Siedem miesięcy płacę za warsztat sam. Czynsz za halę przy Płowieckiej, prąd, kompresor, raty za podnośnik — wszystko z mojego konta. A firma formalnie jest w połowie mojej siostry.
Nazywam się Marek Wiśniewski, mam trzydzieści cztery lata, prowadzę serwis samochodowy na Pradze. Moja siostra, Kasia, ma trzydzieści jeden, jest o trzy lata młodsza. Kiedy tata umierał na raka trzustki, zostawił nam wspólny biznes — pół na pół, tak zapisał u notariusza, bo nie chciał, żeby ktoś czuł się pokrzywdzony. Rozumiem to. Naprawdę rozumiem, dlaczego tak zdecydował.
Tylko że od stycznia to ja tu jestem od siódmej rano do ósmej wieczorem, sam pod autami, sam z klientami, sam z fakturami. Kasia przyjeżdżała może cztery razy, zawsze na chwilę, zawsze z tym samym: "Marek, wiesz, jak u mnie teraz ciężko, Bartek stracił robotę, dzieciak choruje…" I ja kiwałem głową, bo co mam zrobić, powiedzieć jej, że mam dość?
Nie jestem świętym. Wieczorami, kiedy zamykam bramę i liczę utarg, czuję taki ucisk w gardle, że ledwo przełykam. Nie złość na Kasię — złość na siebie, że milczę. Że boję się, że jak powiem prosto, to ona się obrazi i powie, że jestem jak tata, że zawsze traktowałem ją jak dziecko, które trzeba niańczyć.
W lipcu przyszła nowa faktura za wymianę sprężarki klimatyzacji — cztery tysiące dwieście złotych. Zadzwoniłem do niej wieczorem, siedziałem w biurze, obok stał kubek z zimną kawą, którą zrobiłem sobie o czternastej i zapomniałem wypić.
— Kasia, musimy pogadać o pieniądzach.
— Marek, teraz? Właśnie kładę Zosię spać.
— To oddzwoń, jak położysz.
Nie oddzwoniła. Napisała esemesa: "Jutro, obiecuję".
Jutro nie było ani razu przez dwa tygodnie.
Wtedy przyszła do warsztatu moja żona, Ania, przyniosła mi kanapki, bo znowu zapomniałem zjeść. Usiadła na starym fotelu klienckim, tym wytartym, w którym czekają na diagnozę auta, i powiedziała rzecz, która mnie zatrzymała.
— Wiesz, co robi twój pies sąsiadów? Tego owczarka, co szczeka na każdego kuriera. On szczeka, bo boi się, że go zignorują. A ty milczysz z tego samego powodu — boisz się, że jak się odezwiesz, to cię zignorują jeszcze bardziej.
Nie odpowiedziałem. Zjadłem kanapkę z szynką, popiłem tą zimną kawą i pomyślałem, że ona ma rację, tylko że nie wiem, co z tym zrobić.
Rozwiązanie przyszło samo, dwa tygodnie później, w najgorszy możliwy sposób.
Klient, pan Adamski, przyprowadził BMW serii 5 na przegląd rozrządu. Robota na jakieś dwa i pół tysiąca. Skończyłem w piątek po południu, zadzwoniłem, że auto gotowe. A on przyjechał w sobotę rano — i w warsztacie, zamiast mnie, zastał Kasię.
Ona akurat wpadła po jakieś papiery z archiwum, bo księgowa potrzebowała starych faktur. Pan Adamski, nie znając jej, zapytał, czy to ona tu rządzi. A Kasia, chcąc chyba zrobić na nim wrażenie, powiedziała: "Tak, to nasza z bratem firma, ja się zajmuję głównie stroną finansową."
Zapłacił jej gotówką. Dwa i pół tysiąca złotych. Ona wzięła, podziękowała, wsadziła do torebki i pojechała.
Nie powiedziała mi ani słowa. Dowiedziałem się dopiero w poniedziałek, kiedy sprawdzałem kasę i zauważyłem, że BMW jest odhaczone jako opłacone, ale pieniędzy nie ma.
Zadzwoniłem do niej z parkingu, stałem koło rozbitego opla, który czekał na wycenę. Głos mi się łamał, choć starałem się mówić równo.
— Kasia, gdzie są pieniądze za BMW pana Adamskiego?
— A, no wzięłam. Potrzebowałam akurat na czynsz, myślałam, że to nic wielkiego, w końcu firma jest też moja.
— Firma jest twoja, ale ja tu pracuję codziennie. Ty przyjeżdżasz raz na dwa miesiące, bierzesz gotówkę z kasy i nawet mi nie mówisz.
— To co, mam cię pytać o pozwolenie na własne pieniądze?
I wtedy coś we mnie pękło, ale nie krzyczałem. Powiedziałem tylko:
— Przyjedź w środę do warsztatu. Po godzinach. Musimy to załatwić raz na zawsze.
Środa. Dwudziesta trzydzieści. Zamknąłem bramę, zostawiłem tylko światło nad stanowiskiem numer dwa, tam gdzie zwykle robię dokumentację. Na stole rozłożyłem wydruki z konta firmowego za siedem miesięcy — każdy przelew za czynsz, każdą fakturę za części, każdy rachunek za prąd. Obok położyłem umowę spółki od notariusza, tę z podziałem pół na pół.
Kasia przyszła w kurtce przemoczonej od deszczu, usiadła naprzeciwko, na tym samym wytartym fotelu klienckim.
— No dobra, mów.
Nie krzyczałem, nie robiłem scen. Wziąłem długopis i podkreśliłem sumę na dole ostatniej strony.
— Trzydzieści osiem tysięcy sto złotych. Tyle wydałem z własnej kieszeni od stycznia, żeby ten warsztat w ogóle działał. Ty w tym czasie wzięłaś z kasy dwa i pół tysiąca bez pytania i przyjeżdżałaś cztery razy, żeby mi opowiadać, jak ci ciężko.
Milczała. Patrzyła na te wydruki, jakby pierwszy raz w życiu widziała, ile kosztuje kompresor albo olej silnikowy w hurcie.
— Marek, ja… nie wiedziałam, że aż tyle.
— Bo nigdy nie pytałaś. Więc mam propozycję notarialną. Albo wykupujesz swoją połowę udziałów za rynkową wartość — i to ustali niezależny rzeczoznawca, nie ja — albo ja wykupuję twoją. W obu przypadkach od jutra jedna osoba decyduje, kto bierze pieniądze z kasy.
— A jeśli się nie zgodzę?
— To zgłaszam sprawę do sądu o zniesienie współwłasności. Rzeczoznawca i tak wyceni, sąd i tak podzieli. Tylko że wtedy zapłacisz też za koszty sądowe.
Wstała, podeszła do okna, za którym stał rząd aut czekających na naprawę, ich sylwetki ledwie widoczne w świetle latarni z ulicy. Nie odezwała się przez dłuższą chwilę.
— Skąd weźmiesz pieniądze, żeby mnie wykupić?
— Kredyt. Już byłem w banku, wstępnie mam zdolność. Ale wolę, żebyś ty zdecydowała pierwsza, bo to nadal jest też twój wybór, nie tylko mój.
Rozmawialiśmy jeszcze z godzinę. Bez krzyku, ale z tą ciężką, gęstą atmosferą, jaka bywa, kiedy dwoje ludzi po raz pierwszy mówi sobie rzeczy, które powinni byli powiedzieć dawno. Kasia płakała, ale nie z żalu do mnie — bardziej z tego, że sama siebie nie poznawała w tych liczbach.
Trzy tygodnie później podpisaliśmy akt notarialny u tego samego notariusza, który spisywał testament taty. Kasia sprzedała mi swoją połowę za sto dwadzieścia tysięcy złotych, ustalone przez rzeczoznawcę z listy sądowej. Wzięła zaliczkę na mieszkanie dla siebie i Bartka, resztę odłożyła.
Miesiąc temu wpadła do warsztatu, tym razem nie po papiery. Przyniosła termos z herbatą i usiadła na tym samym fotelu.
— Widziałam, że kupiłeś nowy podnośnik.
— Tak, ten stary już ledwo trzymał.
Podała mi kubek. Napiłem się, gorąca herbata parzyła język, ale to było lepsze niż tamta zimna kawa z lipca.
— Marek, przepraszam za tamto z BMW.
— Wiem.
Nie powiedziałem nic więcej. Nie musiałem. Ona wie, że warsztat jest teraz mój, w całości, zapisany aktem notarialnym z jej podpisem. A ja wiem, że po raz pierwszy od siedmiu miesięcy nie muszę sprawdzać kasy, zastanawiając się, czego znowu brakuje.
