Moja córka nigdy nie nauczyła się zarządzać pieniędzmi. Od dzieciństwa uczyłam ją liczyć pieniądze i oszczędzać, ale moje nauki spełzły na niczym. Wszystko to miało ogromny wpływ na jej dorosłe życie.
Kiedy Maria była na uniwersytecie, jej ojciec i ja nadal ją wspieraliśmy. Nie martwiła się o to, co będzie jeść ani kto zapłaci za media. Kiedy skończyła studia, razem z mężem daliśmy jej jednopokojowe mieszkanie w sąsiednim budynku. Maria zaczęła pracować i miała wystarczająco dużo pieniędzy. Musiała jednak tylko płacić tylko za media. Żadnych kredytów ani hipoteki, ale tydzień po wypłacie przybiegła do nas z pustymi kieszeniami.
Zaczęliśmy liczyć, na co wydawała pieniądze i okazało się, że w ciągu tygodnia straciła wszystko w kawiarniach, restauracjach i drogich butikach. W dodatku znalazła sobie takiego męża, który nie miał ani grosza przy duszy, ale też nieźle zarabiał. Razem kupowali masę słodkości, chodzili do restauracji przez pierwsze dwa tygodnie, a potem zastanawiali się, jak przetrwają do końca miesiąca, do następnej wypłaty.
Wszystko skończyło się, gdy Maria urodziła dziecko. Nie jedno, ale troje. Była na urlopie macierzyńskim przez sześć lat. Nie potrafiła oszczędzać ani przynajmniej kupić podstawowych artykułów pierwszej potrzeby dla swoich dzieci. Mój zięć dawał Marii pieniądze, a ona szła do sklepu i wydawała je na różne bzdury.
Potem przychodziła do mnie z trójką wnuków i płakała, że w domu nie było nic do jedzenia. Na początku pomagałam, bo to była młoda rodzina, na razie niedoświadczona, ale moja pomoc się przeciągała i przestało mi wystarczać na własne potrzeby.
W końcu podjęłam drastyczną decyzję. Skończyłam z dawaniem córce pieniędzy, ale jeśli jej dzieci będą głodne, to nakarmię tylko moje wnuki, bo one nie były niczemu winne. Maria i jej mąż powinni nauczyć się, jak dobrze zarządzać budżetem, aby na koniec miesiąca nie widzieli tylko światełka w lodówce.
