Bałagan w szafie, góry nieuprasowanych ubrań i kwaśna zupa w lodówce nie takiej żony się spodziewałem, ale właśnie to mam teraz.
Bałagan w szafie, sterty nieuprasowanych ubrań i kwaśna zupa w lodówce postanowiłem delikatnie zwrócić żonie uwagę, a w efekcie i tak wszystko okazało się moją winą.
Zakochałem się w Marzannie od razu. Takiej urody nie sposób byłoby przegapić. Długo byłem przekonany, że miałem niesamowite szczęście piękna, inteligentna, zadbana. Nie zwlekałem długo i oświadczyłem się jej.
Zdecydowaliśmy się zamieszkać razem. Marzanna od razu uprzedziła, że nie przepada za domowymi obowiązkami i woli realizować się zawodowo, byle tylko podzielić się odpowiedzialnością na pół. Nie jestem uparty, zgodziłem się. Wtedy myślałem, że to mądre i sprawiedliwe rozwiązanie, ale z czasem gorzko się rozczarowałem.
Ustaliliśmy dokładnie, kto czym się zajmuje w naszej nowej rodzinie. Żona zapewniała mnie, że spokojnie połączy pracę z domem, z czym zawsze wiązała pewne marzenia. Nie protestowałem.
Po sześciu miesiącach małżeństwa zauważyłem, że coś poszło nie tak. Życie zweryfikowało nasze ustalenia. Marzanna nie odniosła żadnego sukcesu. Pracuje na pół etatu w jakiejś niewielkiej firmie z niesystematycznymi godzinami i wypłatami. Zarobione przez siebie pieniądze wydaje wyłącznie na własne zachcianki. Ja muszę pracować od świtu do wieczora. Mimo to ukochana nie daje zapomnieć o podziale obowiązków. Pamięta dokładnie, co należy do mnie. Swoje czasem zwyczajnie ignoruje.
Marzanna kiedyś naprawdę się starała, lecz z czasem jej zapał zniknął. Nie czepiałem się, dopóki jej niedbałość nie stała się wyraźna. Bałagan rzuca się w oczy na każdym kroku.
Ubrania piętrzą się na krzesłach, a szafa ugina się pod stertą nieuprasowanych rzeczy, ale żona potrafi całą winę przerzucić na mnie. Przecież ja też pracuję, przynoszę pieniądze czy naprawdę tak trudno mi pomóc? Jestem rozczarowany tym podejściem. Nie dość, że muszę harować za nas dwoje, to jeszcze mam dbać o cały dom? Przecież od samego początku uczciwie podzieliliśmy się obowiązkami.
Wczoraj wyciągnąłem z lodówki kwaśny barszcz, którego zapach mógłby zniechęcić nawet mole. Myślałem, że po narodzinach dziecka Marzanna się ogarnie pójdzie na urlop macierzyński, będzie mieć więcej czasu na dom. Ale tylko się pogorszyło. Czasem myślę, że byłoby łatwiej bez żony. Do tego doszły ciągłe kłótnie. Trzeba, żebym zrozumiał żonę, postawił się na jej miejscu. Ale kto zrozumie mnie? Nie chodzę przecież codziennie do sanatorium, tylko pracuję. Pracuję w biurze, potem jeszcze zdalnie w domu i muszę mieć oko na wszystko. A jedyne czego chcę, to chwilę odpocząć.
Nie rozumiem, czym zajmuje się żona cały dzień na urlopie macierzyńskim, że nie ma kiedy ugotować obiadu czy chociaż poukładać rzeczy. Czy to naprawdę takie trudne? Nasz synek ma dopiero 7 miesięcy i większość dnia po prostu śpi. W tym czasie można chociaż odkurzyć. Co będzie, gdy pojawi się drugie dziecko? Nadal jestem zwolennikiem równych praw i wzajemnej pomocy. Mogę przyjąć i wspierać wszystko, ale potrzebuję tego samego w zamian. Niestety, Marzanna chyba nie potrafi tego zrozumieć.
Nie chcę niszczyć rodziny, bo bardzo kocham nasze dziecko. Ale nie wiem, jak długo wytrzymam ten cyrk. Myślę, że moja cierpliwość niedługo się skończy.
Po czyjej jesteś stronie w tej historii?
