Przez całe życie mieszkałam w mieście, dopóki nie poznałam swojego męża, Patryka. Był chłopakiem ze wsi, którego poznałam kilka lat temu w szkole. Tak się złożyło, że pomiędzy nami coś zaiskrzyło i kilka lat później wzięliśmy ślub. Przeprowadziłam się razem z nim na wieś i nigdy tego nie żałowałam.
Mama od początku nie była zadowolona z mojego wyboru. Uważała, że mężczyzna nie miał żadnych perspektyw i cały czas bym tylko ciężko harowała, nie dorobiłabym się niczego przez tak biedny styl życia.
Kochałam mojego męża, nasz dom i dwójkę naszych dzieci. Nie było łatwo żyć w wiosce, ponieważ nie było tutaj za dużo pracy. Mój mąż wykonywał prace budowlane i sezonowo dorabiał w tartaku. Ja natomiast wychowywałam dzieci i pracowałam na pół etatu w opiece społecznej – pomagałam dwóm samotnym, starszym osobom w naszej wiosce.
Moja mama pochodziła z zupełnie innego środowiska, nie wzięłam z niej przykładu. Kochała siebie ponad wszystko i to nie jest złe, po prostu różniłyśmy się i nie zawsze rozumiałyśmy przez całe życie.
Moja rodzicielka zawsze dbała o siebie, uwielbiała drogie rzeczy i restauracje. Z biegiem lat ona i mój tata stali się sobie zupełnie obcy, ponieważ on, podobnie jak ja, był prostym człowiekiem. Z tego powodu się rozwiedli. Przyjęłam to spokojnie, ponieważ widziałam i rozumiałam różnicę między nimi. Utrzymywałam ciepłe relacje z obojgiem rodziców. Mój ojciec po jakimś czasie znalazł inną rodzinę.
W wieku 55 lat moja matka wyjechała do pracy we Francji. Oczywiście nie tylko zarabiać pieniądze, ale także zobaczyć świat i pokazać się. Minęło kilka kolejnych lat i moja mama wyszła za mąż za Francuza. Przez długi czas nie odwiedzała nas w Polsce. Dopiero w zeszłym tygodniu zdecydowała się na powrót. Przywiozła nawet pieniądze, żeby kupić nam nowy samochód, bo nasz jest prawie całkowicie zużyty, a we wsi nie ma normalnej pracy. Przywiozła też prezenty dla dzieci.
Nie chcę jej więcej widzieć w moim domu. Za każdym razem, gdy siadaliśmy przy stole w domu i na zewnątrz w altanie, moja matka wkładała jednorazową chusteczkę pod łokieć. Robiła to, by nie kłaść ręki na tym, co uważała za niezbyt czystą powierzchnię moich stołów.
Naprawdę mnie to zabolało. Tak, wszystko nie było idealnie czyste, ale nigdzie nie było wielkiego brudu. Nie miałam czasu, żeby te stoły wyczyścić dokładniej, bo miałam świnię, kozę i kury. Do tego dochodzi mąż, dzieci i praca.
Tak, stałam się prostą wiejską kobietą i nie wstydziłam się tego. Nie chciałam już nawet widzieć mojej matki z pieniędzmi u mnie po tym, jak się zachowywała.
