Nie zakochałam się w moim mężu Juliuszu od razu – zajęło mi bardzo dużo czasu w naszym życiu rodzinnym, aby zdać sobie sprawę, że był jednak tym jedynym.
W wiosce, jeśli dziewczyna nie wyszła za mąż w wieku 20 lat, była uważana za „starą pannę”. Tak było w moim przypadku. Miałam już 22 lata, kiedy poznałam Juliusza, który był wytrwałym zalotnikiem. Moja mama mawiała, żebym w końcu kogoś znalazła, bo inne dziewczyny w moim wieku rodziły już dzieci.
– Jak długo możesz z tym zwlekać? Nie będziemy cię cały czas tu utrzymywać – powiedział surowym tonem mój ojciec.
Kiedy Juliusz poprosił mnie o rękę, zgodziłam się od razu! Powoli zaczęliśmy nasze wspólne życie rodzinne, był dla mnie troskliwy, ale nie żywiłam do niego namiętnych uczuć. Myślałam, że wraz z narodzinami dziecka wszystko się zmieni.
Mężczyzna często zabierał mnie do miasta w weekendy, aby spędzić razem czas, a ja postrzegałam go jako romantyka. Naprawdę go lubiłam. Mój mąż często wspominał, że chciałby być ojcem, dlatego też spełniłam jego życzenie.
Najpierw urodziła nam się pierwsza córka, daliśmy jej na imię Daria. Juliusz był bardzo szczęśliwy, robił wszystko dla swojego dziecka. Wstawał wieczorami lub nocą, żeby ją przebrać, nakarmić, spędzić z nią czas. Bardzo mnie kochał, ale ja nie mogłam powiedzieć tego samego, to było bardziej jak nawyk. Minęły kolejne trzy lata i urodził się nasz syn Adam. Żyliśmy i robiliśmy co w naszej mocy dla dobra naszych dzieci.
Czas mijał, moje dzieci dorastały, a moja matka nie była w dobrym zdrowiu – czuła, że wkrótce odejdzie z tego świata. Pewnego razu powiedziała, żebym sprzedała jej stary dom, warzywnik i ogród, a za uzyskane pieniądze kupiła jej wnuczce mieszkanie w mieście. Moja córka była już wtedy mężatką i razem z mężem wynajmowali mieszkanie. Spełniłam prośbę matki po jej śmierci. Wiedziałam, że mój syn poczuje się niesprawiedliwie potraktowany.
– Mamo, ty i tata zawsze pomagacie siostrze, ale ja też mam rodzinę, a moja żona chce, żebym kupił nowy samochód!
– Adam, nie wszystko na raz. Muszę opłacić pomnik dla twojej babci, trochę cierpliwości – próbowałam jakoś załagodzić sytuację.
Pewnego razu, kiedy udałam się do sypialni, zobaczyłam, że z komody zniknęło moje pudełko z pieniędzmi. Byłam zdezorientowana myśląc, że ktoś je po prostu gdzieś przeniósł. Zaczęłam dzwonić do moich dzieci, ale one powiedziały, że jej nie zabrały, że nic nie wiedzą.Zaczęłam podejrzewać Adama. Pudełko z pieniędzmi nigdy się nie odnalazło, a ja ciężko przeżyłam tę stratę.
Miesiąc później mój syn zaprosił mnie i swojego ojca w odwiedziny, chcąc podzielić się radosną nowiną. Na szczęście miał już mieszkanie w mieście, podarowane mu przez matkę chrzestną, ponieważ nigdy nie miała własnych dzieci i wyjechała na wieś. Kiedy przyjechaliśmy z Juliuszem, nasza synowa przywitała nas w drzwiach, z szerokim uśmiechem na twarzy.
– Wejdźcie, tak się cieszymy, że przyjechaliście! – Sandra odsunęła się, aby zrobić nam miejsce i zaraz ruszyliśmy za nią wgłąb domu.
– My też się cieszymy, że nas zaprosiliście. Jesteśmy jedynie trochę zmęczeni drogą, bo jechaliśmy autobusem, a potem pociągiem.
– To odpocznijcie trochę po podróży, a ja przygotuję obiad – powiedział Adam.
Kiedy leżałam na kanapie, zobaczyłam moje pudełko z pieniędzmi między książkami na półce. Byłam całkowicie wstrząśnięta. Nie mogłam uwierzyć, że mój syn był zdolny do czegoś takiego, więc nic nie powiedziałam. Tego dnia Adam z Sandrą poinformowali nas, że spodziewają się dziecka.
Byliśmy bardzo szczęśliwi, gdy usłyszeliśmy tę wiadomość, ale potem pojechaliśmy do domu, a ja milczałam przez całą drogę. Juliusz nie wiedział, co się ze mną działo. W domu powiedziałam mu wszystko – o pudełku i pieniądzach.
Mąż był zdezorientowany, pocieszał mnie, szukał słów wsparcia i chciał wrócić do syna pod wpływem emocji. Powstrzymałam go, żeby nie robić jeszcze większego zamieszania. Po tylu latach dopiero teraz zdałam sobie sprawę, jak bardzo kocham Juliusza.
Teraz nie wiem, co powiedzieć synowi? Jak mam żyć z tym, że mnie okradł i czym sobie na to zasłużyłam?
