To dziecko Igora…
Ta historia wydarzyła się nie w tak odległych czasach, w Poznaniu, w zadbanym mieszkaniu na czwartym piętrze dziewięciopiętrowego bloku. Mieszkała tam młoda emerytka, wciąż pracująca, samotna kobieta o imieniu Irena.
Nic w jej życiu nie zapowiadało szczególnych zwrotów akcji czy dramatów. Wszystko było ustalone i przewidywalne emerytura, praca, spotkania z przyjaciółkami, wizyty u wnuków oraz pomoc starszej matce, która mieszkała osobno.
Tego dnia również nie spodziewała się niczego niespodziewanego.
Rano zadzwoniła do mamy, spytała, jak się czuje.
Zwykły dzień. Dzień wolny. Po emeryturze dorabiała w prywatnej przychodni jako dyżurna pielęgniarka odbierała telefony od pacjentów i prowadziła zapisy na wizyty.
Dziś… Dziś, jak zwykle, przygotowywała obiad i szykowała się do wyjścia do matki codzienny rytuał. W prawdzie, już trochę jej się to znudziło, wywoływało westchnienia i przewracanie oczami.
To tylko dwa podwórka. Nie problem… Gotowanie też nie problem. U mamy zresztą zawsze zostaje jeszcze wczorajszy barszcz i placek drożdżowy. Gorzej tylko z piątym piętrem bez windy… Ach.
No i te mamine narzekania. Słuchała szczegółowych opowieści o stopniach i fazach bólu w różnych częściach ciała. Historie te nie wymagały rozwiązań, bo mama rozkładała wszystkie diagnozy raz po raz przerabiała je, wzbogacała o rady sąsiadek i wskazówki wszechwiedzącej Krystyny Czubówny z telewizji.
Porady córki podważała, choć Irena spędziła niemal czterdzieści lat na sali operacyjnej jako instrumentariuszka w renomowanym szpitalu.
Co ty tam wiesz! Tylko narzędzia potrafisz podawać!
No cóż. Dzień jak co dzień.
Trzeba też było iść do sklepu po drodze. Ustawiła worek na śmieci w przedpokoju, podeszła do lustra poprawić makijaż. Jak na kobietę po sześćdziesiątce wyglądała bardzo młodo lekkie zmarszczki pod oczami, ale twarz ciągle pogodna, krótko ostrzyżone jasnopopielate włosy, duże kolczyki. No, może tylko policzki nieco opadły.
„Chleb razowy dla mamy i masło, muszę pamiętać” pomyślała, sięgając po konturówkę, gdy zadzwonił dzwonek.
W ich klatce był domofon. Kto mógł zadzwonić tak nagle? Może sąsiadka, pani Zosia. Czasem przychodziła na herbatę.
Irena, z pomadką w dłoni, podeszła do drzwi i otworzyła.
Na wycieraczce stała młoda dziewczyna jasnowłosa, w kucyku, w pasiastym T-shircie, długim granatowym swetrze, dżinsach, z plecakiem. To wszystko Irena zapamiętała dopiero później. Wtedy widziała tylko twarz dziewczyny i niemowlę zawinięte w brązowy koc.
Dziewczyna patrzyła przez zaciśnięte oczy, policzki napięte, głęboko wciągnęła powietrze, podeszła blisko i wsunęła niemowlę w ramiona Irenie, rzucając krótko:
To dla pani.
Irena, trzymając jeszcze pomadkę, niemal z przyzwyczajenia przejęła dziecko. Poczuła ciężar, spojrzała w dół… Boże, przecież to niemowlę!
Podniosła wzrok dziewczyna już schodziła po schodach.
Stanęła na progu bezradnie, zastanawiając się, czemu ją wybrano na powierniczkę tego dziecka.
To dziecko Igora, a ja muszę się uczyć… tupot drobnych stóp rozległ się na klatce schodowej.
Na dole zatrzasnęły się drzwi.
I tyle…
Irena postała jeszcze chwilę, licząc, że dziewczyna zaraz wróci. Potem weszła do przedpokoju, spojrzała na swój worek na śmieci i pomyślała: „Nie zapomnij tylko wyrzucić jak pójdę do mamy”.
Przy drzwiach stała też obca torba. Nie zwróciła uwagi, kiedy ją tam postawiono.
Potem dopiero do niej dotarło.
O Boże! To przecież żywe dziecko! Co ona powiedziała? Dziecko Igora?
Na pewno powiedziała Igora?
Irena, bujając dziecko na rękach, usiadła na wersalce. Tak, dziewczyna powiedziała wyraźnie: Igora.
Ale jakiego Igora?
Córka Ireny miała tylko syna Lecha. Lech, rodzina, dwójka wnuków, wszyscy mieszkają w Warszawie, a ona sama w Poznaniu. Jej mąż, Zygmunt, zmarł pięć lat temu.
Nic nie rozumiała… Gdy coś się poruszyło w ramionach, szybko rozwinęła koc, odkrywając beżowy komplecik, maleńkie dziecko ze smoczkiem-żabką. Może miesiąc miało.
No, no, malutka… pogłaskała dziewczynkę, która zamruczała i przysnęła.
Irena zdecydowała zajrzeć do torby. Były tam dwie buteleczki, puszka z mlekiem w proszku, pieluszki, trochę ubranek dziecięcych.
Czekała. Myślała, że dziewczyna zaraz wróci, zabierze maleństwo i dzień potoczy się jak zwykle: śmieci, sklep, mama…
Skończyła makijaż, spoglądała przez okno wypatrując dziewczyny.
Dziecko zapłakało. Irena czuła się nieswojo: rozebrać, nakarmić? Przecież to nie jej dziecko, może nie powinna? Chodziła od okna do łóżka i z powrotem, nie mogąc znaleźć sobie miejsca.
Ale w końcu zdjęła ubranko pod spodem śpiochy. To dziewczynka.
I dopiero wtedy poczuła ciężar odpowiedzialności. Ktoś podrzucił jej niemowlę!
Igor… Igor…
A może jednak…?
Syn Ireny zawsze był rozrywkowy. Nieraz bywało, że zmieniał dziewczyny jak rękawiczki, nawet do domu je przyprowadzał. Ale to było dawno, przed ślubem. Teraz jest szczęśliwy z Magdą, do niedawna spłacali kredyt, kupili samochód, dzieci podrosły…
No już, kochanie. Zaraz zmienimy pieluszkę…
Czy to więc? Matka porzuciła córeczkę?
Zawodowa pamięć kazała działać sprawnie zmieniła pampersa, utuliła płaczącą dziewczynkę, przeniosła ją do kuchni.
W tej chwili zadzwonił telefon.
Dlaczego tak długo nie odbierasz? zapytała mama.
Nic, mamo. Czego chcesz?
Byłaś już w sklepie?
Jeszcze nie.
Chciałabym gruszek. Ale nie tych, co ostatnio, tylko tych poprzednich…
Dobrze, mamo.
Pamiętasz, które to były?
Przypomnę sobie.
Dziewczynka na rękach kręciła się, popiskiwała.
Dobrze, mamo, muszę kończyć.
Co tam u ciebie?
Telewizor…
A, tyle dobrego. Wyłącz i rusz się, bo chleb wykupią!
Irena odłożyła telefon, uspokoiła dziewczynkę, przeczytała instrukcję mieszanki dla niemowląt.
Nie, trzeba coś z tym zrobić!
Lech!
„Teraz końcówka maja. To znaczy…” liczyła miesiące. Tak! W sierpniu był w delegacji w Zakopanem. Podał się tam za Igora…? Czy aż tak nisko upadł?
Może jeśli to była tylko przelotna znajomość, nie chciał się przyznać do imienia.
A ona, jako matka, patrzy i myśli, że syn jest wzorowym ojcem i mężem…
Butelka z mlekiem już gotowa.
Lewa ręka zmęczona odzwyczaiła się od dźwigania maluchów. Kiedyś dźwigała po dziewięć kilo na rękach, a tu…
Co robić? Czy dzwonić na 112? Ale co jeśli to dziecko Lecha? Uważnie wpatrywała się w dziewczynkę. Może lekko podobna do wnuczki Zosi?
A jeśli skandal? Magda nie wybaczy. A wnuki?
Strasznie było myśleć…
Proszę, kochanie… Dzielna z ciebie dziewczynka.
Malutka piła mleko, mrucząc z przyjemnością. Irena zapatrzyła się, rozczuliła. Jest taka śliczna widocznie już tęskniła za bliskością dziecka.
Zasypiającą ostrożnie położyła na kanapie, wyjęła telefon i zadzwoniła do syna numer był nieaktywny.
Tego tylko brakowało…
Ale postanowiła nie działać pochopnie. Nie chciała pogrążać syna bez powodu. Wierzyła, że dziewczyna się jeszcze zastanowi i wróci. Wyglądała na zwykłą, szczupłą studentkę, nie na kogoś z marginesu.
Nie powinna na razie mówić o tym mamie oszczędzi sobie lamentów, domysłów i przerażających ostrzeżeń.
Zadzwoniła do wnuka Stasia dowiedziała się, że tata od wczoraj montuje jakieś gazowe instalacje na granicy, nie ma zasięgu. Za dwa dni wróci, ale codziennie dzwoni do nich i wszystko u nich w porządku.
No, Stasiu, chociażby mnie informować! mruknęła Irena.
Choć wiedziała, że syn często wyjeżdża i nie informuje jej o wszystkim. Teraz szczególnie chciała dopytać.
W końcu zadzwoniła do synowej Magdy i poprosiła, żeby wieczorem powiedziała Lechowi, by koniecznie oddzwonił.
Coś się stało? Coś przekazać? dopytywała Magda.
Nie, po prostu bardzo czekam na jego telefon…
Magda obiecała.
Mamo, skręciłam nogę, dziś nie przyjdę okłamała potem swoją matkę przez telefon Ale barszcz masz, chleba też wystarczy…
Mama jęczała, straszyła, że przyjdzie do Ireny (choć pięć pięter!), dopytywała i pięć razy oddzwaniała jeszcze przez wieczór.
A Irena rozebrała się już w domu, założyła domową sukienkę i przyglądając się śpiącej dziewczynce, zaczęła spokojnie analizować sytuację.
Nie, jej zdrowy rozsądek chyba się chwilowo zawiesił, gdy zdecydowała się przyjąć to dziecko. W końcu często zostawia się niemowlęta na progu.
Czemu więc nie zadzwoni do policji?
Po pierwsze, bała się o syna, choć nie miał na imię Igor. Po drugie, nie chciała jechać na komisariat, składać wyjaśnień. Po trzecie, martwiła się o dziewczynę jej spojrzenie nie dawało jej spokoju: matczyna determinacja i rozpacz.
Ale radzić się trzeba. Komu, jak nie starej przyjaciółce?
Wika, ty się zaraz wystraszysz. Podrzucono mi dziecko…
Wiktoria nie wpadła w panikę, zaczęła myśleć logicznie i obiecała przyjść po pracy.
Bez nerwów, Irena, ogarniemy to. Tylko nie popełnij jakiejś głupoty!
Myślisz, że nie dzwonić na policję?
Zaczekaj chwilę. Trzeba znaleźć Igora.
Którego Igora? W bloku z pięćdziesiąt mieszkań! Myślisz, że pomyliła piętro?
Możliwe. Ale może Lech coś namieszał. Spróbuj się z nim skontaktować.
Cały dzień kręcił się wokół maleństwa. Irena zaczęła przeglądać internet, by przypomnieć sobie harmonogramy karmienia noworodków. Znalazła mnóstwo wskazówek, robiła masaż, przewijała, kąpała, smarowała kremem, śpiewała kołysanki…
Jak noga? Jutro przyjdziesz? dopytywała mama.
Była jednak pewna, że sprawa wyjaśni się do jutra.
Po pracy przyszła Wiktoria i zabrała się za śledztwo. Obejrzawszy rzeczy dziecka, zaczęła pukać do sąsiadów. Opowiadała historyjkę o zagubionym liście do Igora.
Mam! radośnie trzasnęła drzwiami.
Cicho! Maleństwo dopiero zasnęło.
Takie maluchy śpią twardo, ale… zajrzała do pokoju, dziewczynka obudziła się i zapłakała. Znalazłam! szepnęła Wiktoria.
Okazało się, że na szóstym piętrze, w ich klatce, mieszka Igor według wszelkich znaków osoba, którą dziewczyna mogła mieć na myśli.
Jestem pewna, że tylko pomyliła piętra szepnęła podekscytowana Idziemy!
Ale gdzie?
Do Igora, wyjaśnić sprawę.
A jak wszystkiego się wyprze?
Przyciśniemy, przyzna się.
Wika, głupio tak. Przyjdziemy z takim oskarżeniem, a on nas wyśmieje.
Chcesz znać prawdę czy nie?
Irena chciała. Uśpiły dziewczynkę, poszły na szósty, zapukały.
Kto tam? odezwał się starczy głos.
Do Igora… odpowiedziała Wiktoria.
Otworzyła starsza, zgarbiona pani. Spojrzała krzywo, odwróciła się i zawołała w głąb mieszkania:
Igor! Znowu do ciebie przyszli…
Wiktoria weszła śmiało do środka, Irena została na progu. Z pokoju wyszedł niewysoki, krępy chłopak z bródką.
Dzień dobry, Państwo w sprawie tabletu?
Tabletu? Nie, o co innego chodzi. Proszę pana, do Ireny trafiło przez pomyłkę pańskie dziecko…
Chłopak patrzył na nie z niedowierzaniem.
Jakie dziecko? To nie moje!
Jest pan tu jedynym Igorem. To może przez roztargnienie…
Ale ja nie mam dzieci!
Może wyjaśnię. Ktoś podrzucił mi dziś rano niemowlę, dziewczynkę. Powiedziano, że to dziecko Igora. Myślałam, że może chodzi o pana.
Co ja mam z tym wspólnego? wzruszył ramionami.
Nie chce pan uznać dziecka?! już się złościła Wiktoria.
Jakiego dziecka? Proszę pani, pomyłka.
To przepraszamy, chyba się pomyliłyśmy.
Irena pociągnęła Wiktorię za rękę, już miały wychodzić.
Poczekajcie… Może mogę pomóc, bo jestem informatykiem i blogerem. Może wrzucimy ogłoszenie, poszukuje się matki lub ojca, załączymy zdjęcie dziecka…
Dziękujemy, nie trzeba Irena wolała nie rozgłaszać sprawy, bo nadal miała podejrzenia wobec syna.
Szkoda, ale dajcie znać, gdyby coś.
No popatrz Wika kręciła głową Praca zdalna, nie chodzi do roboty. Jak myślisz, nie kłamie?
Chyba nie… Widać, spokojny domator, nie żadna łamaga.
Od Lecha nie doczekała się telefonu. Zadzwoniła do Magdy:
Przepraszam, mamo, zupełnie wypadło mi z głowy! Stasia forma do piłki na jutro, Zosia ma basen… Zainstalowałam się dopiero wieczorem, a Lech tylko dzwonił, dzień taki był…
Gdyby Magda wiedziała, co to był… Dla wszystkich.
„Jutro zadzwonię na policję!”
Ale gdy położyła się spać i zamknęła oczy, znów zobaczyła twarz tej dziewczyny rozpaczliwą, niepewną i pełną nadziei. Co ją czeka, jeśli zgłosi dziecko na policję?
Noc była ciężka. Budziła się przy każdym szmerze, chodziła po pokoju z dziewczynką, mieszała mleko. Nad ranem usnęły obie.
Obudził ją telefon od mamy.
Jak tam noga? Przyjdziesz?
Spojrzała za okno, potem na dziecko.
Przyjdę…
Kup gruszki i jeszcze…
W końcu dzieci potrzebują świeżego powietrza. Zawiązała chustę na szyi, zrobiła z niej prowizoryczną kołyskę i z prawdziwą matczyną przyjemnością ubrała dziewczynkę. Ubranka czyste, nowe, ładne. Poszły do sklepu.
Podobało jej się kręcić po sklepie z takim małym towarzyszem. Ale… piąte piętro zostawało wyzwaniem.
Co to jest?! mama otworzyła oczy ze zdumienia.
Kto, a nie co. Weź te zakupy podała siatkę i poszła do pokoju położyć małą i sama odpocząć.
Skąd?
Pani Krystyna poprosiła, żebym się zaopiekowała wnuczką na godzinę.
A noga?
Przeszło…
Obie wpatrywały się z zachwytem w maleństwo. I tym razem mama nie opowiadała o swoich chorobach i bólach.
Widzisz, jak chwyta za palec! Ale jak ją zwą?
Nie pytałam, bo tylko na godzinę…
No coś ty! Jak to można bez imienia? oburzała się mama Ale ja nie mogę… Dobra, niech ci będzie.
Wracając, Irena już w duchu szukała imienia dla dziewczynki. Po co? Sama nie wiedziała, ale bardzo chciała zgadnąć, jak nazwała ją matka.
Nagle SMS Lech odblokował numer! Usiadła na sofie, dziewczynka na kolanach, natychmiast zadzwoniła.
Co się stało? Mamo, ja żonaty! zdziwił się po jej pokrętnym opisie.
Przyniesiono mi dziecko! Powiedzieli: To dziecko Igora. Pomyślałam…
Ale ja jestem Lech! To jakaś pomyłka. Dzwoń od razu na policję, mogę sam zadzwonić!
Nie, poradzę sobie. Ale… ona była głodna, poszłyśmy na spacer, zrobiłam świeżą mieszankę…
Matko, dzwoń na policję! Martwię się o ciebie.
Spokojnie. Rozmyślałam po prostu. Dziewczynka jest taka cudowna…
Powinnaś była zgodzić się, żeby Piotrek spał u ciebie po rozwodzie! No, dobra, ale dzwoń!
Nie posłuchała syna. Dziecko było głodne, trzeba było zmienić pieluchę. Tyle było do zrobienia! Dopiero po wszystkim zamierzała zadzwonić do Wiktorii…
Cóż, trzeba będzie oddać dziewczynkę. Ale gdzie? Pewnie trafi do szpitala dziecięcego, może do izolatki. Pracując tyle lat w służbie zdrowia, wiedziała, że nie będzie jej nigdzie lepiej niż u niej…
Ale jutro ma dyżur to raz. Po drugie, to sprawa karna, nie można tak po prostu trzymać cudzego dziecka.
Syn miał rację.
Westchnęła i zaczęła krzątać się przy maleństwie. Była zmęczona, ale mogła przyznać, że nie pamiętała już tak zajętych, „pełnych” dni.
Obie zasnęły, niemal jednocześnie.
Obudziło je energiczne pukanie.
Irena ostrożnie wysunęła rękę spod maleństwa, spojrzała przez wizjer i zamarła. Otworzyła drzwi.
Gdzie ona? Oddała ją pani? Dlaczego nie powiedziała od razu?
Na progu stanęła wyraźnie roztrzęsiona dziewczyna, ta sama, która zostawiła jej dziecko. Oczy biegały, była ubrana w samą bluzkę i szorty mimo chłodu. Dyszała ciężko, włosy zwichrzone.
Czego nie powiedziałam? Irena była jeszcze zaspana.
Że to nie pani! wyrzuciła z siebie dziewczyna.
Może dlatego, że to właśnie ja… A pani szybko uciekła…
Ale pani wie, gdzie ona jest, prawda? Pani wie?! spojrzenie pełne błagania.
Irena cofnęła się.
Proszę wejść.
Dziewczyna ruszyła za nią, desperacko czekając na adres, gdzie znajdzie córeczkę i może będzie biec dalej jej szukać. Patrzyła Irenie w oczy, czekając.
Tu jest powiedziała Irena cicho.
Gdzie? Ja muszę wiedzieć dokładnie!
Dokładnie na łóżku. Śpi.
Irena wskazała na sypialnię, dziewczyna nieśmiało weszła. Gdy zobaczyła śpiącą córeczkę, padła na kolana przy łóżku i rozpłakała się. Płakała, aż się trzęsły jej szczupłe ramiona, trzeba ją było podnieść, podać wodę, uspokajać, dać czekoladę i herbatę.
Jedz coś, choć ugryź czekoladę, bo mi tu jeszcze zemdlejesz zadbała Irena, mając lekarskie doświadczenie.
Między szlochami dziewczyna wyznała, że nie zgłosiła sprawy żadnym służbom.
Myślałam, że mnie pozbawią praw do dziecka… Przepraszam! Pomieszałam adresy…
Po poczęstunku i herbacie udało się wszystko wyjaśnić. Dziewczyna nazywała się Jola, a jej córeczka Elżunia.
Historia prosta jak życie. Jola z wsi pod Kaliszem, studentka medycznego technikum (to samo ukończyła Irena, tylko wtedy to było liceum medyczne).
Miłość spotkała ją w zeszłe lato. Chłopak z Poznania, Igor, student politechniki, miał jej pomagać z dzieckiem, ślubować. Poznała jego matkę tylko raz, była w 21. mieszkaniu. Igor początkowo nie wypierał się dziecka, obiecywał wsparcie matki.
Ale po nowym roku po prostu zniknął. Telefon wyłączony.
Jola miała tylko dane z uczelni, ale Igor przeniósł się do wojskowej szkoły w Gdańsku. Adresu i kontaktu nikt nie znał.
W rodzinnym domu ojciec z macochą nie byli wsparciem; ojciec wyrzucał ją z domu. Pomagała czasem ciotka.
Ciążę spędziła w pokoju w akademiku, ale po porodzie trzeba było się wynieść. Tylko przyjaciółka dała schronienie na dwa tygodnie. Jola chciała zaliczyć sesję i przejść na ostatni rok.
Wszystko zawaliło się naraz: przyjaciółka poprosiła, by już się wyprowadziła, pieniądze się skończyły, na egzamin nie mogła pójść dziecko na rękach, a Igor na zdjęciach z nową dziewczyną na facebooku.
Przyszły jej do głowy obietnice Igora pomogę, mama pomorze. Zebrała się w sobie, pobiegła do mieszkania 21, zostawiła córeczkę, popędziła na przystanek, przez cały wieczór uczyła się na egzamin, płacząc po cichu.
Rano jednak napisała Igorowi w internecie, że odbierze dziecko po sesji. Dopiero wtedy Igor odparł, że o żadnym dziecku matka nic nie wie.
Przerażona, pobiegła co sił, by szukać córki, w czym była, z drżącym sercem. Dopiero wtedy zorientowała się, że pomyliła identyczne bloki i piętra.
Przecież widziałam zdjęcia jego mamy. Wygląda tak jak pani! Kto by pomyślał… Co ja narobiłam!
Jak mawiają: największa głupota to zrzec się swego dzieła. Patrzyłam na Elżunię i myślałam jak można było zostawić taki cud? Dobrze, że pani wróciła. Co teraz? Odda pani Elżę matce Igora?
Już nie… zaprzeczyła Jola Noc nie spałam, wyszłam z siebie, szukałam jej i piersi mi prawie eksplodowały… Wrócę do akademika. Będę walczyć dalej. Przepraszam, że i panią tak w tym wszystkim umęczyłam.
Ja też myślałam najgorsze o synu. A on ma swoją rodzinę. Ale musimy jeszcze przeprosić sąsiada Igora. Ale my narobiłyśmy zamieszania!
Opowiedziała jej o wizycie z Wiktorią u Igora Jola, mimo łez, uśmiechnęła się.
Dobrze, pójdę tam i przeproszę, powiem, że to moje roztargnienie…
Lepiej zostań dzisiaj u mnie. Sama mieszkam. Syn od dawna radził mi wziąć kogoś na współlokatora. Zostań.
U pani? Nie dam rady płacić za pokój…
Zaczekaj ten miesiąc, potem się zobaczy. Kiedy masz egzamin?
Pojutrze, ale…
Dobrze. Pójdziemy do łóżka.
Jola niemal od razu zasnęła w fotelu obok łóżka, tuląc się do śpiącej Elżuni.
Wika, cześć… szepnęła do telefonu Irena Nie, nie Lecha. Dzwonił. Nie sąsiada. Mam ją. Śpi… Nie wyganiaj! Zostawię ją u siebie. Dobrze, że nie dzwoniłam na policję!
***
Mleka nie zabrakło, sesję Jola zdała na czwórki i piątki. Do babci Ireny coraz częściej chodziła Jola, i… piąte piętro już nie było ciężarem.
A, co ciekawe, rad młodej pielęgniarki matka Ireny słuchała z uwagą.
Ona ma świeżą wiedzę. Jest mądra.
Po sesji Jola znalazła pracę jako dyżurny ratownik w pogotowiu, dzięki starym kontaktom Ireny. Często konsultowała się z gospodynią naprawdę kochała medycynę.
Sąsiad Igor po tamtej wizycie uświadomił sobie, że jego babcia potrzebuje leczenia. Jola przychodziła więc robić zastrzyki na szóste piętro.
A jesienią wyprowadziła się z rzeczami i Elżunią o dwa piętra w górę, by opiekować się babcią sąsiada, a jednocześnie leczyć zranione zaufanie do „wiecznej miłości” i pisać na nowo własny, dojrzały scenariusz życia tym razem wyraźnym, pewnym pismem.
***I tak oto, pod jednym poznańskim dachem, zamieszkały razem na chwilę trzy pokolenia kobiet, których drogi nigdy nie powinny się były przeciąć a jednak splotły się w najbardziej życiowej i prostolinijnej z przygód. Od tych wydarzeń minęło już kilka miesięcy, nikt nie pamiętał zamieszania z wykupionym chlebem czy gruszkami. Tylko czasem, w niedzielne popołudnia, gdy nad osiedlem roznosił się zapach drożdżowego placka starej pani, w oknie na czwartym piętrze błyszczały dwa profile doświadczonej Ireny i odważnej Joli, które razem uczyły małą Elżunię pierwszych słów.
A kiedy pewnego razu, maleńka Elżunia zachichotała, nazywając obie panie mamami, Irena i Jola spojrzały na siebie ze wzruszeniem i radością, wybuchając śmiechem przez łzy. Bo życie, choć poplątane i nieoczywiste, czasami splata serca dokładnie tak, jak powinno nawet jeśli na początku wszystko wskazuje na to, że ktoś przez przypadek pomylił tylko piętro.
