Dwie walizki i butelka szampana – tak wyglądał wieczór, w którym mój dwunastoletni związek zamienił się w farsę.
Krajałam koperek na drewnianej desce, gdy w przedpokoju szczęknął zamek. Radio na parapecie mruczało prognozę – zapowiadali pierwszy przymrozek. Marek zawołał od progu, jakby wracał z zakupów:
– Nataszo, chodź, poznasz Weronikę.
Wytarłam ręce w fartuch i wyszłam z kuchni. Mój mąż stał w holu obok wysokiej blondynki w beżowym płaszczu i kolczykach, które kosztowały pewnie więcej niż nasz wspólny wyjazd do Chorwacji. Za nią, przy wycieraczce, stały dwie walizki na kółkach.
– Po co ona ma bagaż? – zapytałam.
Weronika uśmiechnęła się pierwsza. Marek westchnął, jakbym zadała pytanie o coś oczywistego.
– Bo ona tu zostaje.
Przez chwilę słyszałam tylko lodówkę w kuchni i sąsiada za ścianą, który akurat wiercił coś w ścianie – remont trwał już trzeci tydzień i budził we mnie ciche pragnienie, żeby kiedyś dać mu popalić za te wiertarki o dziewiątej wieczorem.
– Zostaje gdzie?
– Tutaj. Z nami.
Weronika minęła mnie bez słowa i weszła dalej, taksując wzrokiem salon, obrazy na ścianie, regał po babci.
– Mój sprzęt do makijażu zmieści się w łazience na górze – rzuciła, jakby oglądała mieszkanie na Otodomie.
Marek się uśmiechnął. Ten uśmiech zabolał bardziej niż sama zdrada.
Trzy miesiące wcześniej znalazłam w aplikacji banku przelewy za hotel przy lotnisku Chopina, których nigdy mi nie tłumaczył. Potem zaczęły się "spotkania z klientem" do północy, nowa woda kolońska i telefon, który nagle wymagał kodu. Wiedziałam. Po prostu nie zrobiłam z tego przedstawienia. Marek pomylił mój spokój z naiwnością.
– Nataszo – powiedział ściszonym głosem, jakby udzielał mi rady życiowej – jesteśmy dorośli. Weronika daje mi to, czego od dawna nie miałem. Mam dość ukrywania się.
– I co, mam się z tym pogodzić?
– Mam nadzieję, że dojrzejesz do tego.
Weronika nalała sobie szampana z butelki, którą przywiozła. Marek wziął kieliszek. Potem wypowiedział zdanie, które musiał ćwiczyć w samochodzie.
– To jest teraz otwarty związek. Musisz to zaakceptować.
Omal się nie roześmiałam. Nie dlatego, że było zabawne. Dlatego, że Marek zapomniał o kilku istotnych sprawach. Mieszkanie przy Grunwaldzkiej zostało zapisane na mnie w akcie notarialnym jeszcze przed ślubem, po babci. Firma consultingowa Marka od dwóch lat trzymała się na powierzchni dzięki pożyczce, którą wzięłam pod zastaw mojej działki w Wieliczce – sto dziewięćdziesiąt tysięcy złotych, o czym w tym pokoju wiedziałam tylko ja. A kobieta, która właśnie rozpakowywała neseser z kosmetykami na moim stoliku, nie była nawet w połowie tak samotna, jak Marek chciał wierzyć.
Tę ostatnią rzecz odkryłam cztery dni wcześniej, od koleżanki z pracy, która mieszka na tym samym osiedlu co Weronika.
Odłożyłam nóż na deskę do krojenia, ostrożnie, żeby nie brzęknął.
– Bez kłótni? – Weronika uśmiechnęła się z wyższością.
Marek wyglądał na ulżonego.
– Wiedziałem, że w końcu podejdziesz do tego rozsądnie.
Wzięłam telefon z blatu.
– Do kogo dzwonisz? – Marek zmarszczył brwi.
– Do kogoś, kto chyba powinien usłyszeć o naszym nowym układzie.
Wybrałam numer. Mężczyzna odebrał po drugim sygnale.
– Nataszo?
– Tak. Dziś wieczorem.
Cisza po drugiej stronie trwała sekundę, może dwie. Potem usłyszałam głos, chłodny jak listopadowy wiatr:
– Jestem dziesięć minut drogi stąd.
Rozłączyłam się. Weronika roześmiała się nerwowo, odstawiając kieliszek na parapet.
– Co to było?
– Nic dramatycznego.
Wróciłam do kuchni, wzięłam koperek z deski i wrzuciłam do zupy, która stała na gazie, choć w tamtej chwili sama nie wiedziałam, po co to robię – może po to, żeby ręce miały zajęcie inne niż drżenie.
Dokładnie po piętnastu minutach zabrzęczał dzwonek. Marek otworzył drzwi.
Wszedł wysoki mężczyzna w ciemnym płaszczu, z twarzą, którą widziałam wcześniej tylko na zdjęciu profilowym w komunikatorze – koleżanka przysłała mi je cztery dni temu, pisząc: "Nataszo, musisz to zobaczyć".
Weronika odwróciła się. Kieliszek wyślizgnął się jej z ręki i roztrzaskał na panelach.
Twarz jej pobladła. Krzyknęła:
– To jest mój mąż!
I po raz pierwszy tego wieczoru Marek przestał się uśmiechać.
Mężczyzna, który przedstawił się jako Tomasz, nie podniósł głosu. Postawił torbę na komodzie w przedpokoju, popatrzył na żonę, potem na walizki przy drzwiach, potem na Marka.
– Wiedziałaś, że wyjeżdżasz na "delegację do Wrocławia" – powiedział do Weroniki spokojnie, prawie uprzejmie. – Spakowałaś się na dłużej niż na delegację.
Weronika otworzyła usta, ale nic z nich nie wyszło. Marek próbował się wtrącić:
– Słuchaj, ja nie wiedziałem, że ona…
– Że ma męża? – dokończyłam za niego. – A ja nie wiedziałam, że planujesz sprowadzić kochankę do mieszkania, które nie jest twoje.
Marek spojrzał na mnie tak, jakby po raz pierwszy tego wieczoru rzeczywiście mnie zobaczył.
– Jak to nie moje?
Poszłam do sekretarzyka w salonie, wyjęłam teczkę z dokumentami, którą trzymałam tam od lat, i położyłam na stole między kieliszkami szampana.
– Akt notarialny. Mieszkanie po babci, zapisane na mnie w dwa tysiące trzynastym roku, przed naszym ślubem. A to – wyjęłam drugą kartkę – umowa pożyczki, sto dziewięćdziesiąt tysięcy złotych, którą wzięłam pod zastaw działki w Wieliczce, żeby ratować twoją firmę, kiedy w zeszłym roku o mało nie ogłosiłeś upadłości. Też o tym nie wiedziałeś?
Cisza w pokoju była gęstsza niż zapach koperku, który wciąż unosił się z kuchni.
Tomasz wziął żonę za łokieć, delikatnie, bez teatru.
– Weronika, zbieraj swoje rzeczy. Rozmawiamy w domu.
– To nie jest tak, jak myślisz – wyszeptała, ale głos jej się łamał.
– Właśnie że dokładnie tak jest – odparł, biorąc od niej jedną z walizek, i skierował się do drzwi.
Zanim wyszła, Weronika odwróciła się do mnie z czymś w rodzaju wściekłej ulgi.
– Trzeba było mnie ostrzec.
– A trzeba było zapytać, zanim się wprowadziłaś do cudzego mieszkania – odpowiedziałam.
Drzwi się zamknęły. Marek stał na środku salonu, z kieliszkiem, który już dawno przestał trzymać do niczego innego niż jako rekwizyt.
– Nataszo, my musimy to jakoś…
– Nie musimy nic – przerwałam mu. – Jutro rano dzwonię do notariusza, żeby przygotował dokumenty na rozdzielność majątkową ze skutkiem od dzisiejszego wieczoru, i do mojego adwokata w sprawie spłaty tamtej pożyczki – z odsetkami, licząc od dnia, w którym przelałam pieniądze na konto twojej firmy. Masz czas do końca tygodnia, żeby zabrać swoje rzeczy z tego mieszkania.
– To jest moje mieszkanie tyle samo, co twoje, mieszkałem tu jedenaście lat!
– Mieszkałeś. Właścicielką byłam ja przez cały ten czas. Możesz to sprawdzić w księdze wieczystej, numer mam w teczce.
Wzięłam koperek z blatu, resztę tego, co jeszcze zostało, i wrzuciłam do zamrażalnika w małym woreczku, tak jak robiła to moja babcia, żeby starczyło na zimę. Za oknem zaczynał padać pierwszy w tym roku śnieg, drobny, ledwo widoczny w świetle latarni na Grunwaldzkiej.
Marek stał jeszcze chwilę w progu kuchni, nie wiedząc, czy ma prawo tam wejść. Nie odezwałam się. Zupa na gazie bulgotała cicho, jakby nic się nie wydarzyło.
