Do kogo to kierujesz? rzucił facet przy ladzie, nie odrywając wzroku od smartfona.
Jego modne cięcie i markowa bluza krzyczały o własnej wadze i całkowitej obojętności wobec otoczenia.
Jadwiga Kowalska podsunęła prostą, lecz solidną torbę na ramię. Ubierała się tak, by nie przyciągać uwagi: skromna bluzka, spódnica nieco poniżej kolana, wygodne buty bez obcasów.
Poprzedni dyrektor, Grzegorz siwy i zmęczony intrygami mężczyzna, z którym kończyła transakcję zakupu uśmiechnął się, gdy przedstawiła mu swój plan.
Koński podstęp, Jadwigo powiedział z szacunkiem. Złapią przynętę, nie zauważając haczyka. Nie rozwikłają cię, dopóki nie będzie za późno.
Jestem nową pracownicą w dziale dokumentacji jej głos był spokojny, celowo pozbawiony dominujących tonów.
Mężczyzna w końcu zwrócił na nią uwagę. Obejrzał ją od stóp do głów od zadrapanych pantofli po starannie ścięte siwe włosy i w oczach przeszła otwarta, nieprzemilczona szyderka. Nie próbował jej ukrywać.
A, tak. Mówili, że będzie uzupełnienie. Czy macie przepustkę przy ochronie?
Tak, proszę.
Leniwie wskazał palcem w stronę terminala, jakby wyznaczał drogę zaginionej kompasowi.
Wasze miejsce pracy jest gdzieś tam, na końcu sali. Zorientujcie się samodzielnie.
Jadwiga skinęła głową. Zorientuję się pomyślała, idąc w stronę hałaśliwego, niczym ul, open spaceu.
Rozgryzała już czterdzieści lat swojego życia. Naprawiała prawie bankrutujący biznes męża po jego nagłej śmierci, przekształcając go w dochodowe przedsiębiorstwo. Rozgryzała skomplikowane inwestycje, które później pomnażały jej kapitał. Rozgryzała, jak w sześćdziesiąt pięciu nie zwariować od samotności w pustym, wielkim domu.
Zakup tej kwitnącej, choć według niej zgnilizny wewnątrz, firmy IT był najciekawszym rozgryzaniem ostatnich miesięcy.
Jej biurko znalazło się najdalej, przy drzwiach do archiwum. Stare, podrapane, z skrzypiącym krzesłem wyglądało jak wyspa przeszłości pośród oceanu lśniących technologii.
Oswajacie się? rozbrzmiał słodki głos nad uchem. Przed nią stała Grażyna, szefowa działu marketingu, w idealnie wyprasowanym garniturze w kolorze kości słoniowej. Z niej unosił się zapach drogich perfum i sukcesu.
Staram się uśmiechnęła się nieśmiało Jadwiga.
Będziecie musiały przejrzeć umowy z projektu Altar za ubiegły rok. Są w archiwum. Nie sądzę, żeby to było trudne w jej głosie brzmiała poufałość, jakby dawała zadanie osobie o ograniczonych możliwościach.
Grażyna przyjrzała się jej tak, jakby patrzyła na rzadki skarb. Gdy odszła, stukając wysokimi obcasami, Jadwiga usłyszała za plecami cichy chichot:
Nasz HR chyba zwariował. Niedługo dinozaury zaczną się u nas zatrudniać.
Jadwiga udawała, że nie słyszy. Trzeba było się rozejrzeć.
Poszła do działu programistów, zatrzymując się przy szklanej sali konferencyjnej, gdzie kilku młodych ludzi gorąco dyskutowało.
Pani, czego pani szuka? zwrócił się do niej wysoki chłopak, wstając od stołu.
Staszek, wiodący programista, przyszła gwiazda firmy tak napisano w jego charakterystyce, którą, jak się domyślam, sam sobie napisał.
Tak, proszę, szukam archiwum.
Staszek uśmiechnął się i odwrócił do kolegów, którzy z zaciekawieniem obserwowali scenę, niczym darmowy spektakl.
Babciu, wydaje się, że pani jest w zupełnie innym dziale. Archiwum jest tam machnął niepewnie w stronę jej biurka. A my tu prawdziwą robotę robimy. Tą, o której pani nawet nie śniła.
Tłum za jego plecami cicho szepnął. Jadwiga poczuła w piersiach zimny, spokojny gniew.
Patrzyła na ich samozadowolone twarze, na drogi zegarek na ręce Staszka. Wszystko to kupione jej pieniędzmi.
Dziękuję odpowiedziała precyzyjnie. Teraz wiem dokładnie, dokąd mam iść.
Architektura archiwum okazała się małą, duszącą się pokojem bez okien. Jadwiga zabrała się do pracy. Segregator Altar znalazła szybko.
Metodycznie przeglądała papiery: umowy, aneksy, protokoły. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało idealnie, lecz jej doświadczony wzrok łapał drobne nieścisłości. Kwoty w protokołach dla podwykonawcy CyberSystemy były zaokrąglone do pełnych tysięcy złotych znak albo lenistwa, albo próby ukrycia prawdziwych rozliczeń.
Opis wykonanych prac był rozmyty: usługi konsultingowe, wsparcie analityczne, optymalizacja procesów. To klasyczne schematy wypompowywania pieniędzy, znane jej już z lat dziewięćdziesiątych.
Po kilku godzinach drzwi zaskrzypiały. W korytarzu pojawiła się dziewczyna z przerażonymi oczami.
Dzień dobry. Jestem Lena z działu księgowości. Grażyna powiedziała, że jesteś tutaj Pewnie brakuje ci dostępu do elektronicznej bazy? Mogę pomóc.
W jej głosie nie było ani kropli wyniosłości.
Dziękuję, Leno. Byłoby to bardzo miłe z twojej strony.
Nie ma sprawy, nie jest mi ciężko. Po prostu nie wszyscy od urodzenia mają tablet w ręku odparła Lena, zaczerwieniona.
Gdy Lena tłumaczyła interfejs programu, Jadwiga myślała, że nawet w bagnie znajdzie się czyste źródło.
Zanim Lena zdążyła odejść, w drzwi wpadł Staszek.
Potrzebuję umowy z CyberSystemami. Natychmiast.
Mówił, jakby wydawał rozkaz podwładnym.
Dzień dobry odpowiedziała spokojnie Jadwiga. Przeglądam właśnie te dokumenty. Dajcie mi chwilę.
Chwilę? Nie mam chwili. Mam telefon za pięć minut. Dlaczego to wciąż nie jest zdigitalizowane? Czym się tu w ogóle zajmujecie?
Jego zarozumiałość była jego słabością. Był przekonany, że nikt, a zwłaszcza ta staruszka, nie odważy się sprawdzić jego roboty.
Pracuję tu pierwszy dzień odpowiedziała równo. I staram się naprawić to, co nie zostało zrobione przed moim przyjściem.
Mam to gdzieś! podszedł do stołu i bez ceremonii wyciągnął potrzebny segregator. Z wami, starzy, zawsze tylko jedne kłopoty.
Wyszedł, trzaskając drzwiami. Jadwiga nie patrzyła za nim. Wystarczyło jej, by zobaczyć, co się dzieje.
Wyciągnęła telefon i wybrała swojego prywatnego prawnika.
Arkadiuszu, dzień dobry. Sprawdź proszę jedną firmę. CyberSystemy. Mam przeczucie, że ich właściciele są bardzo ciekawi.
Następnego ranka telefon zadzwonił.
Jadwigo, miałeś rację. CyberSystemy to fikcyjna struktura. Zarejestrowana na obywatela Petroviego. To, nawiasem mówiąc, brat kuzyn twój, prowądzacy programista Stanisław. Typowy schemat.
Dziękuję, Arkadiuszu. Nie chciałam wiedzieć więcej.
Kulminacja nastąpiła po obiedzie. Zebrano wszystkich pracowników na cotygodniowe zebranie. Grażyna promieniała, opowiadając o kolejnych sukcesach.
Ojej, chyba zapomniałam wydrukować raport konwersji. Jadwigo jej głos, wzmocniony mikrofonem, brzmiał z chłodną szyderką proszę, przynieś folder Q4 z archiwum. Tylko nie zgub się w nim.
Sala wypełniła się cichym śmiechem. Jadwiga wstała spokojnie. Punkt zwrotny już minął. Wróciła po kilka minut. Staszek stał przy Grażynie i coś żywo szepnął.
Oto nasza zbawczyni! oznajmił Staszek udawaną serdecznością. Trzeba pracować szybciej. Czas to pieniądz. Zwłaszcza nasz pieniądz.
Słowo nasz stało się ostatnią kroplą.
Jadwiga wyprostowała się. Zgarbiła postura zniknęła. Wzrok stał się lodowaty i nieugięty.
Masz rację, Stanisławie. Czas naprawdę jest pieniędzmi. Zwłaszcza tymi, które wypłynęły przez CyberSystemy. Nie wydaje ci się, że ten projekt jest bardziej opłacalny dla ciebie osobiście niż dla samej firmy?
Twarz Staszka zmarszczyła się, uśmiech zniknął.
Nie rozumiem, o co ci chodzi
Naprawdę? To może wyjaśnisz wszystkim obecnym, kim jest obywatel Petrov?
W pokoju zapadła przytłaczająca cisza. Grażyna próbowała się wtrącić.
Przepraszam, ale jakie ma to znaczenie dla finansów firmy?
Jadwiga nie spojrzała na nią. Powoli objechała stół i stanęła na czele zgromadzenia.
Mam bezpośredni związek. Pozwólcie, że się przedstawię. Jadwiga Kowalska Vornowa. Nowa właścicielka tej firmy.
Gdyby w sali wybuchła granata, efekt byłby mniej spektakularny.
Stanisławie kontynuowała lodowatym tonem jesteś zwolniony. Moi prawnicy skontaktują się z tobą i twoim krewnym. I radzę ci, byś nie opuszczał miasta.
Staszek usiadł, jakby z niego wypuścili powietrze.
Ty, Grażyno, także jesteś zwolniona. Za zawodową nieprzydatność i tworzenie toksycznej atmosfery w zespole.
Grażyna wybuchła.
Jak śmiesz!
Mam do tego pełne prawo odpowiedziała krótko Jadwiga. Masz godzinę na zebranie rzeczy. Ochrona cię odprowadzi.
To dotyczy także wszystkich, którzy uważają, że wiek jest pretekstem do ignorancji. Młody z recepcji i dwaj z działu programistów na wyjście.
W pomieszczeniu zapadł prawdziwy szok.
W najbliższych dniach firma przejdzie pełny audyt.
Jej wzrok spoczął na twarzy Leny, stojącej na końcu sali.
Leno, proszę, podejdź.
Dziewczyna, drżąc, podeszła do stołu.
W ciągu dwóch dni pracy stałaś się jedyną, która wykazała nie tylko profesjonalizm, ale i zwykłą ludzkość.
Tworzę nowy dział kontroli wewnętrznej i chcę, żebyś dołączyła do mojego zespołu. Jutro omówimy twoje nowe stanowisko i szkolenie.
Lena otworzyła usta, nie mogąc wypowiedzieć słowa.
Dacie radę zapewniła ją pewnie Jadwiga. A teraz wszyscy, oprócz zwolnionych do pracy. Dzień roboczy trwa.
Odwróciła się i wyszła, zostawiając za sobą zrujnowany blask wyższości.
Nie czuła triumfu. Tylko chłodne zadowolenie jak po dobrze wykonanej robocie. Bo żeby zbudować mocny dom, najpierw trzeba wyczyścić plac budowy z gnicia.
A to dopiero była pierwsza faza mojej generalnej rewizji.
