Moja niedzielna wizyta u córki i wnuczki była spowodowana tęsknotą i chęcią spędzenia czasu z bliskimi. Przygotowałam torby pełne jedzenia ze wsi, które chciałam im podarować, jako drobną pomoc i wyraz miłości z okazji urodzin mojej córki. Mimo że rzadko się widujemy, zawsze staram się angażować i być obecna w życiu mojej córki i wnuczki, nawet jeśli to oznacza dłuższą podróż do miasta.
Jednak gdy weszłam do mieszkania córki, nie bardzo podobało mi się to co zobaczyłam i jak mnie przyjęły.
Moja córka była jak zwykle w pracy a wnuczka wydawała się być zainteresowana tylko zamknięciem się w swoim pokoju. Nie okazała mi żadnego zainteresowania ani ciepła. Było mi bardzo przykro i czułam się niechciana.
Mimo wszystko postanowiłam zająć się przygotowaniem obiadu, z nadzieją na wspólne spędzenie czasu przy stole.
Jednak po powrocie mojej córki z pracy okazało się, że plany się zmieniły. Zamiast wspólnego posiłku, zdecydowały się na wyjście do kawiarni z przyjaciółmi, pozostawiając mnie samą w domu.
Ta sytuacja mocno mnie zraniła, zwłaszcza gdy dowiedziałam się, że zostałam „zaproszona” tylko na sobotę, bo w niedzielę wnuczka zaprosiła przyjaciół do domu i niby nie będę się czuła komfortowo.
Byłam i czułam się nie doceniona, przywiozłam tyle dobrych rzeczy a moja córka na niedzielne spotkanie postanowiła zamówić catering. Moje obecność i to co przygotowałam nie było widocznie mile widziane.
Po tych wszystkich przykrościach zdecydowałam się na powrót do domu, oczywiście zabrałam wszystko z powrotem, wszystkie pyszności, nie chciałam, żeby to wylądowało w koszu.
Ten weekend pokazał mi co znaczy ignorowanie, niedocenianie i lekceważenie. Poczułam to na własnej skórze, to straszne, kiedy rodzina nie chce spędzać z Tobą czasu.
Chyba muszę porozmawiać z moimi dziewczynami i jasno opowiedzieć o moich odczuciach.
