Słuchaj, muszę ci coś opowiedzieć Sprawa zaczyna się trochę smutno, bo chodzi o psa i jego właściciela Bartka z okolic Białowieży. Bartek miał suczkę, nazwał ją Jagna no taka typowa polska psina: wierna, łagodna, zawsze mu towarzyszyła, nawet na grzybach w lesie, polowaniach czy po prostu podczas codziennych spacerów. Kiedyś byli dosłownie nierozłączni, Jagna spała pod jego drzwiami, zawsze czekała aż wróci z pracy taki pies, że aż duma człowieka bierze.
Ale życie to nie bajka. Bartek zaczął zauważać, że szczeniaki Jagnie można sprzedać na OLX za dobre pieniądze. Najpierw wydawało się to niewinne, raz na jakiś czas miot ale potem rozmnażanie stało się aż za częste. Jagna sypiała coraz więcej, schudła, ciężko dyszała, wiesz jak to bywa. Weterynarz przyłożył rękę do serca i powiedział wprost: Jeszcze raz i nie przeżyje.
Bartek nie chciał tego słuchać. Nie zrezygnował. Zamiast się zatroszczyć, zaczął się wściekać Jagna przestała być powodem do radości. Dla niego stała się tylko problemem, a z problemami Bartek radził sobie szybko i bez ceregieli.
Pewnego popołudnia zaprowadził więc suczkę głęboko w Puszczę Białowieską. Szedł prawie bez słowa, nie głaskał jej jak dawniej, nie rzucał patyka Jagna myślała, że to spacer jak każdy inny. Aż nagle Bartek przywiązał ją do drzewa, odwrócił się i po prostu odszedł. Jagna była przekonana, że to jakaś gra w chowanego.
Czekała cierpliwie. Potem trochę szarpała smycz, potem zaczęła cicho popiskiwać.
Wieczorem już wyła wyła tak, że głos jej zdzierało. Szarpała się tak, że obroża prawie wpijała się w szyję. Robiło się coraz ciemniej i zimniej, szumiały liście, nic prócz tego Nikt nie przyszedł.
Wtedy, tuż przed zmrokiem, z głębi lasu wyszedł wilk. Taki typowy duży, szary, na miękkich łapach. Stanął kilka kroków od Jagny i patrzył na nią. Nie szczerzył zębów, nie warczał po prostu patrzył.
Jagna zamarła. Czekała na atak, może nawet na ból, ale, no wiesz, co najgorsze już ją spotkało z rąk człowieka.
I wtedy stało się coś niespodziewanego.
Wilk nie zaatakował. Okrążył ją spokojnie, powąchał powietrze, obejrzał drzewo i łańcuch. Potem położył się kilka metrów od niej, cały czas mając ją na oku. Ani nie podszedł zupełnie blisko, ani nie odszedł. Po prostu pilnował.
Noc zapadła szybko i głęboko, a las ożył. Tu i ówdzie coś zaszurało, gdzieś wycie było słychać podchodziły lisy i inne mniejsze drapieżniki, zwabione zapachem Jagny.
Zawsze, gdy ktoś się zbliżał, wilk się podnosił, stawał między nimi a Jagną i cicho warczał. I tyle wystarczało żadna bestia się nie odważyła. Wilk nie pozwolił jej skrzywdzić.
Jagna przestała lamentować. Tylko co jakąś chwilę unosiła głowę, czy aby jej strażnik jeszcze tam jest. A on był całą długą noc.
O świcie do lasu weszli ludzie leśnicy z pobliskiego nadleśnictwa. Szukali wilczych tropów, a zamiast tego usłyszeli słabiutkie skomlenie. Gdy podeszli bliżej zobaczyli coś kompletnie niepojętego: przywiązana do drzewa Jagna i wilk, stojący wyprostowany jak gwardia.
Wszyscy zamarli. Wilk spojrzał na nich jakby byli zupełnie obojętni, odszedł powoli wgłąb lasu.
Jagnę odpięli. Przeżyła, bo tej jednej nocy ktoś w lesie postanowił nie być drapieżcą.
Wiesz czasem nawet najbardziej dzikie stworzenie potrafi zachować się bardziej po ludzku niż niejeden człowiek.
I takiej historii nie wymyślą nawet najstarsi górale.
