Klucze leżały na komodzie od trzech miesięcy — dokładnie tam, gdzie zostawiła je matka. Marta codziennie mijała je, wychodząc do pracy, i codziennie odwracała wzrok. Nie potrafiła ich wyrzucić ani schować do szuflady. Stały jak pomnik, przypominając, że mieszkanie na Mokotowie, w którym dorastała, teraz należy tylko do niej.
Pogrzeb odbył się w kwietniu, na cmentarzu Powązkowskim, w deszczu tak drobnym, że nikt nie otwierał parasoli. Od tamtej pory Marta wracała do pustego mieszkania i siadała w kuchni, tam gdzie matka zawsze stawiała dzbanek z kompotem z suszonych owoców. Nie potrafiła się zmusić, żeby posprzątać jej rzeczy. Siostra, Ania, dzwoniła co tydzień z Wrocławia i pytała to samo:
— Zaczęłaś już przeglądać szafę? Trzeba to zrobić, zanim zacznie śmierdzieć naftaliną na cały dom.
Marta odpowiadała, że tak, zaczęła, choć nie ruszyła nawet jednej wieszaka.
W końcu sierpnia, gdy upał w mieście stał się nie do zniesienia, zebrała się i otworzyła drzwi sypialni matki. Zapach jej perfum — tych samych, tanich, kupowanych w Rossmannie od dwudziestu lat — wciąż unosił się w powietrzu, mimo że okna były zamknięte od wiosny. Marta usiadła na łóżku i zaczęła składać swetry do kartonów. W kieszeni jednego z nich, wełnianego, w kolorze musztardowym, namacała złożoną kartkę.
To nie był list do niej. Był zaadresowany do mężczyzny o imieniu Karol, bez nazwiska, bez daty poza samym miesiącem — "maj". Marta czytała powoli, siedząc na podłodze między kartonami. Matka pisała o dziecku, które oddała do adopcji rok przed narodzinami Marty. Pisała, że nigdy nie przestała o nim myśleć, że co roku, w maju, chodziła pod dom dziecka na Pradze i patrzyła z daleka.
Marta trzymała kartkę oburącz, tak mocno, że papier zaczął się marszczyć na zgięciu. Potem wstała, poszła do kuchni i zaparzyła sobie herbatę, choć nie miała ochoty jej pić. Zadzwoniła do Ani.
— Musisz przyjechać — powiedziała tylko.
Ania przyjechała następnego dnia pociągiem, z torbą przewieszoną przez ramię, jakby wybierała się na jeden dzień, choć zostać miała dłużej. Przeczytała list przy stole, dwa razy, i odłożyła go obok filiżanki tak gwałtownie, że kompot chlupnął na obrus.
— Nie wiedziałam — powiedziała. — Ty wiedziałaś?
— Nie. Nigdy nic nie mówiła.
Siostry siedziały do późna, wyjmując z szafy kolejne swetry, sprawdzając kieszenie, jakby list mógł mieć ciąg dalszy ukryty gdzieś między wełną a bawełną. Nic więcej nie znalazły — żadnych zdjęć, żadnych dokumentów z domu dziecka, żadnego nazwiska poza samym "Karol", które równie dobrze mogło być imieniem ojca dziecka, a nie samego dziecka.
Ania chciała szukać dalej — dzwonić do archiwum, sprawdzać rejestry. Wyjęła telefon i zaczęła wpisywać w wyszukiwarkę "dom dziecka Praga archiwum".
— Odłóż to — powiedziała Marta.
— Mamy brata albo siostrę, Marta. Może żyje. Może mieszka piętnaście minut stąd.
— Ona nie zdążyła nam tego powiedzieć sama. Może nie chciała, żebyśmy szukały.
— Albo bała się, że nie zdąży, i teraz to na nas zrzuciła!
Ania cisnęła telefon na stół tak mocno, że filiżanka podskoczyła i kompot rozlał się strużką po blacie, kapiąc na podłogę. Żadna z nich nie sięgnęła po ściereczkę. Siedziały i patrzyły, jak plama rozlewa się między nimi, aż dotarła do krawędzi stołu i zaczęła kapać, kropla po kropli, na kafelki.
— Nie mam siły szukać kogoś, kto nas nie szukał — powiedziała w końcu Ania, cicho, ocierając twarz wierzchem dłoni. — Niech to zostanie tam, gdzie mama to zostawiła.
Rano, zanim wyjechała, przeszły się razem po Mokotowie do kościoła, w którym odbywał się pogrzeb. Nie modliły się, nie zapalały świec. Usiadły tylko w ostatniej ławce, tam gdzie siedziały wtedy, w kwietniu, i milczały.
— Zostawimy list tam, gdzie był — powiedziała w końcu Marta. — W kieszeni. Razem ze swetrem.
Ania nie zaprotestowała. Wyjęła z torebki chusteczkę i wytarła nią kącik oka, jednym ruchem, jakby to była zwykła czynność, nic więcej.
Wróciły do mieszkania. Marta złożyła musztardowy sweter dokładnie tak, jak leżał, z kartką w kieszeni, i włożyła go na sam spód kartonu przeznaczonego do oddania na Caritas, między dwa inne swetry, tak żeby kieszeń znalazła się od strony ściany kartonu. Zakleiła pudło taśmą, mocno, dwa razy w poprzek.
Wieczorem, kiedy Ania była już w pociągu do Wrocławia, Marta wzięła klucze z komody. Otworzyła szufladę kredensu — tę, w której matka trzymała świece i zapałki na wypadek awarii prądu — i położyła je na samym dnie. Klucze stuknęły o drewno, głucho, raz. Zasunęła szufladę do końca, aż zaskoczyła zapadka. W kuchni było cicho, tylko lodówka mrucząca w rogu i za oknem gdzieś daleko warkot tramwaju odjeżdżającego spod ronda.
