Dziennik V. 27 października, piątek
Dziś mijają dokładnie rok, odkąd odeszła moja Halinka. Rano usmażyłem sobie ziemniaki na złoto, otworzyłem do tego słoiczek ogórków kiszonych. Cichy dom, cichy wieczór. Wspomnienia same nachodzą. Tyle lat razem I właśnie wtedy usłyszałem pukanie do drzwi.
To Ty, Zosiu uśmiechnąłem się, widząc w progu sąsiadkę i zaprosiłem ją do środka. Posiedzieliśmy razem przy stole. Trochę milczeliśmy, trochę wspominaliśmy Halinkę. Każde z nas miało własne opowieści, których drugie może nawet nigdy nie słyszało. Przypadkiem dotknąłem kieszeni i przypomniałem sobie o kopercie.
Zosiu, tę kopertę dała mi Halina tuż przed swoim odejściem powiedziałem, podając ją sąsiadce. Widziała, że to dla mnie ważne.
Ale przecież to Tobie zaczęła, zaskoczona.
Przeczytaj, wszystko zrozumiesz poprosiłem cicho.
Otworzyła kopertę, jej wzrok przepłynął po kilku zdaniach. Zaniemówiła.
***
Mój zięć miał po mnie przyjechać w sobotę rano. Trochę mi szkoda opuszczać działkę, ale to już końcówka października. Wodę odcięli, czas wracać do domu.
Zosiu! Zosiu Nowacka, jesteś w domu? zapukał do drzwi zachrypnięty głos sąsiada, pana Jana Pietrzykowskiego.
Wejdź, Janku, jeszcze tu jestem. Właśnie pakuję rzeczy, zięć obiecał, że pojutrze po mnie przyjedzie. Znów mnie pewnie zbeszta, że tyle tych toreb! A przecież większość to płody, nie rzeczy. Jabłka mam, taki był rok jabłkowy, suszyłam, kisiłam, dżemy robiłam. No i ogórki spojrzałam znacząco na półkę.
Eh, co ja ci będę mówił, Zosiu. Ja też do domu, ale jeszcze trochę tu zostanę. Jesień taka piękna… Halina uwielbiała tę porę roku. Wiesz, właściwie dlatego przyszedłem zatrzymał się na chwilę. Pamiętasz nasze zamykanie sezonu? Jak dzieci były małe, Letnie urodziny, grill, ognisko? A teraz, patrz, trawa po pas, jabłonki rozrosły się jak szalone, starzeją się te ogrody wraz z nami…
Jan wyjął z kieszeni jakiś list.
Dzisiaj mija rok od odejścia Halinki. Myślałem, że łatwiej będzie powspominać razem. Nasmażyłem ziemniaków. Wpadniesz? Chciałbym pogadać i właściwie mam jeszcze jedną sprawę.
Jasne, Janie, weź tu ogórki kiszone, zaraz dokończę pakowanie i idę!
Przyjaźniliśmy się rodzinami od początku budowy domków letniskowych. Wspólna praca, wspólna pomoc, wspólne lato. Bo co to za lato, jak nie z bliskimi? Moje wnuki teraz zamieszkują u mnie całe wakacje na brak zajęć nie narzekam. Marek, mój świętej pamięci mąż, już siedem lat nie żyje. Ale zanim odeszła Halinka byli trójką nie do pokonania. Halina jeszcze przed śmiercią żartowała, że teraz wygląda jak modelka, taka chuda się zrobiła A potem nadszedł ten trudny czas.
Jan całe lato nie mógł znaleźć sobie miejsca po jej odejściu. Przekopywał grządki, chociaż nie bardzo było dla kogo sadzić. Tylko co i rusz słychać było jego majsterkowanie w szopie. A u mnie? Dzieci rzadko wnuki przywoziły, to kolonie, to morze. Sadzę więc, pichcę i nie wiem nawet, dla kogo.
Westchnęłam, przebrałam się i ruszyłam do sąsiada.
Stół już czekał. Ziemniaczki skwierczące, pomidory, ogórki moje. Jan rozlał po kieliszku żubrówki.
Siadaj, Zosieńko. Jutro dzieci do mnie przyjadą, a dziś powspominamy Halinkę. Popatrz, znalazłem nasze stare zdjęcia. Tu Marek sadzi z Tobą wiśnię, a tu wszyscy wracamy z lasu z grzybami. Patrz, jakie kosze! Szlagiery na ognisku, a Halinka zawsze się śmiała, że z dymem jej wszystko wydało się inne
Jan nalał do kieliszka.
Za naszych nieobecnych. Za Halinę i Marka powiedział ostrożnie, stukając ze mną szkłem.
Jedliśmy w ciszy ziemniaka, chrupiąc ogórkiem. I wtedy Jan wyciągnął list.
Zosiu, to specjalnie dla ciebie. Halina mi go przekazała krótko przed śmiercią. Prosiła, żebym się nie upierał i spełnił jej prośbę. Długo zastanawiałem się, kiedy ci go dać.
Drżały mu ręce, gdy podawał mi kopertę. Otworzyłam. To był list od Halinki, tak charakterystycznym, równym pismem…
Janeczku, mój drogi, wiem, że mnie zabraknie. Ale życie płynie dalej, masz żyć za nas oboje! Przysięgnij mi, że nie zamkniesz się w rozpaczy. Proszę cię, pozwól sobie być szczęśliwym. To nie znaczy, że zapomnisz ale chcę, żebyś znowu pokochał życie. Nie chcę z góry patrzeć, jak ci źle. Ja zawsze widziałam, że Zosia jest dla ciebie kimś ważnym. Jest dobra, mądra i ciepła. Poproś ją, żeby z tobą zamieszkała. To będzie najwspanialsze, co możesz zrobić dla siebie i dla naszych wspólnych bliskich. Proszę, żyj, Janeczku. Halina
Przeczytałam raz, czy dwa i spojrzałam na Jana.
Obiecałem, że tak zrobię. Tylko ci powiem i decyzja należy do ciebie, Zosiu mocno się denerwował. Łączy nas tyle lat ciepłej przyjaźni. Może warto dać sobie szansę? Nikogo nie krzywdzimy. Życie należy celebrować! Zosiu, zostań moją żoną, a obiecuję nie pożałujesz.
Nie wiedziałam, co powiedzieć. Łzy stanęły mi w oczach. W słowach Haliny była prawda. Spojrzałam w twarz Jana, czekał nadal, niepewny.
Janie, muszę się zastanowić Powiem zięciowi, że nie zdążyłam się spakować, i zostanę jeszcze tydzień.
I tak zostało. Jan odprowadził mnie do domu.
Nie mogłam tej nocy zmrużyć oka. Decyzja wcale nie była łatwa. Wspomnienia przelatywały przez głowę, dzieciństwo moich dzieci, Marek. Nad ranem przyśnił mi się Marek. Stoimy na progu działki, uśmiecha się.
Nie bój się, Zosiu, we dwoje raźniej. Wychodź za Jana, będę szczęśliwy, naprawdę. Nie bądź sama.
Następnego lata z Janem zlikwidowaliśmy płot między działkami. Wnuków u nas jak mrówek uciekają po całym ogrodzie. Jan zrobił huśtawki, ja co tylko się da posadziłam w warzywniku. Dzieci dorosłe odwiedzają nas, cieszą się, że nie jesteśmy sami. Pomagają, zajmują się wnukami.
Może ktoś i spojrzy krzywo. Ale jestem spokojna. Halina i Marek spoglądają z góry i uśmiechają się. Ich testament być szczęśliwym został spełniony.
A życie, cóż… płynie dalej.
