Ja ciebie nie nienawidzę
A przecież nic się nie zmieniło…
Wera nerwowo skubała rękaw kurtki, gapiąc się przez okno taksówki. Za szybą migały znajome od dzieciństwa ulice te same, po których kiedyś biegała z Radkiem, śmiejąc się i knując plany na przyszłość. Siedem lat… Siedem długich lat nie było jej w domu.
Dojechaliśmy odezwał się kierowca, przerywając jej rozważania.
Taksówka zatrzymała się pod starym blokiem z wielkiej płyty. Wera z automatu sprawdziła, czy ma komórkę, wyjęła portfel, zapłaciła 36 złotych, bo pan taksówkarz nigdy nie podliczał zaokrągleń na swoją niekorzyść i wyszła na chodnik. Drzwi zatrzasnęły się z głuchym dźwiękiem, a ona przez chwilę wciągała zapach rodzinnego miasta. Już nie czuł się tak samo jak wielka Warszawa, gdzie teraz mieszkała, ale był wyjątkowy. Pachniało świeżo skoszoną trawą z pobliskiego skweru, trochę dopieczonym chlebem z osiedlowej piekarni, a trochę czymś nieuchwytnym, polskim, co można nazwać tylko jednym słowem: dom. Serca zabolało słodko-gorzko, bo z jednej strony cieszyła się powrotem, z drugiej bała się tego, co może ją tu spotkać.
Wera przyjechała tylko na kilka dni oficjalnie po to, by odwiedzić mamę i wyplątać się z labiryntu urzędowych papierów. Chciała też powłóczyć się po znanych miejscach, sprawdzić, czy nadal wyglądają tak samo, jak w jej wspomnieniach. Ale była jeszcze inna przyczyna może nawet najważniejsza cholerna, uparta chęć zobaczenia Radka. Kto wie, może jej życie wywinie jeszcze jakiś cudowny fikołek?
Nie musiała się specjalnie wysilać, by dowiedzieć się, co u niego. Nigdy nie pytała wprost, ale znajomi, czy to na grillu, czy przez Messenger, czasem niechcący rzucali jego imię. A to zmienił pracę i teraz robi karierę w jakiejś firmie z Poznania, a to kupił własne M, a to zabrał matkę do siebie. Kiedy słyszała o nim cokolwiek, od razu wyobrażała go sobie jak wygląda, co robi, czy jeszcze… No, nieważne. Odpierała te myśli w panice, nie pozwalając im rozgościć się w sercu.
**************************
Na drugi dzień Wera ruszyła na spacer po centrum. Bez celu po prostu pragnęła pooddychać miejskim powietrzem, popatrzyć na znane kąty w dziennym świetle, wsłuchać się w rytm ulic, który tyle lat temu był jej codziennością. Zaglądała w witryny sklepów, czasem uśmiechała się pod nosem, kiedy poznawała stare miejsca: kiosk z gazetami, gdzie kupowała Kaczora Donalda, ławka, na której z Anką roztrząsały szkolne dramaty, kawiarnia, w której kiedyś po raz pierwszy poplamiła bluzkę cappuccino.
Aż tu nagle go zobaczyła.
Radek szedł po drugiej stronie ulicy. Nie widział jej zapatrzony w chodnik, zamyślony, niczym typowy Polak próbujący nie wydać się zbytnio zainteresowany rzeczywistością. Wera zamarła. Serce zatrzepotało jak gołąb pod daszkiem dworca. On jakby wyjęty żywcem z jej wspomnień: wysoki, trochę nonszalancki w chwiejnym marszu, fryzura taka sama jak przed laty.
Bez namysłu pobiegła w jego stronę, zwalając się na przejście z lekko wymownym dźwiękiem klaksonu z Poloneza tuż za nią. Nic to. Nogi same ją prowadziły, a serce waliło tak, że chyba było słychać nawet w Żabce na rogu.
Radek! krzyknęła, dopadając go pod sklepem.
Głos jej zadrżał nie podejrzewała siebie o tyle nerwów. On się odwrócił i… kompletnie nic. Zero emocji. Ani radości, ani złości. Nic.
Wera? rzucił spokojnie, prawie jakby pytał o prognozę pogody.
Ten wyważony ton zabolał bardziej niż najporządniejsza zjebka. Siedem lat tłumionych emocji wylało się z niej naraz. Oczy pełne łez, głos ugrzązł gdzieś w gardle katastrofa.
Radek, ja… ja naprawdę zawiniłam wymamrotała. Nie mam prawa nawet tu stać dodała z płaczem, nie próbując już nic ukrywać. Kocham cię. Ciągle cię kocham. Przepraszam. Proszę, wybacz mi!
Mówiła szybko, chaotycznie, jakby chciała, żeby on albo może los przerwał jej ten żałosny spektakl. Objęła go nagle, mocno, jakby jeden gest miał wystarczyć, by odzyskać stracony czas. Przez sekundę wydawało jej się, że Radek się zawahał ramiona mu drgnęły, barki rozluźniły… Może jednak jest cień nadziei?
Niestety, to była tylko iluzja. Radek chwycił ją za ramiona i odsunął delikatnie, acz stanowczo. Twarz spokojna, wzrok chłodny jak październikowy poranek w Bieszczadach.
Spadaj szepnął jej do ucha niemal bezgłośnie.
Zero emocji, jakby cytował instrukcję obsługi pralki.
Nienawidzę dołożył po chwili, a jego oczy zabłysły pogardą.
Odwrócił się i odszedł bez słowa, nawet nie próbując się obejrzeć. Wera stała osłupiała, jakby ją walnęło w głowę krakowskim obwarzankiem. Ruch na ulicy toczył się dalej: ktoś biegł do Biedry, dzieci śmiały się na placu zabaw, szare mewy rozrabiały nad głową. Przechodnie rzucali w jej stronę ukradkowe spojrzenia, bo coż ona taka osowiała i blada pośrodku dnia? Wera nie widziała nic tylko echo jego kroków oddalające się i swoje łkanie urywane, żałosne.
Szła do domu, jakby szła w śniegu po kolana. Każdy ruch był wysiłkiem, nic nie miało sensu. W głowie pusto, tylko dudnienie jego słów: To koniec. Raz na zawsze.
Po powrocie do mieszkania mamy nawet nie próbowała tłumaczyć, co się stało. Usiadła i gapiła się w okno. Mama, widząc jej zapłakaną twarz, tylko westchnęła, jakby spodziewała się tego od miesięcy, i poszła nastawić czajnik. Znajomy bulgot, znajomy zapach herbaty tak codzienne i prozaiczne, że aż kontrastowały z całym tym dramatem.
On nie wybaczył wyszeptała Wera, ściskając kubek w dłoniach. Ciepły napar ogrzewał palce, ale ona była jak zmarznięta. Wzrok wbity w złotawy płyn, w którym odbijały się mdłe lampy.
Mama usiadła obok niej i pogładziła po ramieniu. Znów była tym samym opiekuńczym gestem jak wtedy, gdy mała Wera wracała do domu z rozbitym kolanem lub po bójce z koleżanką.
Wiedziałaś, że tak będzie mruknęła mama cicho, bez wyrzutu, raczej ze smutkiem.
Wiedziałam przyznała Wera, głos równy, choć ciężki od żalu. Ale miałam nadzieję. Głupia jestem, co?
Nie głupia odpowiedziała mama łagodnie. Tylko… to ty sama wybrałaś. Bardzo go wtedy skrzywdziłaś, długo się po tym zbierał. Jakby zamienił się w polskiego Kaja z Królowej Śniegu. Nikt już do dziś nie potrafi przebić jego muru.
Wera westchnęła głęboko, odstawiła kubek i odchyliła się na krześle. Przed oczami stanęły obrazy sprzed siedmiu lat.
Wtedy wszystko wydawało się takie proste. Miała 22 lata wiek, w którym świat maluje się w wyrazistych kolorach, a przyszłość jest świetlana. Obok niej był Radek solidny chłopak, niezbyt gadatliwy, ale zawsze gotów pomóc, wesprzeć, choćby rzucić wszystko dla jej zachcianki.
Był jednak problem a przynajmniej to Wera uważała za problem. Pracował na budowie, wieczorowo studiował, marzył o własnej firmie. Planował powoli, bo nie znał innego sposobu dojścia do celu. Dla Wery, która chciała od razu mieć mieszkanie, etat i kawę z mlekiem w designerskiej filiżance, to wszystko było zbyt mało konkretne.
Aż tu wujek z Warszawy zaproponował jej robotę w swojej firmie. Długo się nie zastanawiała. Takiej okazji nie można było zmarnować.
Był też inny powód, o którym starała się nie myśleć. Gdy już przeniosła się do stolicy i wpadła w tryby korpo, pojawił się Igor pewny siebie przedsiębiorca, dwa razy starszy od Wery, z manierami, które śniły się menadżerkom w korpo. Ich spotkanie było przypadkowe na firmowym bankiecie, gdzie Wera czuła się jak Czerwony Kapturek wśród wilków w garniturach. Igor natychmiast wyczuł świeżą krew; zagadał, dowcipkował, wypytywał o marzenia.
Nie oszczędzał na prezentach: kwiaty wysyłane do biura, drobne upominki, coraz częstsze zaproszenia do restauracji, o których zwykły śmiertelnik może poczytać tylko w necie. Potem wyprawy do teatru, galerie, apaszki z jedwabiu, bransoletki z bursztynem, buty na wąskim obcasie wszystko opatrzone komunikatem, że zasługuje na wszystko, co najlepsze. Wera na początku się ociągała, zawstydzała, próbowała tłumaczyć, że to dla niej za dużo. Igor miękko przekonywał, że po prostu się nią zachwyca i basta. Powoli utonęła w tym świecie blasku. Chodziła na spotkania, zamawiała kawior, pozwalała mu kupować sobie suknie prosto z Mediolanu.
Tak bardzo zachłysnęła się nowym życiem, że o Radku zapomniała na tyle skutecznie, że zaczęła nim gardzić: Do niczego w życiu nie dojdzie!
Gdy wróciła raz do rodzinnego miasta nie po to, by zobaczyć Radka czy przeprosić, tylko po to, by zademonstrować mu swoją lepszość wybrała najmodniejszą kawiarnię przy rynku, gdzie Radek wpadał czasem po pracy na espresso. Włożyła sukienkę od Igora, torebkę prosto z francuskiej kolekcji, na palcu błyskał pierścionek z cyrkonią, którą uznałaby za diament, gdyby się nie bała kompromitacji.
Ruszył, oczywiście, do tej samej kawiarni, a z nią Igor, gotów postawić jej kawę z bitą śmietaną i wręczyć bukiet tulipanów. Kiedy Radek wszedł, natychmiast go rozpoznała. Ich wzrok się spotkał w jego oczach mieszanka bólu i zdziwienia, w jej przekora. Zamiast zażenowania triumfalne spojrzenie. Myślała, że wygrała. Udowodniła sobie i jemu, że dobrze wybrała: luksus, pewność, bezpieczeństwo. Tylko ta wygrana potem coś nie smakowała jak cukierki bez cukru.
***********************************
Upojna wygrana szybko okazała się gorzka. Z początku Igor jeszcze udawał dżentelmena: restauracje, kwiaty, komplementy. Ale potem zaczęły się: Może byś bardziej o siebie zadbała?, Znów te miastowe koleżanki?, Nie bądź taka głośna, to nie przystoi. Jego wizyty były coraz rzadsze, rozmowy chłodne i coraz krótsze. Wera, zamiast tego, co Igor obiecywał, miała wieczory pełne ciszy i Netflixa na tapczanie.
Gdy pytała, czemu go nie ma, wzruszał ramionami, nie patrząc nawet w ekran komórki:
Dostałaś to, co chciałaś. O co jeszcze chodzi?
Wera próbowała sama siebie przekonać, że to chwilowy kryzys, że Igor ma napięty grafik. Okłamywała się: On jest zestresowany, da mu czas. Ale w końcu pojęła nie chodziło o pracę czy zmęczenie. Była dla niego zabawką; świeżynką, o którą warto jeszcze chwilę powalczyć, ale bez sentymentów. I kiedy już efekt nowości minął, Igor zajął się inną rzeczywistością.
Znosiła to wszystko, bo nie chciała się przyznać nawet przed sobą że się pomyliła. Przyznanie, że luksusowa rzeczywistość okazała się wydmuszką, oznaczałoby przyznać, że najważniejszego człowieka w życiu skrzywdziła właśnie przez własną pychę.
Nie cieszyły jej już sukienki ani bursztynowe bransoletki ani kolacja przy świecach. A zapach nowych perfum kojarzył się teraz z rozczarowaniem.
Coraz częściej, zapatrzona w okno swego apartamentu w Warszawie, widziała siebie z Radkiem jak razem wynajmują swoje pierwsze mieszkanie, marzą o własnym biznesie, wspierają się w kryzysach, cieszą z drobiazgów. Ale tamtej przeszłości już nie było. I nagle ta wymarzona stabilizacja w luksusie była tyle warta, co zeszłoroczny śnieg.
***************************
Trzeciego dnia pobytu w domu Wera poszła do parku, gdzie kiedyś z Radkiem siedzieli na ławce pod klonem. On wtedy powiedział: Wiesz, chciałbym mieć własny dom, z dużymi oknami i słońcem co rano, żeby zawsze było jasno i szczęśliwie. Wera wtedy tylko się uśmiechnęła, myśląc, że to marzenia nie z tej półki. Teraz brzmią jak wymarzony los na loterii.
Stała, wdychając świeże październikowe powietrze, gdy usłyszała znajomy głos:
Wera?
Odwróciła się. Przed nią stał Tomek ich wspólny z Radkiem znajomy. Zaskoczony, ale życzliwy.
Nie spodziewałem się ciebie tu zobaczyć. Jak się masz?
Wera chciała brzmieć lekko, żartobliwie wyszło nijako.
Spoko rzuciła, wymuszając uśmiech. Przyjechałam pomóc mamie.
Tomek kiwnął głową, nie dopytywał. Pokazał na ławkę:
Może usiądziemy? Właśnie się wybierałem w stronę stawu.
Wera zgodziła się, wdzięczna za przerwę od własnych myśli. Po drodze Tomek opowiadał, co w mieście słychać, jakie nowości, czy znowu podnieśli ceny biletów na tramwaj. Jego spokojny ton działał kojąco, pozwalając złapać oddech.
W końcu Tomek zapytał:
Widywałaś Radka?
Wera odwróciła wzrok na dywan pożółkłych liści.
Tak. Wczoraj.
I jak?
Nie chce mnie znać wydukała, z trudem panując nad głosem. Nienawidzi mnie.
Tomek westchnął, siadając obok. Wpatrzył się gdzieś w odległy zakątek parku, zanim znów się odezwał.
Wiesz, Radek długo dochodził do siebie. Ty po prostu zniknęłaś. Bez słowa, bez kartki. To było jak cios.
Wera ścisnęła dłonie, cały czas uciekając wzrokiem. Wiedziała o tym, ale usłyszeć na głos bolało jeszcze bardziej.
Wiem… zawaliłam.
Tomek nie pouczał, nie moralizował. Tylko siedział obok, dając jej przestrzeń.
On próbował o tobie zapomnieć. Umawiał się z innymi, ale nic z tego nie wyszło. Czuję, że nie potrafi kochać kogoś tak jak ciebie. Po twoim wczorajszym show… Wczoraj dzwonił do mnie i… był strasznie pijany. Takiego go nie widziałem od lat.
Wera kiwnęła głową. Wiedziała, że przez swoją wizytę tylko rozdrapała stare rany.
Nie chcę, żeby mnie wybaczył. Chciałam tylko, żeby wiedział, że żałuję. Tak bardzo żałuję, codziennie o tym myślę. Zniszczyłam tyle dobrego…
Tomek po chwili namysłu powiedział cicho, lecz stanowczo:
Może właśnie niech już żyje swoim życiem. Ty wracasz, odchodzisz, jego świat przewraca się wtedy do góry nogami. Lepiej nie niszcz go bardziej, niż już to zrobiłaś.
Wera przygryzła wargę, milczała, bo wiedziała, że ma rację. Jej desperacka próba naprawienia winy tylko pogłębiła stare blizny.
*********************************
Wieczorem Wera siedziała przy oknie w bloku mamy. Miasto mieniło się światłami, jakby zaraz miało być święto, ale jej święto właśnie się definitywnie skończyło. Myślami uciekała do przeszłości jak mogłoby być, gdyby została. Może by razem planowali przyszłość, śmiali się z rachunków za prąd i z remontów w łazience. Ale to już nie wróci.
Następnego dnia Wera pakowała walizkę. Robiła to powoli, nieśpiesznie, jakby chciała przeciągnąć to pożegnanie. Mama stała z boku, a w jej oczach był żal, nie wyrzut.
Uważaj na siebie powiedziała, tuląc ją na odchodne.
Wera pocałowała ją w policzek, przystanęła na sekundę w progu ostatnie wciągnięcie zapachu domu i wyszła.
Na dworcu kupiła bilet do Warszawy. Dwa dni w pociągu, otoczona zupełnie obcymi ludźmi, może pozwolą jej poukładać sobie wszystko w głowie.
Pociąg ruszył powoli, sunąc przez znajome uliczki: bloki z balkonami od zawsze przeładowanymi doniczkami, place zabaw, piekarnia na rogu. Ludzie spieszyli po swoje ktoś z zakupami z Lidla, ktoś z parasolem, mimo że świeciło słońce, ktoś inny z psem na smyczy tak krótkiej, że pies ledwie mógł zrobić trzy kroki. Wszystko takie zwyczajne, a jednak już na zawsze dla niej dalekie.
Tam został ktoś, kogo kochała najbardziej na świecie. Ktoś, kto planował dla nich wspólną przyszłość, kto potrafił i ciężko popracować, i delikatnie potrzymać jej dłoń. Ktoś, przed kim nie zdołała się nawet porządnie pożegnać. I teraz nie było już szans, by to zrobić.
***********************************
Minęło pół roku.
Wera żyła swoim rytmem w Warszawie praca, kawa z koleżanką, small talki. Wszystko prawie jak dawniej: te same uliczki, to samo biuro, ta sama ilość dni bez sensu. W środku jednak zmieniła się nie do poznania. Przestała uciekać od przeszłości. Przestała wmawiać sobie, że luksus wszystko uleczy. Teraz patrzyła na swoje życie wprost: z żalem, ale już bez paniki, z bólem, ale i z odrobiną odwagi.
Nauczyła się mówić sobie: Stało się. Przeżyłaś. Teraz żyj dalej. Nie była to radość, ale przynajmniej mogła spokojnie oddychać i nie bać się, że coś ją zaraz rozdepcze.
Aż pewnego wieczoru, kiedy Wera smażyła naleśniki, komórka cichutko zabzyczała. Sprawdziła nieznany numer. Na ekranie krótka wiadomość: Ja ciebie nie nienawidzę. Ale i nie potrafię wybaczyć.
Zamarła, ściskając telefon, a serce walnęło raz, drugi, trzeci. Powoli osunęła się na podłogę, przycisnęła komórkę do piersi, jakby miała poczuć to, czego nie poczuła przez lata.
Nie wiedziała, co to znaczy. Nie wiedziała, czy to szansa, czy ostatnie pożegnanie. Ale pierwszy raz od dawna poczuła, że między nimi została jakaś nić cienka, ale prawdziwa. Tam, po drugiej stronie Polski, ktoś jeszcze o niej pamięta. Ktoś odważył się napisać, mimo bólu i żalu. Drzwi nie zostały zamknięte do końca.
Wykrzywiła usta w niepewnym uśmiechu, przez łzy. Pewnie to nie koniec. Może kiedyś uda im się porozmawiać normalnie, bez pretensji i tłumaczeń. Może znajdą słowa, które pozwolą im iść dalej czy razem, czy osobno, ale już spokojniej.
A póki co… wystarczy jej świadomość, że gdzieś tam żyje Radek, który pamięta ją nie tylko jako błąd młodości, ale i jako kawałek siebie.
I to na razie było wystarczające.
