torbami, zaniósł na czwarte piętro, klatka schodowa z powypisywanymi ścianami. Maria ściska kwiaty do piersi, zagubiona.
Może wejdziesz? chciałaby, żeby odmówił, bo bałaganu u niej, towar rozniesiony po kątach, jeszcze matka w domu.
Ale niech by wszedł, zobaczył, zrozumiał, pożałował…
Nie, Mario, jadę dalej. Sporo dziś mam na głowie, ujął jej nadgarstek na sekundę, jakby się żegnał.
Uśmiechnął się, zszedł szybko ze schodów.
Zawołać, opowiedzieć mu wszystko?
Maria patrzy na jego plecy i nagle rozumie jemu jest teraz jeszcze ciężej. To pożegnanie, więcej się nie spotkają. I z tego odkrycia poczuła ulgę.
Sama wciągnęła torby do mieszkania.
Na progu pojawiła się mama: pytania, problemy, rodzinne wiadomości. Maria jej nie słuchała, wciąż czuła na nadgarstku uścisk jego ręki. Zsunęła filcaki, zaniosła na kaloryfer, poruszała się na autopilocie.
Mama chodziła za nią krok w krok, opowiadała domowe nowinki, nie zwracając uwagi, że córka jest daleko myślami.
Kiedy Maria się przebrała, usiadła do stołu, zapytała:
Mamo, pamiętasz, jak przed ślubem mówiłam ci o chłopaku z praktyk? Ten z Białobrzegów, taki początkujący rolnik?
Pamiętam. A co?
Mówiłaś wtedy: Jeszcze tego brakowało, żebym córkę widziała na wsi z prosiakami!.
I dobrze bym powiedziała. Byłabyś teraz w oborniku.
Dzisiaj go spotkałam.
Spotkałaś? Gdzie?
To nieistotne. Mamo, wyroby Pruśniewski, które tak lubisz to jego. A Polska Chlebownia, której właścicielką jest żona to jego żona Marta. Ot, taki los…
Mama zamarła z kubkiem herbaty w ręku. Ustał na chwilę, w oczach pojawił się smutek. Po chwili dla siebie i dla córki powiedziała:
Przecież nikt losu swojego nie wybiera, Mario. Gdyby można było, ludzie by się pobili.
I Marii zrobiło się jej żal.
Daj spokój, mamo. Żyjemy. Sprzedałam dziś dwa garnitury i trzy kurtki. Damy radę! Głowa do góry.
Masz rację. Gdyby się wiedziało, gdzie się potkniesz, położyłbyś słomę… Ale kto to wie…
Do domu wrócił syn. Wysoki, poważne, nieco tajemnicze spojrzenie. Teraz Maria jeszcze wyraźniej widziała, jak bardzo jest podobny do swojego prawdziwego ojca.
A kto to uwierzy, że trzykilogramowe dziecko urodziło się jako wcześniak? Ale uwierzyli, nikt nie miał wątpliwości. Maria zawsze rozsądna.
Syn siadł do stołu.
Mamo, tylko nie krzycz… Zatrudniłem się w stadninie. Będę pomagał przy koniach, płacą za każdą godzinę. Nie bój się, nauka nie ucierpi, przysięgam, mamo…
Maria westchnęła. Jeszcze wczoraj krzyczałaby w złości. Dzisiaj…
Dobrze, Andrzeju. Jesteś już dorosły. Każda praca jest godna i potrzebna. Pieniądze ci się przydadzą. Nie mam nic przeciwko.
Syn się ucieszył, wesoło nabrał zupy i zerkał ukradkiem na matkę. Coś się w niej zmieniło, ale jeszcze nie wiedział, co. Dobrze było poczuć jej zaufanie.
A Maria nie mogła zasnąć. Nie płakała, nie była smutna. Czuła dziwny stan.
Patrzyła na białe chryzantemy, myślała o losie, dzisiejszym spotkaniu, o tym, że ich ścieżki już się nie skrzyżują, że teraz każde pójdzie własną drogą.
Ich pierwsze spotkanie podzieliło jej życie na przed i po. Teraz znów tak było.
Ale każdy z nich ma przed sobą jeszcze wiele: i trudnych prób, i radosnych niespodzianek. Już się nie zobaczą, a jednak będą się nawzajem wpływać na siebie.
Wszystko w życiu ma swój powód.
Dzisiejsze spotkanie było jej dane, by zrozumiała coś bardzo, bardzo ważnego.
