Mamo, tato, witajcie, prosiliście nas, żebyśmy przyjechali, co się stało? Jadwiga z mężem Tomkiem właśnie wpadli do rodzinnego mieszkania w Warszawie.
Właściwie to wydarzyło się już dawno. Mama była chora, miała ciężką chorobę, drugi etap
Mama przeszła cykl chemioterapii, potem radioterapię. Doszła do remisji, włosy nieco odrosły. Ale uspokajać się było za wcześnie zdrowie znów szalało.
Jadwigo, Tomku, dobry wieczór, wejdźcie mama blada, chuda, jak mała dziewczynka.
Dzieci, usiądźcie. Mamy do was nietypową prośbę, posłuchajcie mamy tata był nieco zagubiony.
Jadwiga i Tomek usiedli na kanapie i z niecierpliwością wpatrzyli się w mamę. Irena westchnęła, rozejrzała się po mężu Bronisławie, jakby szukając wsparcia.
Jadwigo, Tomku, nie zdziwcie się, mam dla was dość osobliwą prośbę. W sumie bardzo prosimy.
Adoptujcie dla nas z tatą chłopca, proszę! Nie damy wam po prostu ze względu na wiek i inne przyczyny.
Zapanęło chwilowe milczenie.
Pierwsza odzyskała przytomność córka:
Mamo, myślę, że się bardzo zdziwisz, od dawna planowaliśmy, ale baliśmy się powiedzieć. My z Tomkiem bardzo chcemy syna, a mamy już dwie wnuczki twoje i taty, Małgorzatę i Tosieńkę.
Nie ma żadnej gwarancji, że trzecie dziecko będzie chłopcem. Ale sprawa nie sprowadza się tylko do tego, zdrowie już nie jest takie, jak dawniej.
Małgosia ma cięcię cesarską. Lekarze odradzają kolejne porody. Mieliśmy więc myśl, może naprawdę przyjąć z domu dziecka małego chłopca.
Do naszej rodziny, małego, ukochanego synka. A nagle ty, mamo, mówisz nam to samo. Skąd wzięłaś takie myśli?
Jadwinko, nie wiem, od czego zacząć Irena drżącą ręką pogłaskała rosnącego jeżyka z włosami po prostu znów poczułam się gorzej.
A wtedy wpadła moja przyjaciółka, ciotka Natalia ze starej pracy, pamiętasz ją? Miała kiedyś pod oczkiem znamiona, które prawie zakrywały oko.
Lękano ją, że trzeba je usunąć, bo mogły się przemienić. A potem Natalia przyjechała do mnie znamion już nie ma, wyglądam świetnie.
Pojechała do babci Zofii na wieś pod Lublinem, i tam rozmawiała. I nagle Natalia przytuliła mnie pojechaliśmy do babci Zofii i to wszystko! Do niej przyjeżdżają z różnych miast, pomaga wielu. Pomyślałam, co tracę, i pojechaliśmy.
Jadwiga i Tomek słuchali opowieści mamy, wstrzymując oddech, choć nie do końca rozumieli, dokąd to zmierza.
No więc, dzieci kontynuowała Irena babcia Zofia od razu zadała mi dziwne pytanie: czy mam syna?
Gdy usłyszała, że mam jedną córkę Jadwinkę i dwie ukochane wnuczki, Małgorzatę i Tosieńkę, babcia Zofia natarczywie dopytała: a co z córką?
Zdziwiłam się, bo nikt oprócz mnie i taty nie wiedział, że miałam poronienie w późnym terminie. Miał przyjść chłopiec, pierworodny, dla ciebie, Jadwinko.
Ale nie przeżył Irena nerwowo drapała ręką brzeg koszulki.
Co dalej? Jadwiga patrzyła na mamę wielkimi oczami.
A dalej to, co babcia Zofia powiedziała: adoptuj chłopca. Odeszła i poszła. A łzy popłynęły, jakby byłam w czymś winna, że nie uratowałam pierworodnego synka.
Teraz muszę dać innemu chłopcu ciepło i miłość, przywrócić równowagę.
I wiesz co? Posłuchałam siebie naprawdę tego chcę. My z tatą mamy możliwość dać dziecku ciepło, miłość i wszystko, czego potrzebuje!
Nie po to, by się wyleczyć. Po prostu pojawiło się świadome pragnienie uratować od sieroty i samotności choć jedno małe życie. Rozumiesz mnie?
Mamusiu, rozumiem i w pełni cię wspieram Jadwiga ze łzami rzuciła się na mamę zróbmy to!
Jadwiga i Tomek wcześniej uzgodnili z dyrekcją domu dziecka, że chcą adoptować małego chłopca. Zaproszono ich, by zobaczyli dzieci.
Irena i Bronisław oczywiście pojechali. W sali zabaw, na dywaniku, bawiły się dzieci w wieku trzech lat i starsze.
Mamo, patrz, jaki chłopiec rudy, przypomina cię, jak pilnie układa wieżę z klocków. Z taką starannością nawet język wystawił Jadwiga cicho wskazała na jednego malucha leżącego na podłodze.
Irena spojrzała i i ona polubiła tego chłopca. Nagle z kąta pokoju dobiegły niezrozumiałe słowa.
Irena odwróciła się w rogu stał starszy chłopiec z smutnymi oczami, szepcząc coś ledwo słyszalnie.
Mówisz do nas? Powiedz trochę głośniej, nie zrozumiałam zapytała Irena.
Chłopiec podszedł i powtórzył: Ciociu, proszę, weźcie mnie, obiecuję, nie pożałujecie. Weźcie mnie
Jadwiga i Tomek szybko wypełnili wszystkie dokumenty i adoptowali Mikołaja. Małgosia i Tosieńka były dumne, że mają nowego braciszka.
Mikołaj szybko przyzwyczaił się i zaczął nazywać Jadwigę i Tomka mamą i tatą. Często odwiedzał babcię Irenę i dziadka Bronisława, bo mieszkali niedaleko, a do szkoły chodził pieszo.
Irenę nazywał dziwnie, nie babcią, a mama Ira. Sam nie wiedział, dlaczego tak mówi. Ona, wstrzymując oddech, patrzyła na Mikołaja, i wydawało jej się, że to on, jej syn, ten, który wtedy nie przeżył.
Z naciskiem lekarzy Irena rozpoczęła nowy cykl leczenia, ale nic nie pomagało, jej stan się pogarszał.
Mikołaj patrzył jej w oczy, głaskał krótkie włosy.
Mamusiu Iro, czemu chorujesz? Chcę, żebyś wyzdrowiała!
Nie wiem, Mikołaju, tak bywa, ale postaram się wyzdrowieć, obiecuję Irenę bardzo podobało się, jak ją nazywał mama Iro.
Bronisław rozmawiał z lekarzem, który nalegał na operację.
Jakie szanse? zapytał Bronisław.
Lekarz nie owijał w bawełnę:
Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Zrobimy wszystko, co możliwe, i to ją uratuje.
Bronisław i Irena podjęli decyzję.
W dniu operacji wszyscy byli nerwowi. Jadwiga nie przestawała dzwonić do taty. Tata umówił się z lekarzem, że poinformuje go, kiedy będzie wiadomo, a Bronisław był jak na kolcach.
Nie od razu zorientował się, gdzie jest Mikołaj. Bronisław znalazł chłopca w ich sypialni, przy krześle w szlafroku Ireny.
Mikołaj nie słyszał, jak Bronisław wszedł; siedział na podłodze, twarz przyklejona do szlafroka, płakał i cicho powtarzał:
Mamusiu Iro, nie idź, nie chcę cię znowu stracić, proszę! Chcę, żebyś była zawsze przy mnie, mamo Iro!
Telefon zadzwonił i zarówno Bronisława, jak i Mikołaja poruszył dźwięk.
Dzwonił lekarz, głos był zmęczony i pozbawiony radości, a serce Bronisława zamarło jakby na pięć
Czy to koniec? Czy Irenka nie przetrwała operacji?
Bronisławie? Tu Michał Kowalski, operacja była trudna, ale w efekcie zakończyła się sukcesem, twoja żona przetrwała.
Była na krawędzi, to pierwszy raz, jakbym widział, że ktoś z góry pomaga w chwilach, gdy wydawało się, że życie może się urwać.
Gratuluję, widać, że ma jeszcze czas, widać, że jest po co żyć
Dziękuję, dziękuję, doktorze! Bronisław objął Mikołaja.
Zrozumiałeś, wszystko w porządku, nasza mama Ira żyje, żyje! Co za szczęście, że jesteś z nami, maleńki.
Wybacz, słyszałem, że prosiłeś za mamę Irię, dziękuję ci, mój kochany synku!
