Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że popełniłam duży błąd, kiedy zamieniłam rodzinę na wymarzoną pracę.
Wyszłam za mąż w wieku 27 lat. Mój mąż i ja byliśmy w tym samym wieku. Żyło nam się całkiem dobrze, być może dlatego, że mieszkaliśmy osobno. Moi rodzice dali mi mieszkanie swoich rodziców i zabrali moją babcię do siebie.
Arkadiusz i ja mieliśmy dwoje dzieci. Najstarszego syna Sebastiana i najmłodszą córkę Maję. Ledwo przeżyłam urlop macierzyński, ponieważ kiedy odeszłam z pracy, miałam dostać awans. Ale mój szef obiecał mi, że jak tylko wrócę, moje marzenie się spełni.
Aby dostać wymarzoną pracę, zapomniałam o wszystkim i wszystkich. Teściowa zajmowała się dziećmi, nawet gotowała posiłki w moim mieszkaniu, a po kilku latach życia bez żony, mąż zostawił mnie dla innej kobiety.
Tłumaczyłam sobie wtedy, że dobrze, że tak pracowałam, bo inaczej sama utrzymywałabym dzieci. Teraz zdaję sobie sprawę, że gdybyśmy mieli kobietę i matkę w naszej rodzinie, mój mąż nie zostawiłby mnie, a później moje dzieci nie odwróciłyby się.
Pracowałam w nadgodzinach, aby być chwaloną przez szefa. Miałam pieniądze, futra, drogie perfumy, a nawet samochód, który kupiłam za własne pieniądze. Żyłam swoją pracą, miałam na jej punkcie obsesję. Moje dzieci dorastały same. Nie próbowałem znaleźć do nich podejścia. Niczego ode mnie nie chciały, a ja nie nalegałam.
Dwójka moich dzieci założyła już własne rodziny, wychowywali własne dzieci. W zeszłym roku wyjechałam na zasłużony urlop. Myślałam, że teraz zacznę żyć dla nich, ale okazało się, że nikt mnie już nie potrzebuje. Mój syn częściej spotyka się z ojcem niż ze mną, a córka zamiast zwrócić się do mnie z problemem, idzie do swojej teściowej. Kiedy to usłyszałam, o mało nie pękłam z zazdrości.
Akurat w niedzielę był jubileusz teściowej mojej córki, na którym wszyscy się spotkaliśmy. Kiedy przyszło do tortu, Maja wstała i wzniosła toast za teściową, który zakończył się prezentem.
– Mamo, tak wiele zrobiłaś dla mnie, mojego męża i dzieci. Całe życie pracowaliśmy na wsi, nie widzieliśmy światła dziennego, a ty pomagałaś nam, jak tylko mogłaś. Postanowiliśmy z mężem podarować ci voucher do sanatorium w Karpaczu. Dziękujemy za miłość i wsparcie.
Kobieta, kiedy to usłyszała, zalała się wręcz łzami.
Na początku poczułam się urażona. Ja też całe życie ciężko pracowałam i nikt nie dał mi takiego bonu. Kupiłam sobie wszystko, co chciałam. Dopiero po powrocie do domu zdałam sobie sprawę, że nie byłam dobrą matką dla mojej córki i syna.
Chciałabym móc cofnąć czas i wszystko naprawić.
