Wyrzuć go na dwór. Znalazłem pod śniegiem kota sąsiadki, a ona odmówiła pomocy
Zawsze miałem mieszane uczucia do kota sąsiadki. Nie pałałem miłością do wszystkich kotów, ale ten olbrzymi pręgowany rozrabiaka raz naprawdę wyprowadził mnie z równowagi.
To historia o tym, jak ważne jest, by pozostać człowiekiem niezależnie od okoliczności.
Tamtego lata kot sąsiadki, Bonifacy, upodobał sobie moje grządki jako osobistą toaletę. Kilkukrotnie przyłapywałem go podczas prac porządkowych w moim niewielkim ogródku: z zapałem rozkopywał ziemię, jakby prowadził wykopaliska archeologiczne. Krzycząc, rzucałem się w pościg, a ten jegomość z flegmatycznym spokojem zwiewał pomiędzy grządkami. Moja działka była niewielka, ale solidna domek odziedziczyłem po babci, położony był w dobrej lokalizacji pod Poznaniem, tuż przy granicy miasta.
Im głębiej zapuścić się w stronę lasu, tym bardziej okolica przypominała prawdziwą wieś. Ale wystarczyło dojść do autobusu na głównej trasie i już za chwilę było się w centrum Poznania. Za życia babci uwielbiałem tam przyjeżdżać. Również po jej śmierci chętnie odwiedzałem dom na weekendy: zabierałem ze sobą kolegów, wspólnie paliliśmy ognisko, zbieraliśmy jagody, a czasem nawet urządzaliśmy grilla. Las był blisko i w godzinę można było nazbierać prawdziwków na patelnię. Ta cisza, świeże powietrze i przestrzeń były idealnym antidotum na zmęczenie codziennością. W tej samej wsi mieszkała też moja kuzynka, córka wuja Zbyszka, brata mojej mamy od dzieciństwa była dla mnie jak siostra. Ogród, rzeka nie sposób się było nudzić.
Sam miałem tylko kilka grządek z rzodkiewką i koperkiem, na jednej boku rosła szczypiorek. Niewielki, ale mój kawałek ogrodu. To właśnie w tym miejscu Bonifacy urządzał sobie swoje porządki. Poskarżyłem się właścicielce kota cioci Grażynie. Ta jednak tylko wzruszyła ramionami: I co ja mam zrobić? Przecież nie będę go pilnować! Jak ci przeszkadza, to rzuć w niego gałęzią!
Grażyna była surowa dla Bonifacego to kot jej zmarłego męża, pana Stefana. Sama zawsze powtarzała, że kotów to nawet za darmo nie chce, bo jest przekonaną miłośniczką psów. Ale dwa lata temu mąż umarł i kot został jej w spadku.
Bonifacy nie był typem domatora. Doskonale radził sobie z myszami, a podobno nawet ryby łowił. Wcześniej zawsze towarzyszył właścicielowi w wędkowaniu. Potrzebował tylko przysłowiowego dachu nad głową i ciepła pieca, by przetrwać zimno i deszcz.
Między mną a kotem rozgorzała prawdziwa wojna. Próbowałem do niego przemówić, przekupić, nawet dokarmiać, ale domowe smakołyki omijał szerokim łukiem. Na serdeczne słowa patrzył z dystansu, mrużąc oczy z podejrzliwością i nie pozwalał zbliżyć się na mniej niż pięć kroków.
Pewnego razu opryskałem go zimną wodą z węża. Innym razem przyszedłem na ogródek uzbrojony w gwizdek i gdy tylko Bonifacy przekroczył granicę mojej rabaty, pogoniłem go, gwiżdżąc na całe gardło niczym sędzia w meczu. Potem, gdy padłem na ziemię ze śmiechu, wspominałem, jak kot przeskoczył płot, spojrzał na mnie z wyrzutem, jakby mówił: Tak się nie bawimy! To nie fair! po czym z podniesionym ogonem zniknął w krzakach.
Ciotka Grażyna patrzyła na te potyczki zza płotu, parskając śmiechem. Szczególnie, że w końcu spełniło się jej marzenie została prawdziwą psiarą. Jej córka przywiozła na wakacje malutkiego yorka, Fafika, i sąsiadka miała czym się zajmować. Z kocim problemem poradziłem sobie, wysypując w rogu ogrodu trociny tam, gdzie rosła pokrzywa.
Bonifacy przyjął prezent i swoje prace wykonywał już tylko tam. Odetchnąłem z ulgą, ale nagle zauważyłem, że kot mnie podgląda: czasem zza krzaków, czasem z dachu, albo przez szpary w płocie. Raz, wychodząc późnym wieczorem na podwórko, o mało nie dostałem zawału, gdy z ciemności patrzyły na mnie dwa świecące ślepia. Pewnie całe osiedle słyszało mój krzyk. Z Bonifacym wolałem nie zadzierać pojawiał się i znikał zupełnie nieprzewidywalnie.
Do jesieni bywałem częstym gościem w babcinym domu, potem wróciłem do studenckiego życia i wpadałem tylko w weekendy.
I tak podczas jednej z tych wizyt zimą, gdy nad ranem wyszedłem przed dom, zauważyłem na schodkach przy kuchennych drzwiach zasypaną śniegiem kupkę. To był Bonifacy. Olbrzymi kot siedział nieruchomo, pokryty równym białym puchem, z soplami na wąsach. Nie drgnął, nie uniósł ogona, tylko przygarbił się, ze spuszczoną głową. Strząsnąłem z niego śnieg, ale nie było żadnej reakcji. Próbowałem pogłaskać kot spróbował zamiauczeć, ale nawet nie wydobył głosu, nie było żadnej pary na mrozie.
Zabrałem go do domu. Owinąłem w polarową kurtkę, ogrzałem mu pyszczek, stopiłem lód na wąsach ciepłym ręcznikiem. Bonifacy nawet się nie bronił był kompletnie wykończony. Ułożywszy obok niego butelki z ciepłą wodą, poszedłem do ciotki Grażyny.
Usłyszałem tylko surowe: On mieszka w szopie! W domu już nie będzie, bo znaczył kąty, a Fafika straszył! Na próg więcej nie wpuszczę! Okazało się, że od czasu pojawienia się pieska kot zaczął go atakować i obsikiwać dom. Dla świętego spokoju wysiedlono go do szopy.
Lato kot przetrwał, ale zimą nieocieplona szopa okazała się dla niego niemal wyrokiem. Próbowałem przemówić sąsiadce do rozsądku przecież kiedyś polował, ale teraz śnieg, mróz, głód… Odpowiedziała: Wsypałam mu do miski suchą karmę niech je i popija śniegiem! Z głodu nie padnie! Wywal tego kota na dwór!
Wracając, zrozumiałem, że kot przyszedł do mnie nie przez przypadek. Szukał ratunku. Straciwszy nadzieję na łaskę Grażyny, zwrócił się do sąsiada, z którym przez całe lato toczył wojny.
Obdzwoniłem znajomych czy ktoś nie przygarnąłby kota. Niestety, chętnych nie znalazłem. Kuzynka zaproponowała miejsce w oborze z krową i świnką lepiej niż na mrozie, ale do domu nie mogła go wziąć, bo miała już dwa koty.
Bonifacy, rozgrzany, wyszedł z kurtki, przechadzał się cicho po pokoju, aż w końcu usiadł naprzeciwko mnie i patrzył w oczy. Wydawało się, że rozumiał, iż waży się jego los. Westchnąłem i zadzwoniłem do mamy. Ona zawsze była przeciwna trzymaniu zwierząt w bloku, ale nagle przypomniała sobie, jak serdecznym człowiekiem był Stefan i jak pomagał naszej babci. Uśmiechnęła się przez łzy, wspominając, jak częstował wszystkich rybą, a kot jak wierny pies trzymał się przy nim. I nagle po prostu się zgodziła.
Rozwiązanie przyszło samo.
Kupiłem w pobliskim sklepie plastikowy transporter i ostrożnie włożyłem do niego Bonifacego. W drodze do Poznania kot usnął spokojnie. Dla niego zaczynało się nowe życie.
Na koniec tej historii zrozumiałem jedno w żadnej sytuacji nie wolno pozostać obojętnym na cudze cierpienie. Nawet jeśli los wystawił nas na próbę, zawsze warto być człowiekiem.
