Prawdziwa kobieta
Weroniko, gdzie ty jesteś?! Przynieś ogórki! Ile jeszcze mam na ciebie czekać?!
Głos męża, już wyraźnie zirytowany, rozbrzmiewa z kuchni, ale Weronika jest zajęta. Starannie tuszuje lewy rzęs, co jakiś czas przestając, by z zachwytem przyjrzeć się efektowi nowej, paskudnie drogiej maskary. Jej prawe oko, po zabiegach z tuszem, kreską i cieniami tymi które przyjaciółka Grażyna określiła jako makijaż wyłącznie na kulturalny bankiet urosło dwukrotnie w stosunku do naturalnych rozmiarów i wygląda wręcz nieco groźnie. Ale Weronika nie zamierza poprzestać na półśrodkach.
A ogórki, które moczą się w wannie, mogą poczekać. Teraz nie do ogórków jej głowa.
Jeszcze tydzień temu jej mąż, ten sam Tomasz, który właśnie na kuchni zakręca słoje z ogórkami na zimę, rzucił zupełnie znienacka:
Chcę, żebyś w końcu stała się prawdziwą kobietą!
I wręczył Weronice kartę z oszczędnościami, na które zbierał przez cały rok.
Osłupienie Weroniki osiągnęło apogeum.
Pierwsza myśl zrobić aferę. Jak to?! Skoro Tomaszowi udało się odłożyć niezły grosz poza domowym budżetem, może nie tylko nie oddawał całej pensji, ale i coś kręcił? Co jeszcze zatajał? Myśli napływały falami rozplącz to wszystko! Jakie to niesprawiedliwe!
Zanim zdążyła się odezwać, pojawiła się druga myśl: i usiadła na stołku w kuchni, zapominając o gotującym się barszczu, który aż wyłaził z garnka.
Co to znaczy prawdziwa kobieta?!
Tak ją to uderzyło!
Chciała wręcz krzyknąć i roztrzaskać nowiutką, dopiero co podarowaną przez teściową porcelanę ten komplet, o którym Weronika marzyła latami, nawet w snach najpiękniejszych. A teściowa proszę, sprawiła! Kiedy Weronika aż rozpłakała się, oglądając talerze, teściowa zaśmiała się:
Oj, Weroniko! Cóż za naiwna z ciebie dziewczyna? Dla ciebie wszystko zrobię! Tylko bądźcie szczęśliwi!
Weronika nie rozumiała tej życzliwości, ale nie śmiała dopytywać. Przytuliła ją, potem syna, ucałowała wnuki i wróciła do siebie nie przepadała za długim goszczeniem, zawsze mówiła, że gospodarstwo domu wymaga uwagi.
Z teściową nie dyskutowała. W weekendy przywoziła dzieci, pilnowała, by zachowywały się poprawnie, a przed każdą wizytą wymyślała prezent dla tej kobiety, która przyjęła ją do rodziny bez wyrzutów.
A Weronikę nie tak trudno było skrytykować. Nawet rodzina jej to okazywała, więc czego mogła się spodziewać po teściowej obcej kobiecie spotkanej raz przed ślubem? Tomasz zabrał wtedy Weronikę z synkiem do swojej matki. Długo bała się wysiąść z samochodu, przyglądając się śpiącemu synkowi i szeptając Tomaszowi:
Może nie trzeba? Co ja mam jej powiedzieć? Ona mnie wygoni! Na pewno wygoni!
Skąd ci to do głowy przyszło?! dziwił się Tomasz.
Bo mnie moja ciotka po urodzeniu Olka wyrzuciła z domu, uznając za hańbę! A twoja mama przyjmie mnie z dzieckiem?! O, Tomasz, naiwniaku…
Daj jej szansę. Może cię zaskoczy.
Nie chciała być zaskakiwana, ale nie miała wyjścia. Musiała wziąć śpiącego Olka na ręce i wyjść za Tomaszem.
Jadwiga, matka Tomasza, faktycznie ją zaskoczyła. Przywitała się spokojnie, przez chwilę bacznie oglądając przyszłą synową, a potem wyciągnęła ramiona:
Dasz mi go? Uśpię go w swojej sypialni. Zmęczony po podróży…
I Weronika, sama nie wiedząc czemu, oddała synka Jadwidze. Ten nawet nie zaprotestował. Otworzył oczka, wymamrotał coś i przytulił się do Jadwigi, która go ukołysała i uspokoiła.
Olek od razu nazwał Jadwigę babcią”. To rozczuliło Weronikę do głębi.
Weronika urodziła syna bardzo młodo, mając zaledwie osiemnaście lat. Cała wieś znała ojca był nim Mietek Kubik. Cała wieś plotkowała, czy Mietek poślubi Weronikę Kwiatkowską, czy też zostawi, jak resztę dziewczyn. Mietek miał fatalną opinię, o czym Weronika wiedziała, dlatego trzymała się od niego z daleka.
Ale Mietek był sprytny i potrafił omotać każdą dziewczynę. Tam, gdzie nie szło słodem, szło przemocą a dziewczyny milczały, okrywając własny wstyd ciszą.
Nie Weronika.
Pewnego razu, wracając późnym wieczorem z miasta do wsi, musiała iść przez pola. Autobus dowiózł ją tylko do sąsiedniej miejscowości, dalej kierowca jechać nie chciał:
Nie będę specjalnie odpalał autobusu dla jednej osoby! Pogoda ładna, przejdziesz się! A ja muszę do domu!
Nie mając wyjścia, Weronika szła piechotą. Mietkowy maluch dogonił ją wkrótce.
Werka, co ty tu tak sama i późno? Wsiadaj, podwiozę.
Nie trzeba, Mietek. Sama wrócę odparła i próbowała uciec, ale było już za późno…
Do domu wróciła z podartą sukienką i we łzach. Weszła cichutko do łaźni, nie budząc chorej matki. Do rana próbowała zmyć z siebie dotyk Mietka, jego śliskie pocałunki. Płakała, przeklinając własną naiwność i myśląc tylko, by matka niczego się nie domyśliła. Lekarz wyraźnie podkreślał, że stan serca matki jest bardzo poważny i każdy stres grozi tragedią.
Całym światem Weroniki była właśnie matka bliscy poza nią się nie liczyli. Ciotka, jak się okazało, wcale nie należała do życzliwych. Weronika woziła jajka i mleko do miasta, pomagała w gospodarce, myśląc, że na tym polega rodzina by pomagać.
O tym, co się stało, matka nigdy się nie dowiedziała. Odeszła we śnie, zostawiając Weronikę samą.
Ciotka, która przyjechała pomóc, natychmiast odcięła się od Weroniki i dziecka:
Sama sobie nawarzyłaś, sama się martw. Ja ci pomagać nie będę! Trzeba było iść od razu na policję! Dawno byłabyś zamężna i po kłopocie. Ja się w to nie mieszam!
Weronika, osłupiała i zapłakana, długo próbowała pojąć sytuację. Gdy już do niej dotarło, że pomoc nie nadejdzie, poszła na komisariat.
Weronka, czemu mówiłaś dopiero teraz?! złapał się za głowę dzielnicowy. Ja mu pokażę, gdzie raki zimują!
Mietka wsadzili. Gdy Weronika zaczęła mówić, okazało się, że ten prostak spłodził już siedmioro dzieci w całej wiosce. Matki tych dzieci milczały, aż w końcu ich rozmowy naprowadziły śledczych na trop.
Matka Mietka, po wyroku, przeklęła Weronikę publicznie, życząc, by urodziła martwe, chore dziecko.
Wieś jednak stanęła za Weroniką. Jeszcze tej samej nocy bramę Kubików oblano smołą, a po kilku miesiącach rodzina została wypędzona ze wsi.
Weronika na czas urodziła zdrowego, silnego synka swoja kopia po rodzinie Kwiatkowskich: nos i uszy po dziadku, ciemne loki i wiśniowe oczy po babci. Sąsiedzi pomagali jak mogli to w gospodarstwie, to ubrankiem, ktoś nawet przyniósł kołyskę. Pieniądze po matce Weronika wydawała bardzo oszczędnie: wiedziała, że urodzić dziecko to jedno, a wychować je samotnie, to co innego.
Nim się obejrzała, pojawiła się ciotka z męską posiłką braćmi zmarłej matki. Anioły rodzinne…
Słuchaj, Weroniko… Musisz się wyprowadzić. Ten dom to nasz ojcowizna. Teraz chcemy go sprzedać. Dostaniesz tylko swoją część.
A ja gdzie pójdę?!
To twój problem. Dzielimy po sprawiedliwości. Co zrobisz ze swoim udziałem, nas nie obchodzi.
Za oferowaną kwotę Weronika nie byłaby w stanie kupić nawet rudery we wsi. Pozostawało miasto obcy świat, bez nikogo bliskiego… A tu chociaż sąsiedzi pomagali. Ciotka patrzyła spode łba, nawet do dziecka się nie odwróciła, mamrocząc pod nosem, że Weronika nie powinna była rodzić.
Weronika nie słuchała. To była jej decyzja. Syna nie odda nikomu. Nie po to go rodziła.
W końcu pojawił się dzielnicowy:
Weronka, w sąsiedniej wsi wdowa sprzedaje połowę domu. Porządna kobieta, znam ją od lat. Mąż jej zmarł, dzieci wyjechały, sama już nie daje rady. Pojedź w weekend, zobacz, pogadaj, może się dogadacie?
Dziękuję! Weronika niemal nie rzuciła mu się na szyję.
Jak Olek?
Rośnie!
Dzielnicowy zrobił kozaka do Olka i wyszedł, a Weronika odetchnęła, głaszcząc fotografię mamy: Nie zginiemy, mamusiu, wszystko będzie dobrze.
Z Tatianą, właścicielką domu, od razu się dogadała.
Weronika, nie bój się mnie. Jestem spokojna. Byle porządek był. Pomogę ci z dzieckiem, choć tylko jeśli będziesz pracowała. Na spacery mnie nie wyciągaj! Uprzedzam od razu!
A praca w wiosce jest?
Jest, czemu nie?! Moja koleżanka szuka ekspedientki do sklepu mam trzy punkty w wiosce, właśnie otworzyłam kolejny. Pogadać za ciebie?
Tak!
Świetnie! Dwie sprawy załatwione. Dobry dzień!
W sklepie poznała Tomasza. Przyjechał do matki pomóc i miał zrobić zakupy.
Weronika pakowała mu sprawunki, a sama nie spostrzegła, jak opowiedziała mu całe życie: o Olku, o Tatianie, która stała się prawdziwą babcią, i o sobie. Nigdy nie była gadułą, a tu proszę!
Tomasz nie przerywał, tylko słuchał. Wychodząc, już wiedział, że te wiśniowe oczy i spokojny głos Weroniki zostaną z nim na dobre.
Nie od razu jednak się oświadczył. Sam miał ciężką przeszłość żona opuściła rodzinę i zniknęła, zostawiając go z dwóch malców. Jego mama opiekowała się chorym ojcem, dzieci płakały po nocach za kimś, kogo już nawet nie pamiętały.
Nie wiedział, jak o tym wszystkim opowiedzieć Weronice, więc krążył koło sklepu, nie mając odwagi wejść.
Tymczasem Weronika zainteresowała się nim i zasięgnęła języka u Tatiany. Kiedy wreszcie Tomasz się zdecydował odwiedzić sklep, Weronika już wszystko o nim wiedziała:
Twój starszy ma ile? zagadnęła od drzwi.
Trzy lata właśnie kończy.
A młodszy?
Roczek.
Jak mój Olek.
Weroniko
Przedstaw mi dzieci. Później zobaczymy.
Tak się zeszli.
Ślub był kameralny, rodzinny. Po weselu pojechali z dziećmi nad morze. Weronika cieszyła się tym wyjazdem bardziej niż maluchy pierwszy raz widziała morze!
Ale nie wszystko przychodziło łatwo. Kiedy starszy syn zachorował, Weronika spędziła z nim dwa miesiące w szpitalu, a młodszymi opiekowała się teściowa.
Potem pojawiła się biologiczna matka chłopców, domagając się dzieci. Weronika wzięła się w garść nie oddała ich. Skonsultowała się z dzielnicowym, przeszła całą ścieżkę procedur, aż stała się matką dla chłopców nie tylko w sercu, ale i na papierze.
Matka chłopców zniknęła równie nagle, jak się pojawiła, nie doczekawszy się finału sprawy. A Weronika odetchnęła z ulgą, gdy teściowa po rozprawie uściskała ją i powiedziała:
Teraz jestem już spokojna o wnuki!
Czas płynął, dzieci rosły, a Weronika pozostała taka sama trochę nieśmiała, bardzo cicha, wiecznie uśmiechnięta, ale wszyscy w wiosce wiedzieli taka jest tylko do czasu. Gładzi jak kotek, ale rusz rodzinę rzuci się jak lwica.
A tu nagle: ona niby nie jest kobietą?!
Całą noc po przekazaniu jej karty, Weronika nie spała. Przewracała się, zarysowała się do lustra, z każdej strony oglądała siebie w półmroku, nie mogąc pojąć, co w niej nie tak. Męża nie pytała, bo się obraziła. Rano, odprowadzając dzieci do przedszkola i szkoły, poszła do przyjaciółki, Grażyny.
Grażka, co robić?!
Grażyna taka jak Weronika, lekko oderwana od rzeczywistości zdecydowała, że najlepiej poradzą mądre kobiece magazyny. Zebrała wszystką prasę z domu i po pół godzinie obie wiedziały już, że prawdziwa kobieta ma się zdrowo odżywiać, ubierać modnie, malować tak i śmak, i w ogóle wszystko robić prawidłowo”, bo inaczej nie jest kobieta, tylko jakieś tam…
Weronika kokardy nie kupiła, ale z Grażyną pojechała do miasta, kupiła porządną kosmetykę, nową koszulę nocną i śliczne buty, których nawet nie miała odwagi wyjąć z pudełka żeby dzieci nie popsuły.
Problem w tym, że Tomasz zupełnie nie docenił starań Weroniki.
Właśnie kończyła nakładać cień, gdy drzwi do łazienki otworzyły się na oścież, a Weronika z impetem wsadziła sobie pędzelek prosto w oko! I natychmiast uznała, że już nie chce być żadną prawdziwą kobietą”.
Weroniko, wszystko w porządku?! Tomasz wpadł do łazienki, patrząc, jak skacze na jednej nodze, łzy ciurkiem lecą, i próbuje zatrzeć oczy.
To przez ciebie! syknęła przez zaciśnięte zęby, w końcu zmywając ledwo nałożony makijaż. Kobiety ci trzeba?! Kim ja niby jestem?!
Tomasz objął ją, zatrzymując cały zamęt:
Poczekaj, dziewczyno! Pomogę ci.
I delikatnie zmywając makijaż, wyjaśniał:
Jasne, że czasem palnę głupstwo przecież wiesz, że nie umiem się wyrażać. Zamiast spytać, sama dopowiadasz, sama się obrażasz, a ja potem nie wiem, o co chodzi!
To czemu dałeś mi pieniądze i zwątpiłeś, że jestem kobietą? próbowała się wykręcić Weronika.
Bo ty, odkąd się znamy, niczego sobie nie kupiłaś! Wszystko na dzieci albo na mnie, na mamę nawet ją rozpieszczasz, a siebie nigdy! Więc pomyślałem, dam ci moje ciężko odłożone pieniądze, wydasz na siebie. Jak te kobiety z gazet, które kupują bez opamiętania.
Teraz Weronika zaczęła się śmiać.
Tak się śmiała, że aż dzieci wpadły sprawdzić, czy mama płacze. Musieli je długo uspokajać.
Wieczorem, gdy dzieci spały, Weronika wychodzi na ganek, zmytą twarz podnosi do gwiazd i uśmiecha się do siebie, wspominając cały ten bałagan.
No! Ostatnie ogórki zakładam! Tomasz wychodzi do niej, siada obok na schodach.
Słoiki dobrze zawiązane?
No jasne! Ogórki będą palce lizać!
Oby! Zaraz mi się przydadzą… Weronika kładzie dłoń Tomasza na swoim brzuchu.
No co ty! I nic nie powiedziałaś?! Tomasz obejmuje ją mocno.
Jak tu mówić? Ciągle albo ogórki, albo kobieta”! Nawet nie masz czasu na swoją biedną żonę!
Weronika chce coś jeszcze dodać, ale mąż ucisza ją pocałunkiem, żeby zapamiętała, że kobieta nie powinna tego zapominać. Potem przytula mocno, żeby wiedziała, gdzie jej miejsce.
Przy sercu, odrobinę ukosem. Tam, gdzie dusza oddycha.
