Dawno temu, jeszcze w czasach młodości naszych rodziców, wydarzyła się historia, którą teraz wspominam z pewną nostalgią i wdzięcznością dla losu.
Zakochana para Stanisław i dziewczyna imieniem Malwina powoli przedzierała się przez bujne, wysokie łąki gdzieś na obrzeżach mazowieckiej wsi. Szli niespiesznie, splatając dłonie, czasem rzucając sobie czułe spojrzenia, które mogą mieć na twarzy tylko ci, co naprawdę żyją sercem. Byli wtedy tak beztroscy, że zupełnie nie zwracali uwagi na to, gdzie prowadzi ścieżka. I właśnie przez ten stan zapatrzenia niespodziewanie znaleźli się w obliczu czegoś całkiem niecodziennego.
Malwina nagle krzyknęła ze strachu i cofnęła się o krok. Stanisław, jakby instynktownie gotów ochronić ukochaną, wysunął się do przodu, choć tak naprawdę żadne zagrożenie nie czaiło się w pobliżu.
W gęstej trawie leżał koń a właściwie coś, co dawniej musiało nim być. Przed nimi spoczywał prawie szkielet obciągnięty skórą, ledwie przypominający żywe stworzenie.
Skóra była cienka i wyschnięta, tak napięta, że żebra wydawały się zaraz przebić powłokę i wydostać się na zewnątrz. Całe ciało konia pokrywały strupy, a wokół nich unosiło się brzęczenie natrętnych much.
Widok był tak przerażający, że na moment poczuli odrazę.
Biedne stworzenie! wykrzyknęła Malwina.
Jej głos na chwilę uciszył nawet szum traw i śpiew ptaków. Nad brzegiem stawu zapanowała cisza.
Nagle ciało konia lekko drgnęło.
W tym momencie para poczuła ciarki na plecach.
Po chwili powietrze przeszył wspólny krzyk przerażenia.
Zerwali się do ucieczki, nie oglądając się za siebie, dopóki nie wypadli na polną drogę. Tam, dysząc ciężko, zaczęli łapać powietrze i uspokajać się po tym, co zobaczyli.
Oczywiście nikt ich nie gonił.
Kiedy ochłonęli, zaczęli powoli rozważać sytuację.
On jeszcze żyje wyszeptała Malwina z niedowierzaniem.
Żywy, lecz wygląda jak martwy mruknął Stanisław.
Przecież się poruszał
Postanowili sprawdzić raz jeszcze, czy istotnie to koń się ruszył, czy może coś go od środka rozkłada lub pożera. Malwinę aż przeszedł dreszcz na tę myśl.
Poprosiła Stanisława, by to on wrócił na rekonesans, a sama została na drodze. Miała dość widoku cierpiącego zwierzęcia.
Stanisław ostrożnie wrócił i przekonał się szybko, że poza koniem nikogo tam nie było. Co najważniejsze stworzenie wciąż żyło.
Gdy podszedł bliżej, koń delikatnie przekręcił łeb i cicho prychnął.
Widać było, jak z trudem oddycha chude boki ledwo się unosiły i opadały. Pod powiekami kryła się czerwonawa błona, przez którą źrenice wyglądały na martwe, a dolna warga bezwładnie zwisała.
Nogi i ogon były bezwładne, czasem tylko uszy poruszały się lekko, choć łatwo było przyjąć je za efekt wiatru.
Koń był kompletnie wyczerpany i wyglądał, jakby walka o przeżycie była już prawie przegrana.
Stanisław rozejrzał się, próbując odgadnąć, jak zwierzę mogło się tu znaleźć. Trawa wokół nie była przygnieciona wyglądało na to, że koń leżał tam od dawna.
Po chwili namysłu wrócił do Malwiny i zdał relację z tego, co zobaczył.
Co za różnica, skąd się tu wziął machnęła ręką Malwina Co mamy zrobić? Wygląda okropnie, zaraz może umrzeć. Ja nawet nie wiem, kto się tu na koniach zna.
Stanisław przypomniał sobie, że w sąsiedniej wsi pod Radomiem trzymano konie i od czasu do czasu przyjeżdżali tam miłośnicy jazdy konnej.
Skontaktowali się z właścicielami dosyć szybko.
Choć początkowo nie wszystko zdołali opowiedzieć wyraźnie, gospodarze obiecali przyjechać najszybciej, jak się da.
Niedługo potem zza zakrętu wzbił się kurz. Nadjechał samochód z przyczepką do przewozu koni.
Para zaczęła energicznie machać, żeby wskazać miejsce.
Wysiedli kobieta i mężczyzna. Już z daleka byli zaskoczeni widokiem zwierzęcia, jednak gdy podeszli bliżej, dosłownie zdjęło ich przerażenie.
Nie było mowy o tym, by koń wstał sam i wszedł do przyczepy. Pozostawało mieć nadzieję, że przeżyje drogę do kliniki weterynaryjnej.
Przenieść takiego nawet wychudzonego konia czterem osobom nie było łatwo.
Stanisław więc pobiegł do swojego rodzinnego gospodarstwa, zawołać sąsiadów i znajomych.
Gdy zebrała się grupa mężczyzn, podłożyli pod osłabione ciało kawał grubej płachty, każdy złapał za róg tkaniny, i razem ostrożnie unieśli zwierzę nad ziemię.
Koń szeroko otworzył oczy i nerwowo poruszył kopytem.
Na więcej nie miał już siły.
Ciężko było patrzeć na to bez łez zwierzę było tak słabe, że nie umiało nawet samo wstać.
W końcu delikatnie podnieśli go do przyczepy. Zamknęły się wysokie drzwi.
Koła potoczyły się cicho po drodze, zabierając go w nieznane, może do lepszego życia.
Po przyjeździe do stajni, gdzie gospodarze już zwołali weterynarza, koń został ostrożnie wyciągnięty.
Doktor natychmiast zabrał się do pracy badał zwierzę, dotykał boku, pobrał próbki.
Przyjechali także wezwani policjanci zapisali zeznania o znęcaniu się nad zwierzęciem, wzięli oświadczenia nowych właścicieli oraz weterynarza i wolontariuszy. Jednocześnie ostrzegli, że odnalezienie winnego będzie raczej niemożliwe.
Weterynarz podał zastrzyki, obrobił strupy na ciele, założył kroplówkę.
Wolontariusze pomogli przełożyć konia do wolnego boksu.
Tak bardzo był wycieńczony, że nikt nie miał pewności, czy uda się go uratować. Ale każdy na miejscu chciał spróbować, choćby tylko przesunąć tę granicę między życiem a śmiercią.
Największy problem koń ani nie jadł, ani nie pił.
Lekarz od razu rozpoznał ciężką chorobę skóry. Pasożytniczy kleszcz wywołał zapalenie i obsypał ciało pęcherzami, przekształcając je potem w skorupy. Zwierzę drapało się o wszystko, rozdzierając strupy i raniąc skórę. Choroba odebrała mu apetyt, a z czasem wyniszczyła organizm.
Na tym jednak nie kończyły się kłopoty.
Trzecia powieka była spuchnięta i czerwona, a weterynarz podejrzewał nawet guz. Pomóc mogła tylko operacja, i to dopiero po nabieraniu sił.
Także zębami było kiepsko i tu też nie można było długo czekać z leczeniem.
W boksie przez kilka tygodni panowała atmosfera wiejskiego szpitala polowego.
Lekarz codziennie odwiedzał konia, nie opuszczając ani jednego dnia. Stopniowo leczenie przynosiło rezultaty pasożyt został wyeliminowany, strupy powoli odpadały, zęby zaleczone, dzięki czemu koń mógł już jeść samodzielnie.
W najgorszych chwilach trzeba było podtrzymywać życie zwierzęcia sztucznie. Podawano witaminy dożylnie, a wodę z butelki, jak źrebakowi. Ale z czasem wracały siły koń zaczął jeść samodzielnie, choć ręce nadal podtrzymywały mu głowę.
Z początku nie rozumiał, gdzie jest. Często leżał bez ruchu, jakby nie miał już nadziei. Ale gospodarze nie pozwolili mu się poddać. Przychodzili nawet nocą, sprawdzali kroplówkę, oddychanie, poprawiali słomę.
W końcu koń zaczął rozpoznawać głosy. Wyciągał łeb w stronę znajomych rąk, czasem trząsł się, gdy weterynarz podnosił głos podczas badania.
Nie widział prawie wcale, orientował się po dźwiękach i dotyku. Mimo to stan zaczął się poprawiać.
Po pewnym czasie potrafił samodzielnie przekręcać się z boku na bok, nawet czasami opierał tułów, podnosił głowę do pionu.
Ale nie mógł wstać.
To zwierzę bardzo przerażało. Koń próbował zginać nogi, by się podnieść, ale kończyny nie słuchały. Jakby przestały być jego.
Weterynarz rozkładał ręce wyjaśniał, że za długie osłabienie i bezruch przyczyniły się do zaniku mięśni. Od razu przekreślał nadzieje na powrót pełnej sprawności od zaraz.
By odzyskać siły, potrzebne były żmudne ćwiczenia, a do podnoszenia ponad ziemię kilku silnych ludzi.
Na szczęście do pomocy zgłosiła się cała okolica. Wieczorami sąsiedzi i przyjaciele przychodzili na treningi.
Najpierw nogi trzeba było układać rękoma po wielu dniach koń zaczął sam przesuwać kopytami. Ruchy były powolne i niezdarne, ale dla ludzi na miejscu to było ogromnym sukcesem.
Każdy się męczył, koń i ludzie lecz nikt się nie poddawał.
Miesiące mozolnego wysiłku przyniosły owoce. Koń najpierw nauczył się pewnie stać, potem powoli stawiać kroki.
Właściciel prowadził go na kilka kroków i wracał do boksu, by odpoczął. Sam koń miał już jednak dość przymusowego zamknięcia. Wdychał z zachwytem zapach trawy i marzył, by biec po łąkach.
W końcu weterynarz ogłosił, że czas na operację oka.
Koń nie był specjalnie przestraszony guz i tak przysłaniał widok.
Przewieziono go ponownie do kliniki.
Zabieg usunął zmiany, a choć później oczy bolały, koń patrzył już ciekawie. To, co dawniej było rozmazaną plamą, zyskało wyraźny kształt.
Po raz pierwszy zobaczył wyraźnie swoich gospodarzy i stajnię.
Do leczenia doszły krople do oczu, a koń znosił zabiegi zadziwiająco cierpliwie.
Wkrótce jego charakter ujawnił się jeszcze bardziej był spokojny, mądry, pojętny. Gospodarze cieszyli się z tego prezentu losu.
Kiedy koń nabrał sił, zaczęli wypuszczać go z dwoma innymi końmi na wybieg. Szybko dogadał się z towarzyszami, łagodził nawet krewkiego ogiera i spokojnie pasł się z klaczą.
Od chwili przyjazdu minęły długie miesiące. Teraz nikt nie mógłby poznać tego biedaka sprzed roku: po bokach błyszczała zdrowa sierść, tylko gdzieniegdzie blizny przypominały o dawnych przejściach. Ruchy miał wciąż nieco ostrożne, ale energii mu przybyło.
Właściciel nie spieszył się z pierwszą jazdą, lecz koń sam zaczął pukać kopytem, gdy widział siodło. Z zazdrością spoglądał, jak inni wożą dzieci po podwórzu.
W wiosenny, ciepły dzień Stanisław wyprowadził go na dwór, założył uprząż.
Koń wesoło zarżał.
Ciężar gospodarza wydał się jeszcze spory, ale nie skarżył się.
Wyszli na pole i okrążyli łąkę.
W tamtej chwili koń był najszczęśliwszy na świecie.
Pomimo bólu, strachu, beznadziei, przez które musiał przejść, teraz miał obok ludzi, którzy naprawdę się nim opiekowali.
I miał absolutną pewność już nigdy nie będzie porzucony, cokolwiek by się wydarzyło.
