Agnieszka wyszła za mąż mając dwadzieścia lat, a w wieku dwudziestu dwóch urodziła swoje pierwsze i jedyne dziecko. Dzieci były jej obojętne jak powietrze nic, przez co warto się zatrzymać na dłużej. Gdy syn się pojawił, Agnieszka i jej mąż przekazali go pod opiekę babci. Raz w miesiącu przelewali jej kilkaset złotych, a sami żyli po swojemu, swobodnie i beztrosko. Dwa lata później musieli zabrać syna z powrotem, bo babcia zniknęła jakby odleciała balonem. Agnieszka czuła gniew wobec syna, w którym nie umiała rozpoznać żadnych cech dziecka.
Odsyłała go do żłobka, by widzieć go rzadziej, potem do przedszkola. W szkole chłopca przezywano. Był jakby przezroczysty i nieskładny, nie potrafił ani czytać, ani pisać, choć znał imiona wszystkich ptaków w parku. Próbowano wezwać rodziców do szkoły, lecz Agnieszka odkładała wizytę na później wiecznie była zajęta. Pewnego dnia jej mąż zjawił się tam, jakby w półśnie, w kapciach i z czapką. Nauczyciele wykorzystali ten moment i opowiedzieli mu o wybrykach chłopca. Wracając z zebrania, ojciec uderzył syna pasem, który miał przymierzyć do krawatu.
Po maturze Agnieszka wysłała go do pracy w fabryce, pośród dźwięków maszyn i dziwnych świateł. Tam poznał swoją przyszłą żonę. Kierownictwo fabryki dało młodej rodzinie mieszkanie blok z podwórkiem pełnym starych rowerów. Gdy Agnieszka została babcią, nie czuła wobec wnuków nic więcej niż wobec rzuconych cieni na ścianie. Czasami wysyłała im pieniądze na święta. Nastał dzień, kiedy Agnieszka musiała przejść na emeryturę; zapragnęła wystawnej uroczystości, pełnej złotych balonów i srebrnych talerzy.
Zwróciła się do syna, głosem jak z radia: Przelałam ci trochę złotych na kartę. Jedź z Marią kupić jedzenie i biżuterię. Będziemy świętować moją emeryturę u was. Tak, mamo. Syn z żoną wysłali dzieci na wieś, aby nie przeszkadzały, i zabrali się za przygotowania. Gdy wszystko było gotowe, Agnieszka przyjechała. Była rada, uśmiechała się jakby była królową balu: Nieźle, teraz idźcie do kuchni. Goście już nadchodzą trzeba ich przyjąć, a z wami usiądę, kiedy odejdą. Syn i synowa posłusznie schowali się za drzwiami kuchni.
Goście jedli, pili i tańczyli aż do świtu, aż księżyc przykleił się do szyby. Gdy ostatni wyszedł, Agnieszka weszła do kuchni i rzekła: Został jeden kawałek ciasta, podzielcie się nim. Nie czuję się najlepiej, wracamy do domu, nie dam rady z wami posiedzieć. Syn poczuł się dotknięty do głębi, jakby ktoś zabrał mu ostatni kolorowy sen. Tydzień później Agnieszka zadzwoniła: Synu, zabierają mnie do szpitala na operację. Przynieś mi rzeczy, wyślę ci listę. Nie, wybieramy się z Marią na wakacje. Przecież wiesz, zadzwoń do taty. Pa.
Wreszcie ktoś powiedział Agnieszce, że świat nie jest ogrodem z jej własnym rozkładem jazdy.
