W zeszłym roku Hanna, z którą pracowałam na oddziale, straciła męża. Dwa tygodnie po pogrzebie zdecydowała się pojechać na małe wakacje. Ona, jej córka i zięć pojechali nad morze.
Wszyscy w pracy plotkowali o tym, jak się zachowała. Jak to możliwe, że tak szybko gdzieś wyjechała? Wyglądało na to, że w ogóle nie tęskniła za swoim mężem. Zanim wyjechali, spotkałam się kiedyś z córką Hanny i ona powiedziała mi, co się działo.
– Widzisz, mam męża i mieszkamy w innym mieście. Nie mogę tu zostać, zostawić go i pracy, a moja matka nie chce się przeprowadzać. Ma tu pracę i też nie chce z nami mieszkać.
Hanna również nie chciała po prostu się wtrącać w życie córki i zięcia. Za każdym razem, gdy starsza kobieta wracała do domu, zapierało jej dech w piersiach. Powoli umierała z tęsknoty, ale starała dobrze się z tym kryć, by nikt się o nią nie martwił. Córka nie chciała również stracić matki, nie zniosłaby tego. Jedyną opcją było zabranie jej stąd, przynajmniej na jakiś czas. Planowaliś te wakacje od tak dawna.
Mąż Hanny również miał z nimi jechać, ale niestety, nie udało się. Zrozumiałam, jak bardzo moja znajoma z pracy kochała swojego zmarłego małżonka i jak bardzo kochała ją córka. Nikt nie miał prawa decydować, jak rodzina powinna poradzić sobie z tą stratą. To ich żałoba i ich sprawa. Utrata ukochanej osoby jest bardzo trudna, nikt temu nie zaprzecza, ale życie toczy się dalej. Trzeba doceniać tych, którzy są w pobliżu, którzy żyją.
