Długo nie wracał z pracy, więc zadzwoniłam do niego i wtedy się przestraszyłam. Powiedział mi, że od pół godziny jest w domu. Nie mogłam nic powiedzieć, że wróciłyśmy wcześniej, w głowie kłębiły mi się czarne myśli.
Mieszkaliśmy z mężem razem prawie 20 lat. Poznaliśmy się przypadkiem podczas wakacji nad morzem. Przyniósł mi kapelusz, który zdmuchnął wiatr. W ciągu kilku kolejnych dni byliśmy już cały czas razem – spacerowaliśmy, patrzyliśmy w gwiazdy, jedliśmy pyszne jedzenie.
W tym momencie zdecydowałem, że to jest właśnie szczęście.
Po powrocie do domu nasza relacja nadal się rozwijała. Rozmawialiśmy przez telefon, odprowadzał mnie do pracy, przynosił kwiaty. Kilka miesięcy później poprosił mnie, abyśmy zamieszkali razem . Nie zastanawiałam się długo i zgodziłam się.
Znalazłam pracę, później urodziła nam się córka. Była chorowitym dzieckiem, przez co musiałam zostać w domu, zarabiał tylko mój mąż. Czułam się całkowicie od niego zależna. Po jakimś czasie mężczyzna założył własną firmę i nasze życie bardzo się poprawiło.
Zostałam z małą w domu, nie wróciłam do pracy. Byłam tak zajęta dzieckiem, że nie zauważałam nawet, że mój mąż pojawiał się w domu coraz rzadziej – ciągłe wyjazdy służbowe, spotkania, interesy.
Później przeprowadziliśmy się do nowego, ładnego, dużego domu. Mój mąż obdarowywał mnie i moją córkę luksusowymi prezentami, ale prawie nigdy nie było go w domu. Wysłał nas na wakacje do innego kraju. Nasz lot powrotny został przełożony na jeden dzień wcześniej i wróciliśmy do domu przed planowanym terminem.
Postanowiłam zrobić mężowi niespodziankę – przygotowałam obiad i czekałam na niego. Długo nie wracał z pracy, więc zadzwoniłam do niego i wtedy się przestraszyłam. Powiedział mi, że od pół godziny jest w domu. Nie mogłam nic powiedzieć, że wróciłyśmy wcześniej, w głowie kłębiły mi się czarne myśli.
Wrócił następnego wieczoru, nie powiedziałam mu prawdy. Był przekonany, że wróciłyśmy właśnie tego dnia. Zatrudniłam prywatnego detektywa, który zebrał dla mnie fakty dotyczące jego zdrady – mój mąż prawie cały czas żył dla dwóch rodzin. Syn jego kochanki miał już 11 lat i był to jego syn. Chłopiec, którego zobaczyłam na zdjęciu był kopią mojego męża.
Od kilku miesięcy jesteśmy w separacji. Nie jestem w stanie z nim rozmawiać. Boję się, że się, że nie dam rady, że nie poradzę sobie sama.
Moje serce jest złamane. Z jednej strony nie mogę na niego patrzeć. Z drugiej tak bardzo mi bez niego ciężko. Tak bardzo go kocham.
