Tylna szyba była rozbita, a samochód wywrócił się do góry kołami. Byłam przytomna, ale nogi kompletnie odmówiły posłuszeństwa.
Później dowiedziałam się, że mam złamaną miednicę w trzech miejscach. Nieźle, prawda? Takie gratisy tylko na polskich drogach!
Nagle, na szosie pojawił się samochód. Reflektory rozświetliły mnie jak na sylwestrowej imprezie, więc zaczęłam machać rękami, licząc na pomoc. Ledwo zdążyłam krzyknąć, że jestem ranna, zanim zrobiło mi się totalnie czarno przed oczami. Kierowca, pan Janusz z Płocka, natychmiast zatrzymał auto i podbiegł sprawdzić, czy żyję.
Byłam już nieprzytomna, ale Janusz zauważył, że krwawię z głowy i rąk jak po ostrym starciu z pierogami. Szybko wykręcił numer na pogotowie (nawet nie pomylił się z numerem do pizzerii!) i został ze mną, aż ekipa ratunkowa zjawiła się z syrenami. Dzięki temu cudownemu człowiekowi przeżyłam tę straszną przygodę.
Nie mam pojęcia, ile leżałam nieprzytomna, ale gdy odzyskałam świadomość, poczułam wokół siebie dziwną obecność… Okazało się, że niedaleko parkowej alejki pani Jadwiga wyszła ze swoim psem, Azorem, na wieczorny spacer. Nagle upadła na ziemię serce odmówiło współpracy.
Azor, wybitnie lojalny i nieznający się na medycynie czworonóg, stanął na straży przy swojej pani. Przez kilka godzin szczekał i kręcił się koło niej aż w końcu ktoś przechodzący zadzwonił po karetkę. Niestety, Jadwiga nie doczekała ratunku.
Z kolei pan Zbigniew z Bytomia, podczas trzydniowej śpiączki, mógł liczyć na swojego psa, Burego. Burek ani na chwilę nie opuścił łóżka pana Zbyszka nawet na miseczkę z wodą. W całym mieście szeptano, że Burek to prawdziwy bohater i najlepszy przyjaciel człowieka, szczególnie w chwilach kryzysu. Dobrze mieć obok siebie kogoś takiego nawet, jeśli ma cztery łapy i czasem podkrada chomika.
