Kasia Wojtowicz miała zasadę, której nie łamała nigdy: żadna ważna decyzja nie zapada wcześniej niż po tygodniu zastanowienia. Nie kupowała samochodu bez trzech wizyt u mechanika. Nie podpisywała umowy z klientem bez dwukrotnego przeczytania każdego paragrafu. Nawet wczasy planowała pół roku naprzód, bo nie znosiła niespodzianek. Koleżanki z biura mówiły, że jest przewrażliwiona na punkcie kontroli. Kasia wolała mówić o sobie: sumienna.
Miała trzydzieści dwa lata i własną kancelarię doradztwa podatkowego na Starym Mieście w Gdańsku, dwa piętra nad piekarnią, z której rano zawsze unosił się zapach drożdżówek z serem. Zaczynała od jednego biurka wynajętego kątem u znajomej księgowej. Ojciec, murarz z Oliwy, powtarzał jej wtedy, że zwariowała, rzucając etat w banku dla czegoś tak niepewnego. Sześć lat później miała czterech pracowników, klientów z całego Trójmiasta i markę, o której mówiono z szacunkiem na konferencjach branżowych w Sopocie.
Potem pojawił się Marek Zalewski.
Poznali się na weselu wspólnego znajomego w Kaszubach, przy stole z ciepłym bigosem i wódką, której nikt już nie liczył kieliszkami. Marek nie zapytał, ile zarabia ani jaki ma samochód. Zapytał, dlaczego zawsze zamawia herbatę z cytryną zamiast kawy i dlaczego nosi w portfelu zdjęcie babci z Wejherowa, mimo że babcia zmarła dziesięć lat temu. Nikt wcześniej nie zadawał jej takich pytań. Marek prowadził warsztat samochodowy przy ulicy Kartuskiej, odziedziczony po ojcu, i miał w sobie luz, którego jej brakowało — nie planował, nie sprawdzał dwa razy, po prostu robił. Ludzie mówili, że się uzupełniają. Kasia w to wierzyła.
Cztery lata razem złożyły się na historię, której nie dało się tak łatwo odrzucić. Remont mieszkania na Zaspie. Wspólny pies, kundelek imieniem Budyń, znaleziony pod blokiem w deszczu. Wyjazdy nad Zalew Szczeciński, kłótnie o pieniądze, pogodzenia przy niedopitej herbacie, która zawsze stygła, zanim ktokolwiek zdążył ją dopić. Marek był przy niej, gdy firma ledwo się trzymała po pandemii, kiedy trzy tygodnie z rzędu nie spała po nocach nad arkuszami kalkulacyjnymi. A przynajmniej tak jej się wtedy wydawało.
W dniu ślubu obudziła się kwadrans przed piątą, choć budzik miał zadzwonić o siódmej. Pokój gościnny w pałacyku pod Pruszczem Gdańskim był cichy, słychać było tylko odległe szczekanie psa gdzieś za żywopłotem. Leżała chwilę, patrząc w sufit z sztukaterią, licząc pęknięcia w tynku, których nigdy wcześniej nie zauważyła. Dzisiaj miał być ten dzień. Po ośmiu miesiącach planowania, po dziesiątkach maili do florystki z Oliwy, po kłótniach o to, czy podać żurek czy rosół na pierwsze danie.
Podeszła do okna. Za szybą rozciągał się ogród z altaną obsypaną różami, a dalej pole, na którym ktoś już rozstawiał białe krzesła dla stu dwudziestu gości. Wybrała to miejsce, bo przypominało jej coś prostego z dzieciństwa — sad babci pod Wejherowem.
Zeszła po cichu na dół po kawę, boso, żeby nie obudzić matki śpiącej w sąsiednim pokoju. W kuchni pałacyku, przy oknie wychodzącym na parking, telefon Marka leżał na blacie, obok jego marynarki przygotowanej na wieczór. Nie miała zamiaru go sprawdzać. Nigdy tego nie robiła — to było coś, z czego była dumna, ta odrobina zaufania, którą sobie wywalczyła po latach nieufności wobec ludzi w ogóle. Ale ekran się zaświecił sam, bo ktoś napisał wiadomość, i litery ułożyły się w zdanie, którego nie dało się już cofnąć: *„Powiedz jej dzisiaj albo ja powiem. Nie mogę tak dalej udawać przed twoją siostrą, że nic nas nie łączy."*
Nadawczynią była Ola. Jej własna druhna. Kobieta, która miała za trzy godziny pomóc jej zapiąć suknię.
Kasia stała boso na kamiennej podłodze, poczuła zimno przez stopy, jakby dopiero teraz zauważyła, że kuchnia nie ma ogrzewania podłogowego. Przewinęła wiadomości w górę. Osiem miesięcy. Nie tygodni — miesięcy. Od czasu, kiedy ustalali listę gości. Od czasu, kiedy Ola pomagała jej wybierać suknię w salonie na Długiej, przymierzając razem z nią te same modele, śmiejąc się, że któraś powinna wziąć tę koronkową dla siebie na przyszłość.
Nie krzyknęła. Nie zbiła niczego o podłogę. Odłożyła telefon dokładnie tam, gdzie leżał, ekranem do dołu, i poszła po schodach na górę, gdzie w szafie wisiała suknia w białym pokrowcu, a na komodzie stała otwarta szkatułka z listami babci, które zawsze zabierała ze sobą na ważne wyjazdy.
O ósmej przyjechała fryzjerka. O dziewiątej matka Kasi, Halina, przyniosła bukiet i zaczęła płakać z wzruszenia, poprawiając woal. Kasia patrzyła w lustro na kobietę, która za dwie godziny miała wejść do altany różanej i powiedzieć „tak" mężczyźnie, który od ośmiu miesięcy pisał do jej druhny wiadomości o tym, że nie może dłużej udawać.
O dziesiątej trzydzieści, kiedy wszyscy goście siedzieli już na białych krzesłach, a kwartet smyczkowy z Konserwatorium Gdańskiego stroił instrumenty w cieniu altany, Kasia poprosiła ojca, żeby zaczekał z prowadzeniem jej do ołtarza. Powiedziała mu tylko, że musi na chwilę porozmawiać z Markiem na osobności, w pokoju obok kuchni.
Marek wszedł w garniturze, z kwiatem w klapie, uśmiechnięty, jakby cały świat czekał tylko na niego. Uśmiech zszedł mu z twarzy, kiedy zobaczył telefon leżący na stole między nimi, otwarty na tej samej rozmowie.
— To nie jest to, na co wygląda — powiedział, sięgając po telefon, jakby chciał go po prostu zabrać z pola widzenia.
— Osiem miesięcy, Marek. Wybieraliśmy razem obrączki, a ty wtedy już jej pisałeś, że nie możesz przede mną udawać.
Nie krzyczała. Głos miała równy, jak przy odczytywaniu klientowi wyniku kontroli skarbowej — suchy, bez emocji, bo emocje zostawiła sobie na później, kiedy nikt nie będzie patrzył. Zapytała tylko, gdzie jest Ola. Powiedział, że w domku dla gości, przygotowuje się.
Kasia wyszła z pokoju, minęła korytarz obwieszony zdjęciami z ich sesji narzeczeńskiej robionej w lesie pod Kartuzami, i weszła do domku, gdzie Ola stała przed lustrem w sukience druhny koloru butelkowej zieleni, poprawiając kolczyk.
— Wiem o wszystkim — powiedziała Kasia od progu.
Ola upuściła kolczyk na podłogę. Nie próbowała nawet zaprzeczać, tylko usiadła na brzegu łóżka i zaczęła płakać, mówiąc coś o tym, że to się samo wydarzyło, że nie planowała, że kochała ją jak siostrę i nienawidziła siebie każdego dnia od ośmiu miesięcy.
— Miałaś zapiąć mi suknię za godzinę — odpowiedziała Kasia, i to było jedyne zdanie, w którym zadrżał jej głos.
Nie było krzyków przed stu dwudziestoma gośćmi, nie było scen rodem z serialu. Kasia wróciła do altany, poprosiła didżeja o mikrofon i powiedziała gościom krótko: ślubu nie będzie, przepraszam za fatygę, proszę zostać i zjeść, bo jedzenie jest już opłacone, a marnować catering od Sowy z Sopotu byłoby grzechem. Ktoś się zaśmiał nerwowo. Ojciec podszedł i objął ją, nie pytając o nic, po prostu stał obok, dopóki nie przestała drżeć.
Wesele, którego nie było, kosztowało sto dziewięć tysięcy złotych. Zaliczka na warsztat, który mieli razem otworzyć jako drugą filię przy Kartuskiej, wynosiła sześćdziesiąt tysięcy — z jej konta, bo to ona miała zdolność kredytową. Dwa dni po odwołanym ślubie Kasia pojechała do notariusza przy ulicy Długiej z segregatorem pełnym wyciągów bankowych i umową przedwstępną, którą Marek podpisał rok wcześniej, obiecując spłatę w ratach.
Nie przyszła na to spotkanie sama. Zabrała ze sobą prawniczkę, z którą współpracowała od lat przy sprawach klientów, i teczkę z dokumentami: pozew o zwrot pożyczki, wypowiedzenie umowy najmu lokalu na Zaspie, który był zapisany na nią, oraz formularz zamknięcia wspólnego konta oszczędnościowego, na którym leżało czternaście tysięcy złotych odłożonych na miesiąc miodowy do Toskanii.
Zamknęła konto tego samego dnia. Zmieniła zamki w mieszkaniu na Zaspie następnego ranka, kiedy Marek był w warsztacie, i zostawiła jego rzeczy — trzy kartony i gitarę, którą kiedyś kupiła mu na urodziny — u sąsiadki na dole, z karteczką, żeby odebrał do piątku.
Pozew o sześćdziesiąt tysięcy złotych trafił do sądu rejonowego w Gdańsku trzy tygodnie później. Marek próbował dzwonić, pisać, przyszedł nawet raz pod biuro przy Piwnej, ale ochroniarz z parteru, pan Zenon, który znał ją od lat i zawsze zostawiał jej ciepłą kawę na biurku, po prostu go nie wpuścił.
Rok później Kasia siedziała w tym samym biurze nad piekarnią, z filiżanką herbaty z cytryną stygnącą obok laptopa, i patrzyła przez okno na Motławę, po której płynęła żółta łódka wycieczkowa pełna turystów robiących zdjęcia żurawiowi portowemu. Firma miała już siedmiu pracowników. Budyń spał zwinięty na kanapie w rogu gabinetu, bo od rozstania zabierała go codziennie do pracy. Na biurku, obok wyroku sądowego zasądzającego zwrot pożyczki z odsetkami, leżała pocztówka od Oli — bez podpisu, tylko z jednym zdaniem: „Przepraszam za wszystko." Kasia przeczytała ją raz, wsunęła do szuflady z dokumentami zamkniętych spraw i wróciła do rozliczenia klienta, który czekał od dziesiątej.
